San Matteo 22
22
La parabola dë le nosse. I Erodian. E i Sadducean.
1Anloura Gesu piand tourna la parola, a i ha proupost sti paragoun, disand:
2’L regno dël ciel a sëmia a un re ch’a l ha maridà so fieul.
3E a l ha mandà i so sërvitour për ciamé coui ch’a l erou stait arcedù a le nosse; ma a l han nen voulsù‐ie vëni.
4A l ha mandà tourna d’aitri sërvitour, disand: Di‐ie a coui ch’a l erou arcedù: Eccou, mè disnè a l è prount; i mè tor e mie bestie grasse a soun massà, tut a l è prount; vëni a nosse.
5Ma lour, sensa ëmbarassesëne, a soun ëndait via, chi a soua cassina, chi a so negossi.
6E i aitri a l han pià i so sërvitour, a l han strapassà‐ie, e a l han massà‐ie.
7Quand ’l re a l ha avù senti lon, a l è mountà sù le furie, e avend‐ie mandà soue troupe, a l ha fait meuiri sti assassin, e brusà soua sità.
8E peui a dis a i so sërvitour: Eh bin! le nosse a soun prounte, ma coui ch’a i erou arcedù a n’erou nen degn.
9Ande dounque a le viefourche dë le stra, e quanta gent ch’i treuvërì, ënvite‐ie a nosse.
10Anloura i so sërvitour a soun andait ënt le stra, e a l han arciampà tutti coui ch’a l han trouvà, boun e gram, dë manera chë ’l post dë le nosse a l è stait pien dë gent ch’a l erou a taula.
11E ’l re essend ëntrà për vëdi coui ch’a l erou a taula, a l ha vëdù un om ch’a l era nen vësti da festa.
12E a l ha di‐ie: Brav om, coum seus‐tu ëntrà sì, sensa essi vësti da festa? e a l è rëstà mut.
13Anloura ’l re a dis a i so sërvitour: Lie‐lou pè e man, pourte‐lou via, e campe‐lou ënt le tenebre dë fora; là a i sarà dë piour e dë rabbia.
14Përché a i n’a i è moutouben dë ciamà, ma pochi d’elett.
15Anloura i farisei a soun ëndà‐ssëne e a soun counsultà‐sse për poudei‐lou pësché ën parole;
16E a l han mandà‐ie i so dissepoul ënsem a d’Erodian, disand: Padroun, i savouma chë të seus sincer, chë t’insegnes la stra d’Iddiou in verità, e chë të guardes nëssun ën faccia; përché le apparense d’i om a të fan panen.
17Dis‐ne dounque cosa n’a dis‐tu dë sò‐ssi: E‐lou permes dë paghé l’impost a Cesare, o no?
18E Gesu ch’a counoussia soua malissia, a i dis: Ipocrita, përché më tente‐ve?
19Moustre‐me la mouneda dë l’impost; e a l han presentà‐ie un dëne.
20E a l ha di‐ie: Dë chi è‐la coula figura, e lon ch’a i è scrit a l’intourn.
21A i han rispost: Dë Cesare. Anloura a i dis: Rendi dounque a Cesare le cose ch’a soun dë Cesare; e a Iddiou, le cose ch’a soun d’Iddiou.
22E avend senti lon, a soun stupi‐ssëne, e lassand‐lou, a soun ëndait via.
23L’istess dì i sadducean, ch’a disou ch’a i è nëssune risurressioun, a soun vënù da chiel, e a l han ciamà‐ie,
24Disand: Padroun, Mose a l ha dit: Së queicadun a ven a meuiri sensa masëna, chë so fratel a pia soua foumna, e a darà dë masëna a so fratel.
25Oura a i era fra noui sett fratei, ’l pi vei a s’è maridà‐sse, e peui a l è mort, e coum a l avia nëssune masëna, a l ha lassà soua foumna a so fratel.
26L’istess a l è arrivà‐ne al secound, e peui al ters, fin al settim.
27E apress a lour la foumna dëcò a l è morta.
28A la risurressioun adounque, dë qual d’i sett è‐lou ch’a sarà foumna? përché tutti a l’han avù‐la.
29Ma Gesu rëspoundand, a i dis: I v’ëngane, përché ch’i counosse nen le Scriture, nè la poutensa d’Iddiou.
30Përché a la risurressioun nè a së pia nè a së da dë foumne in matrimoni, ma un è coum i angel d’Iddiou ënt ’l ciel.
31E riguard a la risurressioun d’i mort, eve nen let lon ch’Iddiou a l ha di‐ve, disand:
32I soun ’l Diou d’Abraam, e ’l Diou d’Isac, e ’l Diou dë Giacob; sicchè Iddiou a l è nen ’l Diou d’i mort, ma d’i viv.
33’L popoul ch’a l ha senti lon, a s’è maravià‐sse dë soua doutrina.
34E quand i farisei a l han senti ch’a l avia sarà la bouca ai sadducean, a soun radunà‐sse ënt un cert post.
35E un dë lour ch’a l era doutour dë la legge, a i ha proupost për butté‐lou a la preuve, disand:
36Padroun, qual è‐lou ’l pi grand coumandament dë la legge?
37Gesu a i dis: Të vourras ben al Sëgnour to Diou dë tut to cœur, dë tutta toua anima, e dë tut to sentiment;
38Coust‐ssi a l è ’l prim e ’l grand coumandament.
39E ’l secound parei a coul là, a l è: Të vourras ben a to prossim coum a ti istess.
40Da sti doui coumandament dipendou tutta la legge e i proufeta.
41E coum i farisei a s’erou radunà‐sse, Gesu a i ha proupost,
42Disand: Cosa n’a di‐ve dël Crist? dë chi è‐lou fieul? A i han rispost: Dë David.
43E a i dis: Coum è‐lou dounque chë David parland për l’Spirit, a lou ciama so Sëgnour? disand:
44’L Sëgnour a l ha dit a mè Sëgnour: Assetë‐te a mia dritta, fin a tant ch’i abbiou buttà i to nemis për essi ’l marcia‐pè d’i to pè.
45Së dounque David lou ciama so Sëgnour, coum è‐lou so fieul?
46E nëssun a i poudia rispoundi una soula parola, nè gnun a l ha pi nen ëncalà interroughé‐lou da coul dì là.
Currently Selected:
San Matteo 22: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
