San Matteo 20
20
’L paragoun dël pare dë famia. La mare d’i fieui dë Zebedeo. Gesu‐Crist a guaris doui borgnou.
1Përché ’l regno dël ciel a sëmia a un pare dë famia, ch’a l è surti a la pounta dël dì për assicuré‐sse dë manouai për travaié a soua vigna.
2E quand a l ha avù pategià coun i manouai a un dëne al dì, a l ha mandà‐ie a soua vigna.
3E sù le tre oure, essend surti, a l ha vëdù‐ne d’aiti ch’a l erou ën piassa dë bada;
4E a i dis: Andevë‐ne dëcò a mia vigna, e i vë dareu lon ch’a l è dë rasoun.
5E a soun ëndà‐ie. E peui a l è tournà seurti sù le sess e sù le neuv oure, e a l ha fà‐ne altretant.
6E essend surti, sù le oundess oure, a l ha trouvà‐ne d’aiti ch’a fasiou panen, e a l ha di‐ie: Përché ste‐ve sì tut ’l dì dë bada?
7E a i han rispost: A l è përché chë nëssun a l ha arcedù‐ne. E a i dis: Andevë‐ne dëcò a mia vigna, e i ricevërì lon ch’a sarà dë rasoun.
8E la seira essend vënùa, ’l padroun dë la vigna a l ha dit a so fatour: Ciama i manouai, e paghe‐ie so salari, a prinsipié da i ultim fin ai prim.
9Anloura coui ch’a l erou stait assigurà sù le oundess oure, essend vënù, a l han ricevù ognidun un dëne.
10Oura quand i prim a soun vënù a s’aspëtavou a riceivi dë pi; ma a l han dëcò avù ognidun un dëne.
11E ricevù ch’a l’han avù‐lou, a mourmouravou countra ’l pare dë famia,
12Disand: I ultim a l han mac travaià un’oura, e t’i has trattà‐ie al par dë noui, ch’i avouma pourtà tut ’l fas dël dì e ’l calour.
13E a l ha rispost a un dë lour, e a l ha di‐ie: Mè car, i të fas nëssun tort, has‐tu nen fait pat coun mi a un dëne?
14Pia lon ch’a l è tò, e vatë‐ne; ma s’i veui dé a coust ultim tant coum a ti,
15E‐lou ch’a m’è nen permes dë fé lon ch’i veui dël fait‐mè? To eui è‐lou malign dë lon ch’i soun boun?
16Coussì i ultim a saran i prim, e i prim a saran i ultim; përché a i n’a i è moutouben dë ciamà, ma pochi elett.
17E Gesu mountand a Gerusalem, a l ha pià da banda sù la stra i so doudess dissepoul, e a l ha di‐ie:
18Eccou, i mountouma a Gerusalem, e ’l Fieul dë l’om a sarà dait ën man ai principai sacrificatour e ai scriba, e a lou coundanëran a mort.
19A lou daran ën man ai gentii (ossia pagan) për sbërfiéssëne, frusté‐lou, e butté‐lou sù la crouss; ma sù i tre dì a arsussitërà.
20Anloura la mare d’i fieui dë Zebedeo a l è vënùa da chiel coun i so fieui, campand‐se ën gënouioun, e ciamand una grassia.
21E a i dis: Cosa veus‐tu? Chila a i dis: Da ourdin chë i mè doui fieui ch’a soun sì, a siou assëtà, un a toua man dritta, l’aut a toua sënistra ënt to regno.
22E Gesu a l ha rispost, e a l ha dit: I savi nen lon ch’i ciame; è‐lou ch’i peuli beivi la sana ch’i devou beivi mi, e essi batësà dël batesim dël qual i devou mi essi batësà? a i han rispost: I lou poudouma.
23E a i dis: A l è vera ch’i beivërì mia sana, e ch’i sarì batësà dël batesim dël qual i sareu batësà; ma d’essi assëtà a mia dritta o a mia sënistra, a touca nen a mi a councedë‐lou, ma a sarà dait a coui ai quai stou favour a l è riservà da mè Pare.
24I dess aitri dissepoul ch’a l han senti lon, a n’a soun stait nec countra i doui fratei.
25Ma Gesu a l ha ciamà‐ie, e a l ha di‐ie: I savi ch’i prinsi dë le nassioun a i trattou da patroun, e ch’i grandi a usou d’autourità sù lour.
26Ma a andarà nen coussì tra dë voui; ansi, chiounque a vourrà essi grand tra dë voui, ch’a sia vost sërvitour;
27E chiounque a vourrà essi ’l prim tra dë voui, ch’a sia vost sërvitour;
28L’istess coum ’l Fieul dë l’om a l è nen vënù për essi sërvi, ma për servi, e për dé soua vita in riscat për diversi.
29E coum a partiou da Gerico, una gran furfa a i andasia apress.
30E eccou, doui borgnou ch’a l erou assëtà al loung dë la stra, avend senti chë Gesu a passava, a soun buttà‐sse a crié, disand: Sëgnour, fieul dë David! usa dë carità ënvers a noui!
31E la furfa a i trouvava da di, për ch’a steissou chiet; ma a criavou ëncoura pi fort: Sëgnour, fieul dë David! usa dë carità ënvers a noui!
32E Gesu a s’è fermà‐sse, a l ha ciamà‐ie, e a l ha dit: Cosa veuli ch’i vë fassou?
33A l han di‐ie: Sëgnour, ch’i nostri eui a siou duvert.
34E Gesu toucà dë coumpassioun, a l ha toucà‐ie i eui, e dël coulp i so eui a l han tournà sciaré, e a l’han seguità‐lou.
Currently Selected:
San Matteo 20: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
