San Matteo 26
26
Gesu‐Crist a l è giudicà coum coulpevoul dë mort. Arnegà tre volte da Pietrou.
1E a l è arrivà chë quand Gesu a l ha fini tutti coui discours, a l ha dit ai so dissepoul:
2I savi chë la festa dë pasqua a l è da‐ssi a doui dì; e ’l Fieul dë l’om a va essi abandounà për essi buttà sù la crouss.
3Anloura i principai sacrificatour, e i Scriba, e i ansian dël popoul, a soun radunà‐sse ënt la sala dël gran sacrificatour, ch’a së ciamava Caifo:
4E a l han tënù counsei ënsem për ciapé Gesu coun furbaria, a fin dë fé‐lou meuiri.
5Ma a disiou: Ch’a sia nen durant la festa, për paura ch’a së fassa queich somosse fra ’l popoul.
6E coum Gesu a l era a Betania, ënt la ca dë Simoun ’l leprous;
7A i è vënù‐ie da chiel una dona ch’a l avia un vass d’alabastr pien d’un përfum dë gran pressi, e ch’a l’ha vërsà‐lou sù soua testa, quand ch’a l era a taula.
8Ma i so dissepoul vëdand lolì, a soun rëstà‐ne indegnà, e a l han dit: A cosa servë‐la coula perdita?
9Përché coul përfum a poudia vendë‐se moutouben, e dé‐sse ai pover.
10Ma Gesu counoussand lon, a l ha di‐ie: Përché de‐ve dë dëspiasi a sta dona? mentre ch’a l ha fait una bouna assioun a mè riguard.
11Përché i avrì sempre dë pover coun voui aiti, ma i m’avrì nen sempre.
12E dë lon ch’a l ha spantià coul përfum sù mè corp, a l’ha fà‐lou për l’apparato dë mia sepultura.
13In verita i vë diou, chë ënt tutti i post dël mound doua chë st’evangeli a sarà predicà, lon ch’a l ha fait a së countërà dëcò ën memoria soua.
14Anloura un d’i doudess, për nom Giuda Iscariot, a l è ëndà‐ssëne dai principai sacrificatour,
15E a l ha di‐ie: Cosa veuli dé‐me, e i vë lou dag ënt le man? E lour a l han countà‐ie tranta pesse d’argent.
16E da coul moument a sërcava un’oucasioun për fei‐lou pié.
17Oura ’l prim dì d’i pan sensa lëvà, i dissepoul a soun vënù da Gesu, disand‐ie: Doua veus‐tu ch’i të prountou da mangé la pasqua?
18E a l ha rispoundù: Ënde a la sità da un tal e, di‐ie: ’L padroun a dis: Mè temp a l è vësin; i fareu la pasqua da ti ënsem ai mè dissepoul.
19E i dissepoul a l han fait coum Gesu a l avia coumandà‐ie, e a l han prountà la pasqua.
20Oura quand la seira a l è vënùa, a s’è buttà‐sse a taula coun i doudess.
21E mentre ch’a mangiavou, a l ha di‐ie: In verità i vë diou, chë un dë voui aiti a më tradirà.
22E a soun rëstà‐ne tutti nec, e ognidun dë lour a l ha coumensà a di‐ie: Sëgnour, è‐lou mi?
23Ma chiel a i ha rispost, e a l ha dit: Coul ch’a l ha buttà soua man al piat për bagné ënsem a mi, a l è coul ch’a më tradirà.
24Oura ’l Fieul dë l’om a së n’a va, secound ch’a l è scrit dë chiel; ma maleur a coul om dal qual ’l Fieul dë l’om a l è tradi; a saria stait boun për coul om ënsilì dë nen essi nassù.
25E Giuda, ch’a lou tradia, rispoundand a l’ha dit: Padroun, è‐lou mi? Gesu a l ha di‐ie: Të l’has di‐lou.
26E coum a mangiavou, Gesu a l ha pià ’l pan, e dop d’avei benedet Iddiou, a la roumpù‐lou, e a l’ha dà‐lou a i so dissepoul, e a l ha di‐ie: Pie, mange; sò‐ssi a l è mè corp.
27Peui avend pià la coupa, e benedet Iddiou, a l ha dài‐la, disand‐ie: Bëvi‐ne Tutti.
28Përché sò‐ssi a l è mè sang, ’l sang dël Testament Neuv, ch’a l è vërsà për divërsi ën remissioun d’i pëcà.
29Oura i vë diou, chë da st’oura i beivëreu nen dë coust frut dë vigna, fin al dì ch’i lou beivëreu neuv ënsem a voui aiti ënt ’l regno dë mè Pare.
30E quand ch’a l han avù cantà ’l cantico, a soun ëndà‐ssëne a la mountagna d’i Ulivè.
31Anloura Gesu a l ha di‐ie: I sarì tutti sta neuit scandalisà përché dë mi; përché a l è scrit: I dareu acol dël bërge, e le pecore dël troup a saran disperse.
32Ma dop ch’i sareu arsussità, i ëndareu dënans dë voui aiti ën Galilea.
33E Pietrou piand la parola, a l ha di‐ie: Quand ben tutti a sariou scandalisà përché dë ti, i lou sareu mai.
34Gesu a l ha di‐ie: In verità i vë diou, ch’ënt sta neuit istessa, prima chë ’l gal a l abbia cantà, të m’arneghëras tre volte.
35Pietrou a l ha di‐ie: Anche i dëveissou meuiri coun ti, i t’arneghëreu nen; e tutti i dissepoul a l han dit l’istess.
36Anloura Gesu a l è vënù‐ssëne ënsem a lour ënt un post ch’a së ciama Gethsemane; e a l ha di‐ie a i so dissepoul: Assëte‐ve ënsissi fin ch’i abbiou pregà ënt ’l leug doua ch’i vad.
37E a l ha pià coun chiel Pietrou e i doui fieui dë Zebedeo, e a l ha coumensà a essi malinconic, e ënt una gran angoussia.
38Anloura a l ha di‐ie: Mia anima a l è da tutte part pià da una gran tristessa fin a la mort; ste sì, e vigile ënsem a mi.
39Peui ëndasandsë‐ne un po pi anans, a s’è proustrà‐sse la faccia ën terra, pregand, e disand: Mè Padre, s’a l è poussibil, fa chë sta coupa a passa lountan da mi; però nen coum i lou veui mi, ma coum të lou veules, ti.
40Peui a l è vënù dai so dissepoul, e a l ha trouvà‐ie durmand, e a l ha dit a Pietrou: E‐lou poussibil ch’i abbie nen poudù vié un’oura coun mi?
41Vigile, e preghe ch’i intre nen ën tentassioun; përché l’spirit a l è prount, ma la carn a l è debil.
42A s’è tournà‐ssëne ëndé për la secounda volta, e a l ha pregà, disand: Mè Padre, s’a l è nen poussibil chë sta coupa a passa lountan da mi, sensa ch’i la beivou; sia faita toua voulountà.
43Dop a l è tournà vëni, e a l ha ëncoura trouvà‐ie ëndurmi; përché i so eui a l erou agravà.
44E avend‐ie lassà, a l è tourna endait via, e a l ha pregà për la tersa volta, disand le stesse parole.
45Anloura a l è vënù dai so dissepoul, e a l ha di‐ie: Durmi d’ouranans, e arpouse‐ve; eccou, l’oura a l è vësina, e ’l Fieul dë l’om a va essi dait ën man ai cattiv.
46Ausse‐ve, ëndouma; eccou, coul ch’a më tradis a s’avësina.
47E coum a parlava ëncoura; eccou, Giuda, un d’i doudess, a l è vënù, e ënsem a chiel un gran troup, coun dë spa e dë bastoun, mandà për part d’i principai sacrificatour, e d’i ansian dël popoul.
48Oura coul ch’a lou tradia a l avia dà‐ie un segnal, disand: Coul ch’i basëreu a l è chiel, pie‐lou.
49E tost avësinand‐se dë Gesu, a l ha di‐ie: Padroun, i vë salutou, e a l’ha basà‐lou.
50E Gesu a l ha di‐ie: Mè amis, për che moutiv seus‐tu sì? Anloura essend‐se avësinà, a l han buttà la man acol dë Gesu, e a l’han pià‐lou.
51E eccou, un dë coui ch’a l erou ënsem a Gesu, pourtand la man sù la spa, a l’ha tiràla e a l ha dài‐ne un coulp al sërvitour dël gran sacrificatour, e a l ha pourtà‐ie via l’ouria.
52Anloura Gesu a l ha di‐ie: Tourna butté toua spa a so post; përché tutti coui ch’a l avran pià la spa, a periran për la spa.
53Crëdës‐tu ch’i peussa nen adess preghé mè Padre, ch’a më daria subit pi dë doudess legioun d’angel?
54Ma coum sarië‐ne coumpié le Scriture: Chë bësogna chë lolì a arriva coussì.
55Ënt coul istess moument Gesu a l ha di‐ie a le troup: I si surti coun dë spa e dë bastoun, coum apress a un brigant, për pié‐me; i erou tutti i dì assëtà ën mes a voui aiti, insegnand ënt ’l tempio, e i eve nen pià‐me.
56Ma tut sò‐ssi a l è arrivà, afin chë le Scriture d’i proufeta a siou coumpie. Anloura tutti i dissepoul a l’han abandounà‐lou, e a soun scapà.
57E coui ch’a l aviou pià Gesu a l’han mënà‐lou da Caifo, gran sacrificatour, dal qual i Scriba e i ansian a l erou radunà.
58E Pietrou a i seguitava da lountan fin a la court dël gran sacrificatour, e essend ëntrà drinta, a l è assëtà‐sse ënsem ai uffissiai për vëdi la fin.
59Oura i principai sacrificatour, e i ansian, e tut ’l counsei, a sërcavou dë testimounianse fausse countra Gesu, për fé‐lou meuiri.
60Ma a n’a trouvavou nen; e bin chë diversi testimoni faus a fussou vënù, a n’han pa trouvà‐ne nëssun adatà; ma a la fin doui testimoni faus a soun avësinà‐sse,
61Ch’a l han dit: Coust‐ssi a l ha dit: I peus distrui ’l tempio d’Iddiou, e tourné‐lou fabriché ënt tre dì.
62Anloura ’l gran sacrificatour a s’è aussà‐sse, e a l ha di‐ie: Rëspoundës‐tu niente? Cos’è‐lou chë sta gent a depounou countra ti?
63Ma Gesu a l è stait chiet. E ’l gran sacrificatour piand la parola, a l ha di‐ie: I t’intimou, a nom dël Diou vivent, dë di‐ne së të seus ’l Crist, ’l Fieul d’Iddiou?
64Gesu a l ha di‐ie: Të l’has di‐lou; dë pi, i vë diou, chë d’ouranans i vëdrì ’l Fieul dë l’om assëtà a la dritta dë la poutensa d’Iddiou, e venand sù le nuvoule dël ciel.
65Anloura ’l gran sacrificatour a l ha sciancà soue vëstimente, ën disand: A l ha bëstëmià; cosa l oum‐ne pi a fé dë testimoni? Eccou, i eve senti adess soua bëstëmia; Cosa a vë semië‐lou?
66A l han rispoundù: A l è degn dë la mort.
67Anloura a l ha scracià‐ie ënt ’l moustas; e i un a i dasiou dë sgiaf, e i aiti a i dasiou coun dë vërghe;
68Disand‐ie: Crist, proufetisa chi ch’a l è coul ch’a t’ha dà‐te.
69Oura Pietrou a l era assëtà fora, ënt la court, e una serva a s’è avësinà‐ssie, e a l ha di‐ie: Ti, të l ere dëcò ënsem a Gesu ’l Galilean.
70Ma a l ha negà‐lou dënans a tutti, disand: I seu nen lon chë të die.
71E coum a l era surti ënt ’l vestiboul, un’autra serva a l’ha vëdù‐lou, e a l ha dit a coui ch’a l erou ënsilì: Coust‐ssi dëcò a l era ënsem a Gesu ’l Nazareo.
72E a l’ha ancoura negà‐lou coun giurament, disand: I counossou nen coul om.
73E un poc apress, coui ch’a së trouvavou ënsilì a soun avësinà‐sse, e a l han dit a Pietrou: Sicurament ti të seus dëcò dë coula gent; përché to linguage a të fa counossi.
74Anloura a l ha coumensà a fé d’imprecassioun, e a giuré, disand: I counossou nen coul om; e subit ’l gal a l ha cantà.
75E Pietrou a s’è arcourdà‐sse dë la parola dë Gesu, ch’a l avia di‐ie: Prima chë ’l gal a l abbia cantà, të m’arneghëras tre volte; e essend surti fora, a l ha piourà amarament.
Currently Selected:
San Matteo 26: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
San Matteo 26
26
Gesu‐Crist a l è giudicà coum coulpevoul dë mort. Arnegà tre volte da Pietrou.
1E a l è arrivà chë quand Gesu a l ha fini tutti coui discours, a l ha dit ai so dissepoul:
2I savi chë la festa dë pasqua a l è da‐ssi a doui dì; e ’l Fieul dë l’om a va essi abandounà për essi buttà sù la crouss.
3Anloura i principai sacrificatour, e i Scriba, e i ansian dël popoul, a soun radunà‐sse ënt la sala dël gran sacrificatour, ch’a së ciamava Caifo:
4E a l han tënù counsei ënsem për ciapé Gesu coun furbaria, a fin dë fé‐lou meuiri.
5Ma a disiou: Ch’a sia nen durant la festa, për paura ch’a së fassa queich somosse fra ’l popoul.
6E coum Gesu a l era a Betania, ënt la ca dë Simoun ’l leprous;
7A i è vënù‐ie da chiel una dona ch’a l avia un vass d’alabastr pien d’un përfum dë gran pressi, e ch’a l’ha vërsà‐lou sù soua testa, quand ch’a l era a taula.
8Ma i so dissepoul vëdand lolì, a soun rëstà‐ne indegnà, e a l han dit: A cosa servë‐la coula perdita?
9Përché coul përfum a poudia vendë‐se moutouben, e dé‐sse ai pover.
10Ma Gesu counoussand lon, a l ha di‐ie: Përché de‐ve dë dëspiasi a sta dona? mentre ch’a l ha fait una bouna assioun a mè riguard.
11Përché i avrì sempre dë pover coun voui aiti, ma i m’avrì nen sempre.
12E dë lon ch’a l ha spantià coul përfum sù mè corp, a l’ha fà‐lou për l’apparato dë mia sepultura.
13In verita i vë diou, chë ënt tutti i post dël mound doua chë st’evangeli a sarà predicà, lon ch’a l ha fait a së countërà dëcò ën memoria soua.
14Anloura un d’i doudess, për nom Giuda Iscariot, a l è ëndà‐ssëne dai principai sacrificatour,
15E a l ha di‐ie: Cosa veuli dé‐me, e i vë lou dag ënt le man? E lour a l han countà‐ie tranta pesse d’argent.
16E da coul moument a sërcava un’oucasioun për fei‐lou pié.
17Oura ’l prim dì d’i pan sensa lëvà, i dissepoul a soun vënù da Gesu, disand‐ie: Doua veus‐tu ch’i të prountou da mangé la pasqua?
18E a l ha rispoundù: Ënde a la sità da un tal e, di‐ie: ’L padroun a dis: Mè temp a l è vësin; i fareu la pasqua da ti ënsem ai mè dissepoul.
19E i dissepoul a l han fait coum Gesu a l avia coumandà‐ie, e a l han prountà la pasqua.
20Oura quand la seira a l è vënùa, a s’è buttà‐sse a taula coun i doudess.
21E mentre ch’a mangiavou, a l ha di‐ie: In verità i vë diou, chë un dë voui aiti a më tradirà.
22E a soun rëstà‐ne tutti nec, e ognidun dë lour a l ha coumensà a di‐ie: Sëgnour, è‐lou mi?
23Ma chiel a i ha rispost, e a l ha dit: Coul ch’a l ha buttà soua man al piat për bagné ënsem a mi, a l è coul ch’a më tradirà.
24Oura ’l Fieul dë l’om a së n’a va, secound ch’a l è scrit dë chiel; ma maleur a coul om dal qual ’l Fieul dë l’om a l è tradi; a saria stait boun për coul om ënsilì dë nen essi nassù.
25E Giuda, ch’a lou tradia, rispoundand a l’ha dit: Padroun, è‐lou mi? Gesu a l ha di‐ie: Të l’has di‐lou.
26E coum a mangiavou, Gesu a l ha pià ’l pan, e dop d’avei benedet Iddiou, a la roumpù‐lou, e a l’ha dà‐lou a i so dissepoul, e a l ha di‐ie: Pie, mange; sò‐ssi a l è mè corp.
27Peui avend pià la coupa, e benedet Iddiou, a l ha dài‐la, disand‐ie: Bëvi‐ne Tutti.
28Përché sò‐ssi a l è mè sang, ’l sang dël Testament Neuv, ch’a l è vërsà për divërsi ën remissioun d’i pëcà.
29Oura i vë diou, chë da st’oura i beivëreu nen dë coust frut dë vigna, fin al dì ch’i lou beivëreu neuv ënsem a voui aiti ënt ’l regno dë mè Pare.
30E quand ch’a l han avù cantà ’l cantico, a soun ëndà‐ssëne a la mountagna d’i Ulivè.
31Anloura Gesu a l ha di‐ie: I sarì tutti sta neuit scandalisà përché dë mi; përché a l è scrit: I dareu acol dël bërge, e le pecore dël troup a saran disperse.
32Ma dop ch’i sareu arsussità, i ëndareu dënans dë voui aiti ën Galilea.
33E Pietrou piand la parola, a l ha di‐ie: Quand ben tutti a sariou scandalisà përché dë ti, i lou sareu mai.
34Gesu a l ha di‐ie: In verità i vë diou, ch’ënt sta neuit istessa, prima chë ’l gal a l abbia cantà, të m’arneghëras tre volte.
35Pietrou a l ha di‐ie: Anche i dëveissou meuiri coun ti, i t’arneghëreu nen; e tutti i dissepoul a l han dit l’istess.
36Anloura Gesu a l è vënù‐ssëne ënsem a lour ënt un post ch’a së ciama Gethsemane; e a l ha di‐ie a i so dissepoul: Assëte‐ve ënsissi fin ch’i abbiou pregà ënt ’l leug doua ch’i vad.
37E a l ha pià coun chiel Pietrou e i doui fieui dë Zebedeo, e a l ha coumensà a essi malinconic, e ënt una gran angoussia.
38Anloura a l ha di‐ie: Mia anima a l è da tutte part pià da una gran tristessa fin a la mort; ste sì, e vigile ënsem a mi.
39Peui ëndasandsë‐ne un po pi anans, a s’è proustrà‐sse la faccia ën terra, pregand, e disand: Mè Padre, s’a l è poussibil, fa chë sta coupa a passa lountan da mi; però nen coum i lou veui mi, ma coum të lou veules, ti.
40Peui a l è vënù dai so dissepoul, e a l ha trouvà‐ie durmand, e a l ha dit a Pietrou: E‐lou poussibil ch’i abbie nen poudù vié un’oura coun mi?
41Vigile, e preghe ch’i intre nen ën tentassioun; përché l’spirit a l è prount, ma la carn a l è debil.
42A s’è tournà‐ssëne ëndé për la secounda volta, e a l ha pregà, disand: Mè Padre, s’a l è nen poussibil chë sta coupa a passa lountan da mi, sensa ch’i la beivou; sia faita toua voulountà.
43Dop a l è tournà vëni, e a l ha ëncoura trouvà‐ie ëndurmi; përché i so eui a l erou agravà.
44E avend‐ie lassà, a l è tourna endait via, e a l ha pregà për la tersa volta, disand le stesse parole.
45Anloura a l è vënù dai so dissepoul, e a l ha di‐ie: Durmi d’ouranans, e arpouse‐ve; eccou, l’oura a l è vësina, e ’l Fieul dë l’om a va essi dait ën man ai cattiv.
46Ausse‐ve, ëndouma; eccou, coul ch’a më tradis a s’avësina.
47E coum a parlava ëncoura; eccou, Giuda, un d’i doudess, a l è vënù, e ënsem a chiel un gran troup, coun dë spa e dë bastoun, mandà për part d’i principai sacrificatour, e d’i ansian dël popoul.
48Oura coul ch’a lou tradia a l avia dà‐ie un segnal, disand: Coul ch’i basëreu a l è chiel, pie‐lou.
49E tost avësinand‐se dë Gesu, a l ha di‐ie: Padroun, i vë salutou, e a l’ha basà‐lou.
50E Gesu a l ha di‐ie: Mè amis, për che moutiv seus‐tu sì? Anloura essend‐se avësinà, a l han buttà la man acol dë Gesu, e a l’han pià‐lou.
51E eccou, un dë coui ch’a l erou ënsem a Gesu, pourtand la man sù la spa, a l’ha tiràla e a l ha dài‐ne un coulp al sërvitour dël gran sacrificatour, e a l ha pourtà‐ie via l’ouria.
52Anloura Gesu a l ha di‐ie: Tourna butté toua spa a so post; përché tutti coui ch’a l avran pià la spa, a periran për la spa.
53Crëdës‐tu ch’i peussa nen adess preghé mè Padre, ch’a më daria subit pi dë doudess legioun d’angel?
54Ma coum sarië‐ne coumpié le Scriture: Chë bësogna chë lolì a arriva coussì.
55Ënt coul istess moument Gesu a l ha di‐ie a le troup: I si surti coun dë spa e dë bastoun, coum apress a un brigant, për pié‐me; i erou tutti i dì assëtà ën mes a voui aiti, insegnand ënt ’l tempio, e i eve nen pià‐me.
56Ma tut sò‐ssi a l è arrivà, afin chë le Scriture d’i proufeta a siou coumpie. Anloura tutti i dissepoul a l’han abandounà‐lou, e a soun scapà.
57E coui ch’a l aviou pià Gesu a l’han mënà‐lou da Caifo, gran sacrificatour, dal qual i Scriba e i ansian a l erou radunà.
58E Pietrou a i seguitava da lountan fin a la court dël gran sacrificatour, e essend ëntrà drinta, a l è assëtà‐sse ënsem ai uffissiai për vëdi la fin.
59Oura i principai sacrificatour, e i ansian, e tut ’l counsei, a sërcavou dë testimounianse fausse countra Gesu, për fé‐lou meuiri.
60Ma a n’a trouvavou nen; e bin chë diversi testimoni faus a fussou vënù, a n’han pa trouvà‐ne nëssun adatà; ma a la fin doui testimoni faus a soun avësinà‐sse,
61Ch’a l han dit: Coust‐ssi a l ha dit: I peus distrui ’l tempio d’Iddiou, e tourné‐lou fabriché ënt tre dì.
62Anloura ’l gran sacrificatour a s’è aussà‐sse, e a l ha di‐ie: Rëspoundës‐tu niente? Cos’è‐lou chë sta gent a depounou countra ti?
63Ma Gesu a l è stait chiet. E ’l gran sacrificatour piand la parola, a l ha di‐ie: I t’intimou, a nom dël Diou vivent, dë di‐ne së të seus ’l Crist, ’l Fieul d’Iddiou?
64Gesu a l ha di‐ie: Të l’has di‐lou; dë pi, i vë diou, chë d’ouranans i vëdrì ’l Fieul dë l’om assëtà a la dritta dë la poutensa d’Iddiou, e venand sù le nuvoule dël ciel.
65Anloura ’l gran sacrificatour a l ha sciancà soue vëstimente, ën disand: A l ha bëstëmià; cosa l oum‐ne pi a fé dë testimoni? Eccou, i eve senti adess soua bëstëmia; Cosa a vë semië‐lou?
66A l han rispoundù: A l è degn dë la mort.
67Anloura a l ha scracià‐ie ënt ’l moustas; e i un a i dasiou dë sgiaf, e i aiti a i dasiou coun dë vërghe;
68Disand‐ie: Crist, proufetisa chi ch’a l è coul ch’a t’ha dà‐te.
69Oura Pietrou a l era assëtà fora, ënt la court, e una serva a s’è avësinà‐ssie, e a l ha di‐ie: Ti, të l ere dëcò ënsem a Gesu ’l Galilean.
70Ma a l ha negà‐lou dënans a tutti, disand: I seu nen lon chë të die.
71E coum a l era surti ënt ’l vestiboul, un’autra serva a l’ha vëdù‐lou, e a l ha dit a coui ch’a l erou ënsilì: Coust‐ssi dëcò a l era ënsem a Gesu ’l Nazareo.
72E a l’ha ancoura negà‐lou coun giurament, disand: I counossou nen coul om.
73E un poc apress, coui ch’a së trouvavou ënsilì a soun avësinà‐sse, e a l han dit a Pietrou: Sicurament ti të seus dëcò dë coula gent; përché to linguage a të fa counossi.
74Anloura a l ha coumensà a fé d’imprecassioun, e a giuré, disand: I counossou nen coul om; e subit ’l gal a l ha cantà.
75E Pietrou a s’è arcourdà‐sse dë la parola dë Gesu, ch’a l avia di‐ie: Prima chë ’l gal a l abbia cantà, të m’arneghëras tre volte; e essend surti fora, a l ha piourà amarament.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835