San Matteo 21
21
Intrada dë Gesu‐Crist ënt Gerusalem. Virtù dë la fede. La parabola d’un om ch’a l ha doui fieui.
1Oura quand a soun stait davësin a Gerusalem, e ch’a soun arrivà a Betfage a la coulina d’i Ulivè, Gesu anloura a l ha mandà doui dissepoul,
2Disand‐ie: Ande a sta bourgià ch’a l è dirimpet a voui, e subit i treuvërì una soma stacà, e so asnet ënsem a chila; dëstache‐ie e mënem’ie.
3E së queicadun a vë dis queicosa, i dirì chë ’l Sëgnour a n’ha da manca; e subit a i lassëran andé.
4Oura tut lon a s’è fà‐sse për ch’a fussa adempi lon ch’a l era stait dit dal proufeta, disand:
5Die parei a la fia dë Sioun: Eccou, to re a ven da ti, boun coum ’l pan, e mountà sù ’na soma e sù l’asnet d’una soma.
6I dissepoul dounque a soun andait, e a l han fait counfourma Gesu a l avia coumandà‐ie.
7E a l han mënà la soma e l’asnet, a l han buttà‐ie dë vëstimente ados, e a l’han fà‐lou assëté ënsima.
8Anloura un moundas a s’è buttà‐sse a stendi dë vëstimente për la stra, e d’aitri a taiavou dë frasche d’i erbou, e a i sbardavou për la stra.
9E le gent ch’a ëndasiou dënans, e coule ch’a seguitavou, a criavou, disand: Hosanna, al fieul dë David! benedett a sia coul ch’a ven al nom dël Sëgnour! Hosanna ënt le regioun dël ciel!
10E quand a l è stait ëntrà ënt Gerusalem, tutta la sità a l è staita ën bis‐bii, disand: Chi è‐lou coust‐ssi?
11E la furfa a disia: A l è Gesu ’l proufeta, dë Nazaret ën Galilea.
12E Gesu à l è ëntrà ënt ’l tempio d’Iddiou, e a l ha scassà‐ne fora tutti coui ch’a vendiou e ch’a coumpravou ënt ’l tempio; e a l ha campà giù i taulin d’i cambista ch’a baratavou la mouneda, e i banc dë coui ch’a vendiou dë couloumb;
13E a i dis: A l è scrit: Mia ca a sarà ciamà una ca dë preghiera, ma voui i l avi fà‐ne una caverna dë lader.
14Anloura dë borgnou e dë sop a soun vënù da chiel al tempio, e a l ha guari‐ie.
15Ma quand i cap d’i sacrificatour e d’i scriba a l han vëdù le cose stupende ch’a l avi faite, e le masëna ch’a criavou ënt ’l tempio, disand: Hosanna al fieul dë David! a l han avù‐ne la rabbia.
16E a l han di‐ie: Sentës‐tu lon ch’a diou sti‐ssi? E Gesu a i dis: Si; Ma è‐lou ch’i avi mai let ste parole: T’has coumpi toua lode da la bouca dë le masëna, e d’i bambin ch’a pupou.
17E peui a l ha lassà‐ie, e a l è surti da la sità për ëndé‐ssëne a Betania, doua a l ha peui passà la neuit.
18Oura la matin, mentre ch’a tournava a la sità, a s’è senti‐sse appëtit.
19E vëdand un fiè ch’a l era al loung dë la stra, a s’è avësinà‐ssëne, ma a l ha trouvàie mac dë feuie; e a l ha di‐ie: Chë mai pi a të vena dë frut; e dël coulp ’l fiè a l è rëstà sec.
20E i dissepoul ch’a l’han ousservà‐lou a soun stà‐ne stupi, disand: Coum è‐lou chë stou fiè a l è diventà sec ënt un moument?
21E Gesu rëspoundand, a i dis: In verità i vë diou, chë s’i avi la fede, e s’i dubite nen, i poudrì fé aut chë lon ch’a l è stait fait al fiè, ma ëncoura s’i die a sta mountagna: Chitta to post, e campë‐te ënt ’l mar, lolì a së farà.
22E qualounque cosa ch’i ciame ën pregand Iddiou, s’i crëde, i l’arsëvrì.
23E peui quand a l è stait arrivà al tempio, i principai sacrificatour e i ansian dël popoul a soun vënù da chiel, mentre ch’a insegnava, e a l han di‐ie: Da qual autourità fas‐tu ste cose; e chi è‐lou ch’a l ha dà‐te cousta autourità?
24Gesu rëspoundand, a i dis: I vë ciamëreu dëcò una cosa, e s’i më la die, i vë direu dëcò da qual’ autourità i fas ste cose.
25’L batesim dë Giouan, da doua erë‐lou? dal ciel, o da i omini? E a countendiou tra dë lour, disand: S’i diouma: Dal ciel, a ne dirà: Përché dounque l’eve nen crëdù‐lou?
26E s’i diouma: D’i omini, i avouma da tëmi ’l popoul; përché tutti a tenou Giouan për un proufeta.
27Anloura a l han rispost a Gesu, disand: I savouma nen. E a i dis: I vë direu dëcò nen da qual autourità i fas ste cose.
28Ma cosa n’a di‐ve? Un om a l avia doui fieui, e venand dal prim, a i dis: Mè fieul, vatë‐në, e travaia ëncheui a mia vigna.
29’L fieul rëspoundand, a i dis: I veui nen andé‐ie; ma apress, a s’è penti‐sse e a l è ëndà‐ie.
30E peui a l è vënù da l’aut, e a l ha di‐ie l’istess; e coust‐ssi a l ha rispost, e dit: I vad, Sëgnour; ma a l è nen ëndà‐ie.
31’L qual d’i doui è‐lou ch’a l ha fait la voulountà dël pare? A i han rispost: ’L prim. E Gesu a i dis: In verità i vë diou, chë coui dël peage e le done dë cattiva vita a soun prima dë voui ënt ’l regno d’Iddiou.
32Përché Giouan a l è vënù da voui për la stra dë la giustissia, e i l’avi nen crëdù‐lou; ma coui dël peage e le done dë cattiva vita a l’han crëdù‐lou; e voui, ën vëdand lon, i vë si nen penti‐ve apress për crëdë‐lou.
33Scoute un autr’ paragoun: A i era un pare dë famia ch’a l ha piantà una vigna, a l ha fà‐ie intourn una bussounà, e a l ha fà‐ie un torc, a l ha dëcò fabricà una tour; e peui a l’ha affittà‐la a dë vignoulant, e chiel a s’è ëndà‐ssëne fora pais.
34E la stagioun d’i frut essend vësina, a l ha mandà i so sërvitour ai vignoulant, për arseivi‐ne i frut.
35Ma i vignoulant a l han pià i so sërvitour, a l han frustà‐ne un, massà‐ne un aut, e lapidà‐ne un aut a roucassà.
36A l ha tournà mandé d’aitri sërvitour ën pi gran quantità ch’i prim, e a l han fà‐ne l’istess.
37Finalment, a l ha mandà da lour propi so fieul, disand: A l avran dë rispet për mè fieul.
38Ma quand i vignoulant a l han vëdù ’l fieul, a soun di‐sse tra dë lour: Coust‐ssi a l è l’erede, vëni, massoumë‐lou e ciapouma l’eredità.
39A l han dounque pià‐lou, a l’han campà‐lou fora dë la vigna, e a l’han massà‐lou.
40Sicchè quand ’l sëgnour dë la vigna a sarà vënù, cosa farà‐lou a sti vignoulant?
41A l han di‐ie: A i farà meuiri miserabilment coum dë birbe, e a fitërà soua vigna a d’aitri vignoulant, ch’a i rendëran count d’i frut ënt la stagioun.
42E Gesu a i dis: Eve mai let ënt le scriture: La pera ch’a l han campà via coui ch’a fabricavou, a l è diventà la prima pera cantounal; sò‐ssi a l è stait fait dal Sëgnour, e a l è una cosa stupenda dënans a nosti eui.
43Ën counseguensa i vë diou, chë ’l regno d’Iddiou a vë sarà lëvà, e a sarà dait a una nassioun ch’a lou farà frutté.
44E coul ch’a toumbërà sù sta pera a n’a sarà fracassà; e a sgnichërà coul sù ’l qual a caschërà.
45E quand i cap d’i sacrificatour e i farisei a l han avù senti sti paragoun, a l han counoussù ch’a parlava dë lour.
46E a sërcavou a ëmpadrounissé dë chiel, ma a tëmiou ’l popoul, për moutiv ch’a lou tënia për un proufeta.
Currently Selected:
San Matteo 21: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
