San Matteo 26
26
Gesu‐Crist a l è giudicà coum coulpevoul dë mort. Arnegà tre volte da Pietrou.
1E a l è arrivà chë quand Gesu a l ha fini tutti coui discours, a l ha dit ai so dissepoul:
2I savi chë la festa dë pasqua a l è da‐ssi a doui dì; e ’l Fieul dë l’om a va essi abandounà për essi buttà sù la crouss.
3Anloura i principai sacrificatour, e i Scriba, e i ansian dël popoul, a soun radunà‐sse ënt la sala dël gran sacrificatour, ch’a së ciamava Caifo:
4E a l han tënù counsei ënsem për ciapé Gesu coun furbaria, a fin dë fé‐lou meuiri.
5Ma a disiou: Ch’a sia nen durant la festa, për paura ch’a së fassa queich somosse fra ’l popoul.
6E coum Gesu a l era a Betania, ënt la ca dë Simoun ’l leprous;
7A i è vënù‐ie da chiel una dona ch’a l avia un vass d’alabastr pien d’un përfum dë gran pressi, e ch’a l’ha vërsà‐lou sù soua testa, quand ch’a l era a taula.
8Ma i so dissepoul vëdand lolì, a soun rëstà‐ne indegnà, e a l han dit: A cosa servë‐la coula perdita?
9Përché coul përfum a poudia vendë‐se moutouben, e dé‐sse ai pover.
10Ma Gesu counoussand lon, a l ha di‐ie: Përché de‐ve dë dëspiasi a sta dona? mentre ch’a l ha fait una bouna assioun a mè riguard.
11Përché i avrì sempre dë pover coun voui aiti, ma i m’avrì nen sempre.
12E dë lon ch’a l ha spantià coul përfum sù mè corp, a l’ha fà‐lou për l’apparato dë mia sepultura.
13In verita i vë diou, chë ënt tutti i post dël mound doua chë st’evangeli a sarà predicà, lon ch’a l ha fait a së countërà dëcò ën memoria soua.
14Anloura un d’i doudess, për nom Giuda Iscariot, a l è ëndà‐ssëne dai principai sacrificatour,
15E a l ha di‐ie: Cosa veuli dé‐me, e i vë lou dag ënt le man? E lour a l han countà‐ie tranta pesse d’argent.
16E da coul moument a sërcava un’oucasioun për fei‐lou pié.
17Oura ’l prim dì d’i pan sensa lëvà, i dissepoul a soun vënù da Gesu, disand‐ie: Doua veus‐tu ch’i të prountou da mangé la pasqua?
18E a l ha rispoundù: Ënde a la sità da un tal e, di‐ie: ’L padroun a dis: Mè temp a l è vësin; i fareu la pasqua da ti ënsem ai mè dissepoul.
19E i dissepoul a l han fait coum Gesu a l avia coumandà‐ie, e a l han prountà la pasqua.
20Oura quand la seira a l è vënùa, a s’è buttà‐sse a taula coun i doudess.
21E mentre ch’a mangiavou, a l ha di‐ie: In verità i vë diou, chë un dë voui aiti a më tradirà.
22E a soun rëstà‐ne tutti nec, e ognidun dë lour a l ha coumensà a di‐ie: Sëgnour, è‐lou mi?
23Ma chiel a i ha rispost, e a l ha dit: Coul ch’a l ha buttà soua man al piat për bagné ënsem a mi, a l è coul ch’a më tradirà.
24Oura ’l Fieul dë l’om a së n’a va, secound ch’a l è scrit dë chiel; ma maleur a coul om dal qual ’l Fieul dë l’om a l è tradi; a saria stait boun për coul om ënsilì dë nen essi nassù.
25E Giuda, ch’a lou tradia, rispoundand a l’ha dit: Padroun, è‐lou mi? Gesu a l ha di‐ie: Të l’has di‐lou.
26E coum a mangiavou, Gesu a l ha pià ’l pan, e dop d’avei benedet Iddiou, a la roumpù‐lou, e a l’ha dà‐lou a i so dissepoul, e a l ha di‐ie: Pie, mange; sò‐ssi a l è mè corp.
27Peui avend pià la coupa, e benedet Iddiou, a l ha dài‐la, disand‐ie: Bëvi‐ne Tutti.
28Përché sò‐ssi a l è mè sang, ’l sang dël Testament Neuv, ch’a l è vërsà për divërsi ën remissioun d’i pëcà.
29Oura i vë diou, chë da st’oura i beivëreu nen dë coust frut dë vigna, fin al dì ch’i lou beivëreu neuv ënsem a voui aiti ënt ’l regno dë mè Pare.
30E quand ch’a l han avù cantà ’l cantico, a soun ëndà‐ssëne a la mountagna d’i Ulivè.
31Anloura Gesu a l ha di‐ie: I sarì tutti sta neuit scandalisà përché dë mi; përché a l è scrit: I dareu acol dël bërge, e le pecore dël troup a saran disperse.
32Ma dop ch’i sareu arsussità, i ëndareu dënans dë voui aiti ën Galilea.
33E Pietrou piand la parola, a l ha di‐ie: Quand ben tutti a sariou scandalisà përché dë ti, i lou sareu mai.
34Gesu a l ha di‐ie: In verità i vë diou, ch’ënt sta neuit istessa, prima chë ’l gal a l abbia cantà, të m’arneghëras tre volte.
35Pietrou a l ha di‐ie: Anche i dëveissou meuiri coun ti, i t’arneghëreu nen; e tutti i dissepoul a l han dit l’istess.
36Anloura Gesu a l è vënù‐ssëne ënsem a lour ënt un post ch’a së ciama Gethsemane; e a l ha di‐ie a i so dissepoul: Assëte‐ve ënsissi fin ch’i abbiou pregà ënt ’l leug doua ch’i vad.
37E a l ha pià coun chiel Pietrou e i doui fieui dë Zebedeo, e a l ha coumensà a essi malinconic, e ënt una gran angoussia.
38Anloura a l ha di‐ie: Mia anima a l è da tutte part pià da una gran tristessa fin a la mort; ste sì, e vigile ënsem a mi.
39Peui ëndasandsë‐ne un po pi anans, a s’è proustrà‐sse la faccia ën terra, pregand, e disand: Mè Padre, s’a l è poussibil, fa chë sta coupa a passa lountan da mi; però nen coum i lou veui mi, ma coum të lou veules, ti.
40Peui a l è vënù dai so dissepoul, e a l ha trouvà‐ie durmand, e a l ha dit a Pietrou: E‐lou poussibil ch’i abbie nen poudù vié un’oura coun mi?
41Vigile, e preghe ch’i intre nen ën tentassioun; përché l’spirit a l è prount, ma la carn a l è debil.
42A s’è tournà‐ssëne ëndé për la secounda volta, e a l ha pregà, disand: Mè Padre, s’a l è nen poussibil chë sta coupa a passa lountan da mi, sensa ch’i la beivou; sia faita toua voulountà.
43Dop a l è tournà vëni, e a l ha ëncoura trouvà‐ie ëndurmi; përché i so eui a l erou agravà.
44E avend‐ie lassà, a l è tourna endait via, e a l ha pregà për la tersa volta, disand le stesse parole.
45Anloura a l è vënù dai so dissepoul, e a l ha di‐ie: Durmi d’ouranans, e arpouse‐ve; eccou, l’oura a l è vësina, e ’l Fieul dë l’om a va essi dait ën man ai cattiv.
46Ausse‐ve, ëndouma; eccou, coul ch’a më tradis a s’avësina.
47E coum a parlava ëncoura; eccou, Giuda, un d’i doudess, a l è vënù, e ënsem a chiel un gran troup, coun dë spa e dë bastoun, mandà për part d’i principai sacrificatour, e d’i ansian dël popoul.
48Oura coul ch’a lou tradia a l avia dà‐ie un segnal, disand: Coul ch’i basëreu a l è chiel, pie‐lou.
49E tost avësinand‐se dë Gesu, a l ha di‐ie: Padroun, i vë salutou, e a l’ha basà‐lou.
50E Gesu a l ha di‐ie: Mè amis, për che moutiv seus‐tu sì? Anloura essend‐se avësinà, a l han buttà la man acol dë Gesu, e a l’han pià‐lou.
51E eccou, un dë coui ch’a l erou ënsem a Gesu, pourtand la man sù la spa, a l’ha tiràla e a l ha dài‐ne un coulp al sërvitour dël gran sacrificatour, e a l ha pourtà‐ie via l’ouria.
52Anloura Gesu a l ha di‐ie: Tourna butté toua spa a so post; përché tutti coui ch’a l avran pià la spa, a periran për la spa.
53Crëdës‐tu ch’i peussa nen adess preghé mè Padre, ch’a më daria subit pi dë doudess legioun d’angel?
54Ma coum sarië‐ne coumpié le Scriture: Chë bësogna chë lolì a arriva coussì.
55Ënt coul istess moument Gesu a l ha di‐ie a le troup: I si surti coun dë spa e dë bastoun, coum apress a un brigant, për pié‐me; i erou tutti i dì assëtà ën mes a voui aiti, insegnand ënt ’l tempio, e i eve nen pià‐me.
56Ma tut sò‐ssi a l è arrivà, afin chë le Scriture d’i proufeta a siou coumpie. Anloura tutti i dissepoul a l’han abandounà‐lou, e a soun scapà.
57E coui ch’a l aviou pià Gesu a l’han mënà‐lou da Caifo, gran sacrificatour, dal qual i Scriba e i ansian a l erou radunà.
58E Pietrou a i seguitava da lountan fin a la court dël gran sacrificatour, e essend ëntrà drinta, a l è assëtà‐sse ënsem ai uffissiai për vëdi la fin.
59Oura i principai sacrificatour, e i ansian, e tut ’l counsei, a sërcavou dë testimounianse fausse countra Gesu, për fé‐lou meuiri.
60Ma a n’a trouvavou nen; e bin chë diversi testimoni faus a fussou vënù, a n’han pa trouvà‐ne nëssun adatà; ma a la fin doui testimoni faus a soun avësinà‐sse,
61Ch’a l han dit: Coust‐ssi a l ha dit: I peus distrui ’l tempio d’Iddiou, e tourné‐lou fabriché ënt tre dì.
62Anloura ’l gran sacrificatour a s’è aussà‐sse, e a l ha di‐ie: Rëspoundës‐tu niente? Cos’è‐lou chë sta gent a depounou countra ti?
63Ma Gesu a l è stait chiet. E ’l gran sacrificatour piand la parola, a l ha di‐ie: I t’intimou, a nom dël Diou vivent, dë di‐ne së të seus ’l Crist, ’l Fieul d’Iddiou?
64Gesu a l ha di‐ie: Të l’has di‐lou; dë pi, i vë diou, chë d’ouranans i vëdrì ’l Fieul dë l’om assëtà a la dritta dë la poutensa d’Iddiou, e venand sù le nuvoule dël ciel.
65Anloura ’l gran sacrificatour a l ha sciancà soue vëstimente, ën disand: A l ha bëstëmià; cosa l oum‐ne pi a fé dë testimoni? Eccou, i eve senti adess soua bëstëmia; Cosa a vë semië‐lou?
66A l han rispoundù: A l è degn dë la mort.
67Anloura a l ha scracià‐ie ënt ’l moustas; e i un a i dasiou dë sgiaf, e i aiti a i dasiou coun dë vërghe;
68Disand‐ie: Crist, proufetisa chi ch’a l è coul ch’a t’ha dà‐te.
69Oura Pietrou a l era assëtà fora, ënt la court, e una serva a s’è avësinà‐ssie, e a l ha di‐ie: Ti, të l ere dëcò ënsem a Gesu ’l Galilean.
70Ma a l ha negà‐lou dënans a tutti, disand: I seu nen lon chë të die.
71E coum a l era surti ënt ’l vestiboul, un’autra serva a l’ha vëdù‐lou, e a l ha dit a coui ch’a l erou ënsilì: Coust‐ssi dëcò a l era ënsem a Gesu ’l Nazareo.
72E a l’ha ancoura negà‐lou coun giurament, disand: I counossou nen coul om.
73E un poc apress, coui ch’a së trouvavou ënsilì a soun avësinà‐sse, e a l han dit a Pietrou: Sicurament ti të seus dëcò dë coula gent; përché to linguage a të fa counossi.
74Anloura a l ha coumensà a fé d’imprecassioun, e a giuré, disand: I counossou nen coul om; e subit ’l gal a l ha cantà.
75E Pietrou a s’è arcourdà‐sse dë la parola dë Gesu, ch’a l avia di‐ie: Prima chë ’l gal a l abbia cantà, të m’arneghëras tre volte; e essend surti fora, a l ha piourà amarament.
Currently Selected:
San Matteo 26: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
