San Matteo 25
25
La parabola dë le vergini. Dël giudissi universal.
1Anloura ’l regno d’i ciei a smiërà a dess vergini lequai, avend pià soue lucerne, a soun ëndassë‐ne al incountr’ dël spouss.
2Oura a i n’a i era sinq savie, e sinq matte.
3Le matte, ën piand soue lucerne, a l aviou nen pià d’euli coun lour.
4Ma le savie a l aviou pià d’euli ënt i so vass coun soue lucerne.
5E coum l’spouss a tardava dë vëni, a l han avù tutti seugn, e a soun ëndurmi‐sse.
6Oura a mesa neuit a s’è fà‐sse un cri, disand: Eccou, l’spouss a ven, seurti‐ie al dënans.
7Anloura tutte coule vergini a soun aussà‐sse, e a l han prountà soue lucerne.
8E le matte a l han dit a le savie: De‐ne dë vost euli, përché noste lucerne a së dëstissou.
9Ma le savie a l han rispoundù, disand: No, për paura ch’i n’abbiou nen abbastansa për noui e për voui; ma pitost ënde da coui ch’a n’a vendou, e coumpre‐ne për voui aite istesse.
10Oura mentre ch’a ëndasiou a coumpré‐ne, l’spouss a l è vënù; e coule ch’a l erou prounte a soun ëntrà ënsem a chiel ënt la sala dë le nosse, peui la porta a l è staita sarà.
11Dop dë lon i aite vergini a soun dëcò vënùe, e a l han dit: Sëgnour, Sëgnour, deurvëne!
12Ma chiel a l ha rispoundù‐ie, e a l ha dit: In verità i vë diou ch’i vë counossou nen.
13Vigile dounque; përché i seve nè ’l dì nè l’oura chë ’l Fieul dë l’om a venërà.
14Përché a n’è dë chiel coum d’un om chë ëndasandsë‐ne fora a l ha ciamà i so sërvitour, e a l ha counfidà‐ie i so beni.
15E a l ha dà‐ie a un sinq talent, e a l’aut doui, e a un aut un; a ognidun secound soua pourtà; e subit dop a l è parti.
16Oura coul ch’a l avia ricevù i sinq talent, a l è ëndà‐ssëne, e a l ha negoussià‐ie, e a l ha guadagnà aiti sinq talent.
17Për l’istess coul ch’a l avia ricevù i doui talent, a l ha dëcò guadagnà‐ne aiti doui.
18Ma coul ch’a l avia ricevù‐ne mac un, a l è ëndà‐ssëne, e a l ha ficà‐lou sout terra, e a l ha strëmà i dëne dë so padroun.
19Oura un pes dop, ’l padroun dë coui sërvitour a l è vënù, e a l ha fait i count coun lour aiti.
20Anloura coul ch’a l avia ricevù i sinq talent, a l è vënù, e a l ha presentà sinq aiti talent, ën disand: Sëgnour, të l has counfidà‐me sinq talent; eccou, i heu guadagnà‐ne aiti sinq dë souvra‐pi.
21E so sëgnour a l ha di‐ie: A va benissim, boun e fidou sërvitour; të seus stait fidou ënt poche cose, i të stabilireu sù moutouben; ven, a pié part ai piasi dë to sëgnour.
22Dop a i è vënù‐ie coul ch’a l avia ricevù i doui talent, e a l ha dit: Sëgnour, të l has counfidà‐me doui talent; eccou, i heu guadagnà‐ne aiti doui dë souvra‐pi.
23E so sëgnour a l ha di‐ie: A va benissim, boun e fidou sërvitour; të seus stait fidou ënt poche cose, i të stabilireu sù moutouben; ëntra ënt i piasi dë to sëgnour.
24Ma coul ch’a l avia mac ricevù un talent a l è vënù, e a l ha dit: Sëgnour, i saviou chë të seus un om dur, chë të mëssoune doua chë të l has nen sëmënà, e chë t’ëmbaroune doua chë të l has nen spantià.
25Përché dë lon ënt la tëma dë perdi to talent, i soun ëndà‐lou a strëmé ënt la terra; eccou, sì të l has lò ch’a t’aparten.
26E so sëgnour rispoundand, a l ha di‐ie: Cattiv e vil sërvitour, të savie ch’i messounavou doua ch’i heu nen sëmënà, e ch’i ëmbarounavou d’oua ch’i heu nen spantià.
27A bësougnava dounque chë t’aveisse dait i mè dëne ai banchè, e a mè ritourn i avriou ricevù‐ie coun l’interessi.
28Lëve‐ie dounque ’l talent, e de‐lou a coul ch’a l ha i dess talent.
29Përché a ognidun ch’a l ha, a i sarà dait, e a n’avrà ëncoura dë pi; ma a coul ch’a l ha niente, fin a lon ch’a l ha, a i sarà lëvà.
30Campe dounque ’l sërvitour inutil ënt le tenebre dë fora; lì a i sarà dë piour e dë rabbia.
31Oura quand chë ’l Fieul dë l’om a venërà ënvirounà dë soua gloria, e accoumpagnà dë tutti i angel sant, anloura a së setërà sù ’l trono dë soua gloria.
32E tutte le nassioun a saran radunà dënans a chiel; e a dividërà i un da i aiti, coum ’l bërge a divid le fee d’ënsem ai bouc.
33E a buttërà le fee a soua dritta, e i bouc a soua sënistra.
34Anloura ’l re a dirà a coui ch’a saran a soua dritta: Vëni voui aiti benedet da mè Pare, ëntre ënt l’eredità dël regno ch’a l è stà‐ve preparà fin da la foundassioun dël mound.
35Përché i heu avù fam, e i eve dà‐me da mangé; i heu avù sè, e i eve dà‐me da beivi; i erou fourëste, e i m’eve acolt;
36I erou dëspouià, e i eve vësti‐me; i erou malavi, e i eve visità‐me; i erou ën prësoun, e i si vënù da mi.
37Anloura i giust a rëspoundëran: Sëgnour, quand l è‐lou ch’i l avouma vëdù‐te avei fam, e ch’i l ouma dà‐te da mangé; oppura avei sè, e ch’i l ouma dà‐te da beivi?
38E quand l è‐lou ch’i l ouma vëdù‐te fourëste, e ch’i t’avouma acolt; o dëspouià, e ch’i l ouma vësti‐te?
39Oppura quand l è‐lou ch’i l ouma vëdù‐te malavi, o ën prësoun, e ch’i souma vënù da ti?
40E ’l re rispoundand, a i dirà: In verità i vë diou, ch’ën tant ch’i eve fait coule cose a un dë coui pi pëcit d’i mè fratei, i l’eve fà‐lou a mi stess.
41Anloura a dirà dëcò a coui ch’a saran a soua sënistra: Maledett, artire‐ve da mi, e ënde al feu eterno, ch’a l è prount al diaou e ai so angel.
42Përché i heu avù fam, e i eve nen dà‐me da mangé; i heu avù sè, e i eve nen dà‐me da beivi;
43I erou fourëste, e i m’eve nen acolt; i erou dëspouià, e i eve nen vësti‐me; i soun stait malavi e ën prësoun, e i eve nen visità‐me.
44Anloura coui lì dëcò a i rispoundëran, disand: Sëgnour, quand l è‐lou ch’i avouma vëdù‐te avei fam, o avei sè, o essi fourëste, o dëspouià, o malavi, o ën prësoun, e ch’i l ouma nen soucourù‐te?
45Anloura a i rispoundërà, ën disand: In verità i vë diou, chë përché ch’ì eve nen fait coule cose a un dë coust‐ssi pi pëcit, i eve dëcò nen fàmë‐lou.
46E sti‐ssi a së n’andaran a le pene eterne; ma i giust a ëndaran a godi la vita eterna.
Currently Selected:
San Matteo 25: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
