San Matteo 27
27
Gesu‐Crist a l è crucificà tra doui lader. Tenebre. Gesu a spira.
1Peui quand la matin a l è vënùa, tutti i principai sacrificatour e i ansian dël popoul a l han tënù counsei countra Gesu për fé‐lou meuiri.
2E avend‐lou stacà, a l’han mënà‐lou via e a l’ han dà‐lou ënt le man dë Pilat, ch’a l era ’l gouvernatour.
3Anloura Giuda, ch’a l’avia tradi‐lou, vëdand ch’a l era coundanà, a s’è penti‐sse, e a l ha tournà‐ie pourté le tranta pesse d’argent ai principai sacrificatour e ai ansian,
4Disand‐ie: I heu pëcà coun tradi ’l sang innoucent; ma lour a l han di‐ie: Cosa n’importë‐lou? T’i pensëras ti.
5E dop d’avei campà le pesse d’argent ënt ’l tempio, a s’è artirà‐sse, e essend ëndait via, a s’è strangoulà‐sse.
6Ma i principai sacrificatour avend pià le pesse d’argent, a l han dit: A l è nen permes dë butté‐ie ënt ’l tesor; përché a l è un pressi dë sang.
7E dop d’avei counsultà tra dë lour, a l han coumprà‐ne ’l camp d’un tupinè, për la sepultura d’i fourëste.
8A l è përché dë lon chë coul camp a l è stait ciamà, fin al dì d’ ëncheui: ’L camp dël sang.
9Anloura a l ha avù so effet lon ch’a l avia announsià Geremia ’l proufeta, disand: E a l han pià tranta pesse d’ argent, ’l pressi dë coul ch’a l è stait presià, ’l qual coui tra i fieui d’ Israel a l han presià;
10E a l han dà‐ië për coumpré ’l camp d’un tupinè, secound lon ch’a l avia coumandà‐me ’l Sëgnour.
11Oura Gesu a l è stait presentà dënans al gouvernatour, e ’l gouvernatour a l’ ha interrougà‐lou, disand: Seus‐tu ’l re d’i Ebreou? Gesu a l ha rispoundù‐ie: Të lou die.
12E essend accusà dai principai sacrificatour e dai ansian, a rispoundia niente.
13Anloura Pilat a l ha di‐ie: Sentës‐tu nen quante testimounianse ch’a portou countra ti?
14Ma a l ha nen rispoundù‐ie una parola sù cosa së sia; dë manera chë ’l gouvernatour a së n’a stupia estremament.
15Oura ’l gouvernatour a l avia për coustuma dë liberé al popoul ’l dì dë la festa, un prësoune, qualounque a fussa ch’a ciameissou.
16E a i era anloura un famous prësoune, ch’a së ciamava Barabba.
17Dounque quand a soun stait radunà, Pilat a l ha di‐ie: Qual è‐lou ch’i veuli ch’i vë rilassou? Barabba; o Gesu, ch’a i diou Crist?
18Përché a savia benissim ch’a l aviou pià‐lou për invidia.
19E mentre ch’a l era assëtà sù ’l cadregou giudicial, soua foumna a l ha mandà‐ie di: Mescë‐te nen ënt l’ affe dë coul giust; përché i heu pati, ëncheui, moutouben riguard a chiel ën sougnand.
20E i principai sacrificatour e i ansian a l han persuas ’l poupoulas dë ciamé Barabba, e dë fé peri Gesu.
21E ’l gouvernatour piand la parola, a l ha di‐ie: Qual d’i doui veuli ch’i vë rilassou? A l han dit: Barabba.
22Pilat a l ha di‐ie: Cosa farai‐ne dounque dë Gesu, ch’a i diou Crist? Tutti a l han di‐ie: Ch’a sia buttà sù la crouss!
23E ’l gouvernatour a l ha di‐ie: Ma che mal ha‐lou fait? E a l han crià ëncoura pi fort, disand: Ch’a sia buttà sù la crouss!
24Anloura Pilat vëdand ch’a guadagnava niente, ma chë ’l tumult a aumentava, a l ha pià d’ acqua, e a s’è lavà‐sse le man dënans al popoul, disand: I soun innoucent dël sang dël giust; i i pensërì voui aiti.
25E tut ’l popoul rispoundand, a l ha dit: Chë so sang a sia sù noui e sù noste masëna.
26Anloura a l ha rilassà‐ie Barabba; e dop d’ avei fait fouaté Gesu, a l’ ha dài‐lou për essi crucificà.
27E i souldà dël gouvernatour a l han mënà Gesu al pretorio, e a l han radunà dënans a chiel tutta la squadra.
28E dop d’ avei‐lou dëspouià, a l han buttà‐ie acol un mantel dë scarlata.
29E avend fait una courouna dë spine intrecià, a l’ han buttà‐la sù la testa, coun una baghëta ënt soua man dritta; peui ëngënouiandë‐se dënans a chiel, a lou burlavou ën disand: I vë salutouma, re d’i Ebreou!
30E dop d’ avei‐ie scracià ëncountra, a l han pià la baghëta, e a i n’a dasiou dë bot sù la testa.
31E dop d’ avei‐lou burlà, a l han lëvà‐ie ’l mantel, e a l’ han vësti‐lou coun soue vëstimente, e a l’ han mënà‐lou via për crucifiché‐lou.
32E coum a surtiou, a l han trouvà un Cirenian, për nom Simoun, ’l qual a l’ han oubligà‐lou dë pourté la crouss dë Gesu.
33E essend arrivà al post ch’a së ciamava Golgota, ch’a veul di, ’l post dël Test;
34A l han dà‐ie da beivi d’asil mëscià coun d’afel; ma quand ch’a l ha avù‐ne tastà, a l ha nen voulsù‐ne beivi.
35E dop d’avei‐lou crucificà, a soun dividù‐sse soue vëstimente, tirand‐ie a la sorte, afin ch’a fussa coumpi lon ch’a l era stait dit da un proufeta: A soun dividù‐sse tra dë lour mie vëstimente, e a l han tirà a sorte mia vesta.
36Peui essend‐se assëtà, a lou custoudiou ënsilì.
37A l han dëcò buttà‐ie un cartel dësoura dë la testa, doua la causa dë soua coundanassioun a l era marcà ënt ste parole: Coust‐ssi a l è Gesu, ’l Re d’i Ebreou.
38E doui brigant a soun stait crucificà coun chiel, un a soua dritta; e l’ aut a soua sënistra.
39E coui ch’a passavou da lì, a i disiou d’improuperie, soupatand la testa,
40E disand: Ti chë të distrue ’l tempio, e chë të tourne fabriché‐lou ënt tre dì, salvë‐te ti istess; së të seus ’l Fieul d’Iddiou, cala giù da la crouss.
41Medesimament i principai sacrificatour coun i Scriba e i ansian, burland‐se, a disiou:
42A l ha salvà i aiti, a peul nen salvé‐sse chiel istess; s’a l è ’l re d’Israel, ch’a cala giù adess da la crouss, e i crëdërouma ënt chiel.
43A së fida ën Diou, ma së Diou a i veul ben, ch’a lou libera adess; përché a l ha dit: I soun ’l Fieul d’Iddiou.
44I brigant dëcò ch’a l erou crucificà ënsem a chiel, a i rimprouveravou l’ istessa cosa.
45Oura da sess oure a i è stà‐ie dë tenebre sù tut ’l pais, fin a neuv oure.
46E circa le neuv oure, Gesu a l ha crià a auta vouss, ën disand: Eli, Eli, lamma sabachthani? Ch’a veul di: Mio Dio, mio Dio! përché l’ has‐tu abbandounà‐me?
47E queicadun dë coui ch’a l erou lì present, avend senti lon, a disiou: A ciama Elia.
48E subit un dë lour a l è courù, e a l ha pià una spounga, e avend‐la ëmpia d’asil, a l’ ha buttà‐la ën punta d’una cana, e a l ha dài‐ne da beivi.
49Ma i aiti a disiou: Lassa, vëdouma së Elia a venërà a salvé‐lou.
50Anloura Gesu avend ëncoura crià a auta vouss, a l è spirà.
51E eccou, ’l vel dël tempio a l è sciancà‐sse ën doui part, da aut ën bass; e la terra a l ha tramoulà, e le pere a soun sciapà‐sse.
52E i sepulcri a soun durvi‐sse, e diversi corp d’i sant, ch’a l erou mort, a soun arsussità.
53E essend surti dai sepulcri, dop soua risuressioun, a soun ëntrà ënt la sità santa, e a soun moustrà‐sse a diversi.
54Oura ’l sentëne, e coui ch’a coustoudiou Gesu ënsem a chiel, avend vëdù ’l terremot, e tut lon ch’a vënia dë sucedi, a l han avù una gran paura, e a l han dit: Sicurament coust‐ssi a l era ’l Fieul d’Iddiou.
55A i era dëcò ënsilì diverse done ch’a guardavou da lountan, e ch’a l aviou seguità Gesu da la Galilea, sërvand‐lou.
56Fra lequai a i era Maria Madëlena, e Maria, mare dë Giacou e dë Giose; e la mare d’i fieui dë Zebedeo.
57E la seira essend vënùa, un om rich d’Arimatea, për nom Giusep, chë ansi a l era stait dissepoul dë Gesu,
58A l è vënù da Pilat, e a l ha ciamà ’l corp dë Gesu, e ënt l’ istess temp Pilat a l ha coumandà chë ’l corp a fussa ristitui.
59Coussì Giusep a l ha pià ’l corp, e a l’ ha ënvëluppà‐lou coun un linseul poulit;
60E a l’ ha buttà‐lou ënt so sepulcro neuv, ch’a l avia taià ënt ’l roc; e dop d’avei rubatà una gran pera al intrada dël sepulcro, a l è ëndait via.
61E lì a i era Maria Madëlena e l’ auta Maria, assëtà vis‐a‐vi dël sepulcro.
62Oura ’l dì dop, ch’a l è la preparassioun dël sabbat, i principai sacrificatour e i Farisei a soun radunà‐sse da Pilat.
63E a l han di‐ie: Sëgnour, i së ricourdouma chë coul sedutour a disia, quand ch’a l era ëncoura viv: Ënt tre dì i arsussitëreu.
64Coumanda dounque chë ’l sepulcro a sia custoudi sicurament fin al ters dì; për paura ch’i so dissepoul a venou dë neuit, e ch’a lou robou, e ch’a diou al popoul: A l è arsussità d’i mort; përché st’ultima impoustura a saria pes chë la prima.
65Ma Pilat a l ha di‐ie: I avi la guardia; ande, e assicure‐lou coum i veuli.
66Dounque a soun ëndà‐ssëne, e a l han assicurà ’l sepulcro, sigiland la pera, e buttand‐ie dë guardia.
Currently Selected:
San Matteo 27: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
