San Matteo 25
25
La parabola dë le vergini. Dël giudissi universal.
1Anloura ’l regno d’i ciei a smiërà a dess vergini lequai, avend pià soue lucerne, a soun ëndassë‐ne al incountr’ dël spouss.
2Oura a i n’a i era sinq savie, e sinq matte.
3Le matte, ën piand soue lucerne, a l aviou nen pià d’euli coun lour.
4Ma le savie a l aviou pià d’euli ënt i so vass coun soue lucerne.
5E coum l’spouss a tardava dë vëni, a l han avù tutti seugn, e a soun ëndurmi‐sse.
6Oura a mesa neuit a s’è fà‐sse un cri, disand: Eccou, l’spouss a ven, seurti‐ie al dënans.
7Anloura tutte coule vergini a soun aussà‐sse, e a l han prountà soue lucerne.
8E le matte a l han dit a le savie: De‐ne dë vost euli, përché noste lucerne a së dëstissou.
9Ma le savie a l han rispoundù, disand: No, për paura ch’i n’abbiou nen abbastansa për noui e për voui; ma pitost ënde da coui ch’a n’a vendou, e coumpre‐ne për voui aite istesse.
10Oura mentre ch’a ëndasiou a coumpré‐ne, l’spouss a l è vënù; e coule ch’a l erou prounte a soun ëntrà ënsem a chiel ënt la sala dë le nosse, peui la porta a l è staita sarà.
11Dop dë lon i aite vergini a soun dëcò vënùe, e a l han dit: Sëgnour, Sëgnour, deurvëne!
12Ma chiel a l ha rispoundù‐ie, e a l ha dit: In verità i vë diou ch’i vë counossou nen.
13Vigile dounque; përché i seve nè ’l dì nè l’oura chë ’l Fieul dë l’om a venërà.
14Përché a n’è dë chiel coum d’un om chë ëndasandsë‐ne fora a l ha ciamà i so sërvitour, e a l ha counfidà‐ie i so beni.
15E a l ha dà‐ie a un sinq talent, e a l’aut doui, e a un aut un; a ognidun secound soua pourtà; e subit dop a l è parti.
16Oura coul ch’a l avia ricevù i sinq talent, a l è ëndà‐ssëne, e a l ha negoussià‐ie, e a l ha guadagnà aiti sinq talent.
17Për l’istess coul ch’a l avia ricevù i doui talent, a l ha dëcò guadagnà‐ne aiti doui.
18Ma coul ch’a l avia ricevù‐ne mac un, a l è ëndà‐ssëne, e a l ha ficà‐lou sout terra, e a l ha strëmà i dëne dë so padroun.
19Oura un pes dop, ’l padroun dë coui sërvitour a l è vënù, e a l ha fait i count coun lour aiti.
20Anloura coul ch’a l avia ricevù i sinq talent, a l è vënù, e a l ha presentà sinq aiti talent, ën disand: Sëgnour, të l has counfidà‐me sinq talent; eccou, i heu guadagnà‐ne aiti sinq dë souvra‐pi.
21E so sëgnour a l ha di‐ie: A va benissim, boun e fidou sërvitour; të seus stait fidou ënt poche cose, i të stabilireu sù moutouben; ven, a pié part ai piasi dë to sëgnour.
22Dop a i è vënù‐ie coul ch’a l avia ricevù i doui talent, e a l ha dit: Sëgnour, të l has counfidà‐me doui talent; eccou, i heu guadagnà‐ne aiti doui dë souvra‐pi.
23E so sëgnour a l ha di‐ie: A va benissim, boun e fidou sërvitour; të seus stait fidou ënt poche cose, i të stabilireu sù moutouben; ëntra ënt i piasi dë to sëgnour.
24Ma coul ch’a l avia mac ricevù un talent a l è vënù, e a l ha dit: Sëgnour, i saviou chë të seus un om dur, chë të mëssoune doua chë të l has nen sëmënà, e chë t’ëmbaroune doua chë të l has nen spantià.
25Përché dë lon ënt la tëma dë perdi to talent, i soun ëndà‐lou a strëmé ënt la terra; eccou, sì të l has lò ch’a t’aparten.
26E so sëgnour rispoundand, a l ha di‐ie: Cattiv e vil sërvitour, të savie ch’i messounavou doua ch’i heu nen sëmënà, e ch’i ëmbarounavou d’oua ch’i heu nen spantià.
27A bësougnava dounque chë t’aveisse dait i mè dëne ai banchè, e a mè ritourn i avriou ricevù‐ie coun l’interessi.
28Lëve‐ie dounque ’l talent, e de‐lou a coul ch’a l ha i dess talent.
29Përché a ognidun ch’a l ha, a i sarà dait, e a n’avrà ëncoura dë pi; ma a coul ch’a l ha niente, fin a lon ch’a l ha, a i sarà lëvà.
30Campe dounque ’l sërvitour inutil ënt le tenebre dë fora; lì a i sarà dë piour e dë rabbia.
31Oura quand chë ’l Fieul dë l’om a venërà ënvirounà dë soua gloria, e accoumpagnà dë tutti i angel sant, anloura a së setërà sù ’l trono dë soua gloria.
32E tutte le nassioun a saran radunà dënans a chiel; e a dividërà i un da i aiti, coum ’l bërge a divid le fee d’ënsem ai bouc.
33E a buttërà le fee a soua dritta, e i bouc a soua sënistra.
34Anloura ’l re a dirà a coui ch’a saran a soua dritta: Vëni voui aiti benedet da mè Pare, ëntre ënt l’eredità dël regno ch’a l è stà‐ve preparà fin da la foundassioun dël mound.
35Përché i heu avù fam, e i eve dà‐me da mangé; i heu avù sè, e i eve dà‐me da beivi; i erou fourëste, e i m’eve acolt;
36I erou dëspouià, e i eve vësti‐me; i erou malavi, e i eve visità‐me; i erou ën prësoun, e i si vënù da mi.
37Anloura i giust a rëspoundëran: Sëgnour, quand l è‐lou ch’i l avouma vëdù‐te avei fam, e ch’i l ouma dà‐te da mangé; oppura avei sè, e ch’i l ouma dà‐te da beivi?
38E quand l è‐lou ch’i l ouma vëdù‐te fourëste, e ch’i t’avouma acolt; o dëspouià, e ch’i l ouma vësti‐te?
39Oppura quand l è‐lou ch’i l ouma vëdù‐te malavi, o ën prësoun, e ch’i souma vënù da ti?
40E ’l re rispoundand, a i dirà: In verità i vë diou, ch’ën tant ch’i eve fait coule cose a un dë coui pi pëcit d’i mè fratei, i l’eve fà‐lou a mi stess.
41Anloura a dirà dëcò a coui ch’a saran a soua sënistra: Maledett, artire‐ve da mi, e ënde al feu eterno, ch’a l è prount al diaou e ai so angel.
42Përché i heu avù fam, e i eve nen dà‐me da mangé; i heu avù sè, e i eve nen dà‐me da beivi;
43I erou fourëste, e i m’eve nen acolt; i erou dëspouià, e i eve nen vësti‐me; i soun stait malavi e ën prësoun, e i eve nen visità‐me.
44Anloura coui lì dëcò a i rispoundëran, disand: Sëgnour, quand l è‐lou ch’i avouma vëdù‐te avei fam, o avei sè, o essi fourëste, o dëspouià, o malavi, o ën prësoun, e ch’i l ouma nen soucourù‐te?
45Anloura a i rispoundërà, ën disand: In verità i vë diou, chë përché ch’ì eve nen fait coule cose a un dë coust‐ssi pi pëcit, i eve dëcò nen fàmë‐lou.
46E sti‐ssi a së n’andaran a le pene eterne; ma i giust a ëndaran a godi la vita eterna.
Currently Selected:
San Matteo 25: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
San Matteo 25
25
La parabola dë le vergini. Dël giudissi universal.
1Anloura ’l regno d’i ciei a smiërà a dess vergini lequai, avend pià soue lucerne, a soun ëndassë‐ne al incountr’ dël spouss.
2Oura a i n’a i era sinq savie, e sinq matte.
3Le matte, ën piand soue lucerne, a l aviou nen pià d’euli coun lour.
4Ma le savie a l aviou pià d’euli ënt i so vass coun soue lucerne.
5E coum l’spouss a tardava dë vëni, a l han avù tutti seugn, e a soun ëndurmi‐sse.
6Oura a mesa neuit a s’è fà‐sse un cri, disand: Eccou, l’spouss a ven, seurti‐ie al dënans.
7Anloura tutte coule vergini a soun aussà‐sse, e a l han prountà soue lucerne.
8E le matte a l han dit a le savie: De‐ne dë vost euli, përché noste lucerne a së dëstissou.
9Ma le savie a l han rispoundù, disand: No, për paura ch’i n’abbiou nen abbastansa për noui e për voui; ma pitost ënde da coui ch’a n’a vendou, e coumpre‐ne për voui aite istesse.
10Oura mentre ch’a ëndasiou a coumpré‐ne, l’spouss a l è vënù; e coule ch’a l erou prounte a soun ëntrà ënsem a chiel ënt la sala dë le nosse, peui la porta a l è staita sarà.
11Dop dë lon i aite vergini a soun dëcò vënùe, e a l han dit: Sëgnour, Sëgnour, deurvëne!
12Ma chiel a l ha rispoundù‐ie, e a l ha dit: In verità i vë diou ch’i vë counossou nen.
13Vigile dounque; përché i seve nè ’l dì nè l’oura chë ’l Fieul dë l’om a venërà.
14Përché a n’è dë chiel coum d’un om chë ëndasandsë‐ne fora a l ha ciamà i so sërvitour, e a l ha counfidà‐ie i so beni.
15E a l ha dà‐ie a un sinq talent, e a l’aut doui, e a un aut un; a ognidun secound soua pourtà; e subit dop a l è parti.
16Oura coul ch’a l avia ricevù i sinq talent, a l è ëndà‐ssëne, e a l ha negoussià‐ie, e a l ha guadagnà aiti sinq talent.
17Për l’istess coul ch’a l avia ricevù i doui talent, a l ha dëcò guadagnà‐ne aiti doui.
18Ma coul ch’a l avia ricevù‐ne mac un, a l è ëndà‐ssëne, e a l ha ficà‐lou sout terra, e a l ha strëmà i dëne dë so padroun.
19Oura un pes dop, ’l padroun dë coui sërvitour a l è vënù, e a l ha fait i count coun lour aiti.
20Anloura coul ch’a l avia ricevù i sinq talent, a l è vënù, e a l ha presentà sinq aiti talent, ën disand: Sëgnour, të l has counfidà‐me sinq talent; eccou, i heu guadagnà‐ne aiti sinq dë souvra‐pi.
21E so sëgnour a l ha di‐ie: A va benissim, boun e fidou sërvitour; të seus stait fidou ënt poche cose, i të stabilireu sù moutouben; ven, a pié part ai piasi dë to sëgnour.
22Dop a i è vënù‐ie coul ch’a l avia ricevù i doui talent, e a l ha dit: Sëgnour, të l has counfidà‐me doui talent; eccou, i heu guadagnà‐ne aiti doui dë souvra‐pi.
23E so sëgnour a l ha di‐ie: A va benissim, boun e fidou sërvitour; të seus stait fidou ënt poche cose, i të stabilireu sù moutouben; ëntra ënt i piasi dë to sëgnour.
24Ma coul ch’a l avia mac ricevù un talent a l è vënù, e a l ha dit: Sëgnour, i saviou chë të seus un om dur, chë të mëssoune doua chë të l has nen sëmënà, e chë t’ëmbaroune doua chë të l has nen spantià.
25Përché dë lon ënt la tëma dë perdi to talent, i soun ëndà‐lou a strëmé ënt la terra; eccou, sì të l has lò ch’a t’aparten.
26E so sëgnour rispoundand, a l ha di‐ie: Cattiv e vil sërvitour, të savie ch’i messounavou doua ch’i heu nen sëmënà, e ch’i ëmbarounavou d’oua ch’i heu nen spantià.
27A bësougnava dounque chë t’aveisse dait i mè dëne ai banchè, e a mè ritourn i avriou ricevù‐ie coun l’interessi.
28Lëve‐ie dounque ’l talent, e de‐lou a coul ch’a l ha i dess talent.
29Përché a ognidun ch’a l ha, a i sarà dait, e a n’avrà ëncoura dë pi; ma a coul ch’a l ha niente, fin a lon ch’a l ha, a i sarà lëvà.
30Campe dounque ’l sërvitour inutil ënt le tenebre dë fora; lì a i sarà dë piour e dë rabbia.
31Oura quand chë ’l Fieul dë l’om a venërà ënvirounà dë soua gloria, e accoumpagnà dë tutti i angel sant, anloura a së setërà sù ’l trono dë soua gloria.
32E tutte le nassioun a saran radunà dënans a chiel; e a dividërà i un da i aiti, coum ’l bërge a divid le fee d’ënsem ai bouc.
33E a buttërà le fee a soua dritta, e i bouc a soua sënistra.
34Anloura ’l re a dirà a coui ch’a saran a soua dritta: Vëni voui aiti benedet da mè Pare, ëntre ënt l’eredità dël regno ch’a l è stà‐ve preparà fin da la foundassioun dël mound.
35Përché i heu avù fam, e i eve dà‐me da mangé; i heu avù sè, e i eve dà‐me da beivi; i erou fourëste, e i m’eve acolt;
36I erou dëspouià, e i eve vësti‐me; i erou malavi, e i eve visità‐me; i erou ën prësoun, e i si vënù da mi.
37Anloura i giust a rëspoundëran: Sëgnour, quand l è‐lou ch’i l avouma vëdù‐te avei fam, e ch’i l ouma dà‐te da mangé; oppura avei sè, e ch’i l ouma dà‐te da beivi?
38E quand l è‐lou ch’i l ouma vëdù‐te fourëste, e ch’i t’avouma acolt; o dëspouià, e ch’i l ouma vësti‐te?
39Oppura quand l è‐lou ch’i l ouma vëdù‐te malavi, o ën prësoun, e ch’i souma vënù da ti?
40E ’l re rispoundand, a i dirà: In verità i vë diou, ch’ën tant ch’i eve fait coule cose a un dë coui pi pëcit d’i mè fratei, i l’eve fà‐lou a mi stess.
41Anloura a dirà dëcò a coui ch’a saran a soua sënistra: Maledett, artire‐ve da mi, e ënde al feu eterno, ch’a l è prount al diaou e ai so angel.
42Përché i heu avù fam, e i eve nen dà‐me da mangé; i heu avù sè, e i eve nen dà‐me da beivi;
43I erou fourëste, e i m’eve nen acolt; i erou dëspouià, e i eve nen vësti‐me; i soun stait malavi e ën prësoun, e i eve nen visità‐me.
44Anloura coui lì dëcò a i rispoundëran, disand: Sëgnour, quand l è‐lou ch’i avouma vëdù‐te avei fam, o avei sè, o essi fourëste, o dëspouià, o malavi, o ën prësoun, e ch’i l ouma nen soucourù‐te?
45Anloura a i rispoundërà, ën disand: In verità i vë diou, chë përché ch’ì eve nen fait coule cose a un dë coust‐ssi pi pëcit, i eve dëcò nen fàmë‐lou.
46E sti‐ssi a së n’andaran a le pene eterne; ma i giust a ëndaran a godi la vita eterna.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835