San Matteo 27
27
Gesu‐Crist a l è crucificà tra doui lader. Tenebre. Gesu a spira.
1Peui quand la matin a l è vënùa, tutti i principai sacrificatour e i ansian dël popoul a l han tënù counsei countra Gesu për fé‐lou meuiri.
2E avend‐lou stacà, a l’han mënà‐lou via e a l’ han dà‐lou ënt le man dë Pilat, ch’a l era ’l gouvernatour.
3Anloura Giuda, ch’a l’avia tradi‐lou, vëdand ch’a l era coundanà, a s’è penti‐sse, e a l ha tournà‐ie pourté le tranta pesse d’argent ai principai sacrificatour e ai ansian,
4Disand‐ie: I heu pëcà coun tradi ’l sang innoucent; ma lour a l han di‐ie: Cosa n’importë‐lou? T’i pensëras ti.
5E dop d’avei campà le pesse d’argent ënt ’l tempio, a s’è artirà‐sse, e essend ëndait via, a s’è strangoulà‐sse.
6Ma i principai sacrificatour avend pià le pesse d’argent, a l han dit: A l è nen permes dë butté‐ie ënt ’l tesor; përché a l è un pressi dë sang.
7E dop d’avei counsultà tra dë lour, a l han coumprà‐ne ’l camp d’un tupinè, për la sepultura d’i fourëste.
8A l è përché dë lon chë coul camp a l è stait ciamà, fin al dì d’ ëncheui: ’L camp dël sang.
9Anloura a l ha avù so effet lon ch’a l avia announsià Geremia ’l proufeta, disand: E a l han pià tranta pesse d’ argent, ’l pressi dë coul ch’a l è stait presià, ’l qual coui tra i fieui d’ Israel a l han presià;
10E a l han dà‐ië për coumpré ’l camp d’un tupinè, secound lon ch’a l avia coumandà‐me ’l Sëgnour.
11Oura Gesu a l è stait presentà dënans al gouvernatour, e ’l gouvernatour a l’ ha interrougà‐lou, disand: Seus‐tu ’l re d’i Ebreou? Gesu a l ha rispoundù‐ie: Të lou die.
12E essend accusà dai principai sacrificatour e dai ansian, a rispoundia niente.
13Anloura Pilat a l ha di‐ie: Sentës‐tu nen quante testimounianse ch’a portou countra ti?
14Ma a l ha nen rispoundù‐ie una parola sù cosa së sia; dë manera chë ’l gouvernatour a së n’a stupia estremament.
15Oura ’l gouvernatour a l avia për coustuma dë liberé al popoul ’l dì dë la festa, un prësoune, qualounque a fussa ch’a ciameissou.
16E a i era anloura un famous prësoune, ch’a së ciamava Barabba.
17Dounque quand a soun stait radunà, Pilat a l ha di‐ie: Qual è‐lou ch’i veuli ch’i vë rilassou? Barabba; o Gesu, ch’a i diou Crist?
18Përché a savia benissim ch’a l aviou pià‐lou për invidia.
19E mentre ch’a l era assëtà sù ’l cadregou giudicial, soua foumna a l ha mandà‐ie di: Mescë‐te nen ënt l’ affe dë coul giust; përché i heu pati, ëncheui, moutouben riguard a chiel ën sougnand.
20E i principai sacrificatour e i ansian a l han persuas ’l poupoulas dë ciamé Barabba, e dë fé peri Gesu.
21E ’l gouvernatour piand la parola, a l ha di‐ie: Qual d’i doui veuli ch’i vë rilassou? A l han dit: Barabba.
22Pilat a l ha di‐ie: Cosa farai‐ne dounque dë Gesu, ch’a i diou Crist? Tutti a l han di‐ie: Ch’a sia buttà sù la crouss!
23E ’l gouvernatour a l ha di‐ie: Ma che mal ha‐lou fait? E a l han crià ëncoura pi fort, disand: Ch’a sia buttà sù la crouss!
24Anloura Pilat vëdand ch’a guadagnava niente, ma chë ’l tumult a aumentava, a l ha pià d’ acqua, e a s’è lavà‐sse le man dënans al popoul, disand: I soun innoucent dël sang dël giust; i i pensërì voui aiti.
25E tut ’l popoul rispoundand, a l ha dit: Chë so sang a sia sù noui e sù noste masëna.
26Anloura a l ha rilassà‐ie Barabba; e dop d’ avei fait fouaté Gesu, a l’ ha dài‐lou për essi crucificà.
27E i souldà dël gouvernatour a l han mënà Gesu al pretorio, e a l han radunà dënans a chiel tutta la squadra.
28E dop d’ avei‐lou dëspouià, a l han buttà‐ie acol un mantel dë scarlata.
29E avend fait una courouna dë spine intrecià, a l’ han buttà‐la sù la testa, coun una baghëta ënt soua man dritta; peui ëngënouiandë‐se dënans a chiel, a lou burlavou ën disand: I vë salutouma, re d’i Ebreou!
30E dop d’ avei‐ie scracià ëncountra, a l han pià la baghëta, e a i n’a dasiou dë bot sù la testa.
31E dop d’ avei‐lou burlà, a l han lëvà‐ie ’l mantel, e a l’ han vësti‐lou coun soue vëstimente, e a l’ han mënà‐lou via për crucifiché‐lou.
32E coum a surtiou, a l han trouvà un Cirenian, për nom Simoun, ’l qual a l’ han oubligà‐lou dë pourté la crouss dë Gesu.
33E essend arrivà al post ch’a së ciamava Golgota, ch’a veul di, ’l post dël Test;
34A l han dà‐ie da beivi d’asil mëscià coun d’afel; ma quand ch’a l ha avù‐ne tastà, a l ha nen voulsù‐ne beivi.
35E dop d’avei‐lou crucificà, a soun dividù‐sse soue vëstimente, tirand‐ie a la sorte, afin ch’a fussa coumpi lon ch’a l era stait dit da un proufeta: A soun dividù‐sse tra dë lour mie vëstimente, e a l han tirà a sorte mia vesta.
36Peui essend‐se assëtà, a lou custoudiou ënsilì.
37A l han dëcò buttà‐ie un cartel dësoura dë la testa, doua la causa dë soua coundanassioun a l era marcà ënt ste parole: Coust‐ssi a l è Gesu, ’l Re d’i Ebreou.
38E doui brigant a soun stait crucificà coun chiel, un a soua dritta; e l’ aut a soua sënistra.
39E coui ch’a passavou da lì, a i disiou d’improuperie, soupatand la testa,
40E disand: Ti chë të distrue ’l tempio, e chë të tourne fabriché‐lou ënt tre dì, salvë‐te ti istess; së të seus ’l Fieul d’Iddiou, cala giù da la crouss.
41Medesimament i principai sacrificatour coun i Scriba e i ansian, burland‐se, a disiou:
42A l ha salvà i aiti, a peul nen salvé‐sse chiel istess; s’a l è ’l re d’Israel, ch’a cala giù adess da la crouss, e i crëdërouma ënt chiel.
43A së fida ën Diou, ma së Diou a i veul ben, ch’a lou libera adess; përché a l ha dit: I soun ’l Fieul d’Iddiou.
44I brigant dëcò ch’a l erou crucificà ënsem a chiel, a i rimprouveravou l’ istessa cosa.
45Oura da sess oure a i è stà‐ie dë tenebre sù tut ’l pais, fin a neuv oure.
46E circa le neuv oure, Gesu a l ha crià a auta vouss, ën disand: Eli, Eli, lamma sabachthani? Ch’a veul di: Mio Dio, mio Dio! përché l’ has‐tu abbandounà‐me?
47E queicadun dë coui ch’a l erou lì present, avend senti lon, a disiou: A ciama Elia.
48E subit un dë lour a l è courù, e a l ha pià una spounga, e avend‐la ëmpia d’asil, a l’ ha buttà‐la ën punta d’una cana, e a l ha dài‐ne da beivi.
49Ma i aiti a disiou: Lassa, vëdouma së Elia a venërà a salvé‐lou.
50Anloura Gesu avend ëncoura crià a auta vouss, a l è spirà.
51E eccou, ’l vel dël tempio a l è sciancà‐sse ën doui part, da aut ën bass; e la terra a l ha tramoulà, e le pere a soun sciapà‐sse.
52E i sepulcri a soun durvi‐sse, e diversi corp d’i sant, ch’a l erou mort, a soun arsussità.
53E essend surti dai sepulcri, dop soua risuressioun, a soun ëntrà ënt la sità santa, e a soun moustrà‐sse a diversi.
54Oura ’l sentëne, e coui ch’a coustoudiou Gesu ënsem a chiel, avend vëdù ’l terremot, e tut lon ch’a vënia dë sucedi, a l han avù una gran paura, e a l han dit: Sicurament coust‐ssi a l era ’l Fieul d’Iddiou.
55A i era dëcò ënsilì diverse done ch’a guardavou da lountan, e ch’a l aviou seguità Gesu da la Galilea, sërvand‐lou.
56Fra lequai a i era Maria Madëlena, e Maria, mare dë Giacou e dë Giose; e la mare d’i fieui dë Zebedeo.
57E la seira essend vënùa, un om rich d’Arimatea, për nom Giusep, chë ansi a l era stait dissepoul dë Gesu,
58A l è vënù da Pilat, e a l ha ciamà ’l corp dë Gesu, e ënt l’ istess temp Pilat a l ha coumandà chë ’l corp a fussa ristitui.
59Coussì Giusep a l ha pià ’l corp, e a l’ ha ënvëluppà‐lou coun un linseul poulit;
60E a l’ ha buttà‐lou ënt so sepulcro neuv, ch’a l avia taià ënt ’l roc; e dop d’avei rubatà una gran pera al intrada dël sepulcro, a l è ëndait via.
61E lì a i era Maria Madëlena e l’ auta Maria, assëtà vis‐a‐vi dël sepulcro.
62Oura ’l dì dop, ch’a l è la preparassioun dël sabbat, i principai sacrificatour e i Farisei a soun radunà‐sse da Pilat.
63E a l han di‐ie: Sëgnour, i së ricourdouma chë coul sedutour a disia, quand ch’a l era ëncoura viv: Ënt tre dì i arsussitëreu.
64Coumanda dounque chë ’l sepulcro a sia custoudi sicurament fin al ters dì; për paura ch’i so dissepoul a venou dë neuit, e ch’a lou robou, e ch’a diou al popoul: A l è arsussità d’i mort; përché st’ultima impoustura a saria pes chë la prima.
65Ma Pilat a l ha di‐ie: I avi la guardia; ande, e assicure‐lou coum i veuli.
66Dounque a soun ëndà‐ssëne, e a l han assicurà ’l sepulcro, sigiland la pera, e buttand‐ie dë guardia.
Currently Selected:
San Matteo 27: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
San Matteo 27
27
Gesu‐Crist a l è crucificà tra doui lader. Tenebre. Gesu a spira.
1Peui quand la matin a l è vënùa, tutti i principai sacrificatour e i ansian dël popoul a l han tënù counsei countra Gesu për fé‐lou meuiri.
2E avend‐lou stacà, a l’han mënà‐lou via e a l’ han dà‐lou ënt le man dë Pilat, ch’a l era ’l gouvernatour.
3Anloura Giuda, ch’a l’avia tradi‐lou, vëdand ch’a l era coundanà, a s’è penti‐sse, e a l ha tournà‐ie pourté le tranta pesse d’argent ai principai sacrificatour e ai ansian,
4Disand‐ie: I heu pëcà coun tradi ’l sang innoucent; ma lour a l han di‐ie: Cosa n’importë‐lou? T’i pensëras ti.
5E dop d’avei campà le pesse d’argent ënt ’l tempio, a s’è artirà‐sse, e essend ëndait via, a s’è strangoulà‐sse.
6Ma i principai sacrificatour avend pià le pesse d’argent, a l han dit: A l è nen permes dë butté‐ie ënt ’l tesor; përché a l è un pressi dë sang.
7E dop d’avei counsultà tra dë lour, a l han coumprà‐ne ’l camp d’un tupinè, për la sepultura d’i fourëste.
8A l è përché dë lon chë coul camp a l è stait ciamà, fin al dì d’ ëncheui: ’L camp dël sang.
9Anloura a l ha avù so effet lon ch’a l avia announsià Geremia ’l proufeta, disand: E a l han pià tranta pesse d’ argent, ’l pressi dë coul ch’a l è stait presià, ’l qual coui tra i fieui d’ Israel a l han presià;
10E a l han dà‐ië për coumpré ’l camp d’un tupinè, secound lon ch’a l avia coumandà‐me ’l Sëgnour.
11Oura Gesu a l è stait presentà dënans al gouvernatour, e ’l gouvernatour a l’ ha interrougà‐lou, disand: Seus‐tu ’l re d’i Ebreou? Gesu a l ha rispoundù‐ie: Të lou die.
12E essend accusà dai principai sacrificatour e dai ansian, a rispoundia niente.
13Anloura Pilat a l ha di‐ie: Sentës‐tu nen quante testimounianse ch’a portou countra ti?
14Ma a l ha nen rispoundù‐ie una parola sù cosa së sia; dë manera chë ’l gouvernatour a së n’a stupia estremament.
15Oura ’l gouvernatour a l avia për coustuma dë liberé al popoul ’l dì dë la festa, un prësoune, qualounque a fussa ch’a ciameissou.
16E a i era anloura un famous prësoune, ch’a së ciamava Barabba.
17Dounque quand a soun stait radunà, Pilat a l ha di‐ie: Qual è‐lou ch’i veuli ch’i vë rilassou? Barabba; o Gesu, ch’a i diou Crist?
18Përché a savia benissim ch’a l aviou pià‐lou për invidia.
19E mentre ch’a l era assëtà sù ’l cadregou giudicial, soua foumna a l ha mandà‐ie di: Mescë‐te nen ënt l’ affe dë coul giust; përché i heu pati, ëncheui, moutouben riguard a chiel ën sougnand.
20E i principai sacrificatour e i ansian a l han persuas ’l poupoulas dë ciamé Barabba, e dë fé peri Gesu.
21E ’l gouvernatour piand la parola, a l ha di‐ie: Qual d’i doui veuli ch’i vë rilassou? A l han dit: Barabba.
22Pilat a l ha di‐ie: Cosa farai‐ne dounque dë Gesu, ch’a i diou Crist? Tutti a l han di‐ie: Ch’a sia buttà sù la crouss!
23E ’l gouvernatour a l ha di‐ie: Ma che mal ha‐lou fait? E a l han crià ëncoura pi fort, disand: Ch’a sia buttà sù la crouss!
24Anloura Pilat vëdand ch’a guadagnava niente, ma chë ’l tumult a aumentava, a l ha pià d’ acqua, e a s’è lavà‐sse le man dënans al popoul, disand: I soun innoucent dël sang dël giust; i i pensërì voui aiti.
25E tut ’l popoul rispoundand, a l ha dit: Chë so sang a sia sù noui e sù noste masëna.
26Anloura a l ha rilassà‐ie Barabba; e dop d’ avei fait fouaté Gesu, a l’ ha dài‐lou për essi crucificà.
27E i souldà dël gouvernatour a l han mënà Gesu al pretorio, e a l han radunà dënans a chiel tutta la squadra.
28E dop d’ avei‐lou dëspouià, a l han buttà‐ie acol un mantel dë scarlata.
29E avend fait una courouna dë spine intrecià, a l’ han buttà‐la sù la testa, coun una baghëta ënt soua man dritta; peui ëngënouiandë‐se dënans a chiel, a lou burlavou ën disand: I vë salutouma, re d’i Ebreou!
30E dop d’ avei‐ie scracià ëncountra, a l han pià la baghëta, e a i n’a dasiou dë bot sù la testa.
31E dop d’ avei‐lou burlà, a l han lëvà‐ie ’l mantel, e a l’ han vësti‐lou coun soue vëstimente, e a l’ han mënà‐lou via për crucifiché‐lou.
32E coum a surtiou, a l han trouvà un Cirenian, për nom Simoun, ’l qual a l’ han oubligà‐lou dë pourté la crouss dë Gesu.
33E essend arrivà al post ch’a së ciamava Golgota, ch’a veul di, ’l post dël Test;
34A l han dà‐ie da beivi d’asil mëscià coun d’afel; ma quand ch’a l ha avù‐ne tastà, a l ha nen voulsù‐ne beivi.
35E dop d’avei‐lou crucificà, a soun dividù‐sse soue vëstimente, tirand‐ie a la sorte, afin ch’a fussa coumpi lon ch’a l era stait dit da un proufeta: A soun dividù‐sse tra dë lour mie vëstimente, e a l han tirà a sorte mia vesta.
36Peui essend‐se assëtà, a lou custoudiou ënsilì.
37A l han dëcò buttà‐ie un cartel dësoura dë la testa, doua la causa dë soua coundanassioun a l era marcà ënt ste parole: Coust‐ssi a l è Gesu, ’l Re d’i Ebreou.
38E doui brigant a soun stait crucificà coun chiel, un a soua dritta; e l’ aut a soua sënistra.
39E coui ch’a passavou da lì, a i disiou d’improuperie, soupatand la testa,
40E disand: Ti chë të distrue ’l tempio, e chë të tourne fabriché‐lou ënt tre dì, salvë‐te ti istess; së të seus ’l Fieul d’Iddiou, cala giù da la crouss.
41Medesimament i principai sacrificatour coun i Scriba e i ansian, burland‐se, a disiou:
42A l ha salvà i aiti, a peul nen salvé‐sse chiel istess; s’a l è ’l re d’Israel, ch’a cala giù adess da la crouss, e i crëdërouma ënt chiel.
43A së fida ën Diou, ma së Diou a i veul ben, ch’a lou libera adess; përché a l ha dit: I soun ’l Fieul d’Iddiou.
44I brigant dëcò ch’a l erou crucificà ënsem a chiel, a i rimprouveravou l’ istessa cosa.
45Oura da sess oure a i è stà‐ie dë tenebre sù tut ’l pais, fin a neuv oure.
46E circa le neuv oure, Gesu a l ha crià a auta vouss, ën disand: Eli, Eli, lamma sabachthani? Ch’a veul di: Mio Dio, mio Dio! përché l’ has‐tu abbandounà‐me?
47E queicadun dë coui ch’a l erou lì present, avend senti lon, a disiou: A ciama Elia.
48E subit un dë lour a l è courù, e a l ha pià una spounga, e avend‐la ëmpia d’asil, a l’ ha buttà‐la ën punta d’una cana, e a l ha dài‐ne da beivi.
49Ma i aiti a disiou: Lassa, vëdouma së Elia a venërà a salvé‐lou.
50Anloura Gesu avend ëncoura crià a auta vouss, a l è spirà.
51E eccou, ’l vel dël tempio a l è sciancà‐sse ën doui part, da aut ën bass; e la terra a l ha tramoulà, e le pere a soun sciapà‐sse.
52E i sepulcri a soun durvi‐sse, e diversi corp d’i sant, ch’a l erou mort, a soun arsussità.
53E essend surti dai sepulcri, dop soua risuressioun, a soun ëntrà ënt la sità santa, e a soun moustrà‐sse a diversi.
54Oura ’l sentëne, e coui ch’a coustoudiou Gesu ënsem a chiel, avend vëdù ’l terremot, e tut lon ch’a vënia dë sucedi, a l han avù una gran paura, e a l han dit: Sicurament coust‐ssi a l era ’l Fieul d’Iddiou.
55A i era dëcò ënsilì diverse done ch’a guardavou da lountan, e ch’a l aviou seguità Gesu da la Galilea, sërvand‐lou.
56Fra lequai a i era Maria Madëlena, e Maria, mare dë Giacou e dë Giose; e la mare d’i fieui dë Zebedeo.
57E la seira essend vënùa, un om rich d’Arimatea, për nom Giusep, chë ansi a l era stait dissepoul dë Gesu,
58A l è vënù da Pilat, e a l ha ciamà ’l corp dë Gesu, e ënt l’ istess temp Pilat a l ha coumandà chë ’l corp a fussa ristitui.
59Coussì Giusep a l ha pià ’l corp, e a l’ ha ënvëluppà‐lou coun un linseul poulit;
60E a l’ ha buttà‐lou ënt so sepulcro neuv, ch’a l avia taià ënt ’l roc; e dop d’avei rubatà una gran pera al intrada dël sepulcro, a l è ëndait via.
61E lì a i era Maria Madëlena e l’ auta Maria, assëtà vis‐a‐vi dël sepulcro.
62Oura ’l dì dop, ch’a l è la preparassioun dël sabbat, i principai sacrificatour e i Farisei a soun radunà‐sse da Pilat.
63E a l han di‐ie: Sëgnour, i së ricourdouma chë coul sedutour a disia, quand ch’a l era ëncoura viv: Ënt tre dì i arsussitëreu.
64Coumanda dounque chë ’l sepulcro a sia custoudi sicurament fin al ters dì; për paura ch’i so dissepoul a venou dë neuit, e ch’a lou robou, e ch’a diou al popoul: A l è arsussità d’i mort; përché st’ultima impoustura a saria pes chë la prima.
65Ma Pilat a l ha di‐ie: I avi la guardia; ande, e assicure‐lou coum i veuli.
66Dounque a soun ëndà‐ssëne, e a l han assicurà ’l sepulcro, sigiland la pera, e buttand‐ie dë guardia.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835