San Matteo 21
21
Intrada dë Gesu‐Crist ënt Gerusalem. Virtù dë la fede. La parabola d’un om ch’a l ha doui fieui.
1Oura quand a soun stait davësin a Gerusalem, e ch’a soun arrivà a Betfage a la coulina d’i Ulivè, Gesu anloura a l ha mandà doui dissepoul,
2Disand‐ie: Ande a sta bourgià ch’a l è dirimpet a voui, e subit i treuvërì una soma stacà, e so asnet ënsem a chila; dëstache‐ie e mënem’ie.
3E së queicadun a vë dis queicosa, i dirì chë ’l Sëgnour a n’ha da manca; e subit a i lassëran andé.
4Oura tut lon a s’è fà‐sse për ch’a fussa adempi lon ch’a l era stait dit dal proufeta, disand:
5Die parei a la fia dë Sioun: Eccou, to re a ven da ti, boun coum ’l pan, e mountà sù ’na soma e sù l’asnet d’una soma.
6I dissepoul dounque a soun andait, e a l han fait counfourma Gesu a l avia coumandà‐ie.
7E a l han mënà la soma e l’asnet, a l han buttà‐ie dë vëstimente ados, e a l’han fà‐lou assëté ënsima.
8Anloura un moundas a s’è buttà‐sse a stendi dë vëstimente për la stra, e d’aitri a taiavou dë frasche d’i erbou, e a i sbardavou për la stra.
9E le gent ch’a ëndasiou dënans, e coule ch’a seguitavou, a criavou, disand: Hosanna, al fieul dë David! benedett a sia coul ch’a ven al nom dël Sëgnour! Hosanna ënt le regioun dël ciel!
10E quand a l è stait ëntrà ënt Gerusalem, tutta la sità a l è staita ën bis‐bii, disand: Chi è‐lou coust‐ssi?
11E la furfa a disia: A l è Gesu ’l proufeta, dë Nazaret ën Galilea.
12E Gesu à l è ëntrà ënt ’l tempio d’Iddiou, e a l ha scassà‐ne fora tutti coui ch’a vendiou e ch’a coumpravou ënt ’l tempio; e a l ha campà giù i taulin d’i cambista ch’a baratavou la mouneda, e i banc dë coui ch’a vendiou dë couloumb;
13E a i dis: A l è scrit: Mia ca a sarà ciamà una ca dë preghiera, ma voui i l avi fà‐ne una caverna dë lader.
14Anloura dë borgnou e dë sop a soun vënù da chiel al tempio, e a l ha guari‐ie.
15Ma quand i cap d’i sacrificatour e d’i scriba a l han vëdù le cose stupende ch’a l avi faite, e le masëna ch’a criavou ënt ’l tempio, disand: Hosanna al fieul dë David! a l han avù‐ne la rabbia.
16E a l han di‐ie: Sentës‐tu lon ch’a diou sti‐ssi? E Gesu a i dis: Si; Ma è‐lou ch’i avi mai let ste parole: T’has coumpi toua lode da la bouca dë le masëna, e d’i bambin ch’a pupou.
17E peui a l ha lassà‐ie, e a l è surti da la sità për ëndé‐ssëne a Betania, doua a l ha peui passà la neuit.
18Oura la matin, mentre ch’a tournava a la sità, a s’è senti‐sse appëtit.
19E vëdand un fiè ch’a l era al loung dë la stra, a s’è avësinà‐ssëne, ma a l ha trouvàie mac dë feuie; e a l ha di‐ie: Chë mai pi a të vena dë frut; e dël coulp ’l fiè a l è rëstà sec.
20E i dissepoul ch’a l’han ousservà‐lou a soun stà‐ne stupi, disand: Coum è‐lou chë stou fiè a l è diventà sec ënt un moument?
21E Gesu rëspoundand, a i dis: In verità i vë diou, chë s’i avi la fede, e s’i dubite nen, i poudrì fé aut chë lon ch’a l è stait fait al fiè, ma ëncoura s’i die a sta mountagna: Chitta to post, e campë‐te ënt ’l mar, lolì a së farà.
22E qualounque cosa ch’i ciame ën pregand Iddiou, s’i crëde, i l’arsëvrì.
23E peui quand a l è stait arrivà al tempio, i principai sacrificatour e i ansian dël popoul a soun vënù da chiel, mentre ch’a insegnava, e a l han di‐ie: Da qual autourità fas‐tu ste cose; e chi è‐lou ch’a l ha dà‐te cousta autourità?
24Gesu rëspoundand, a i dis: I vë ciamëreu dëcò una cosa, e s’i më la die, i vë direu dëcò da qual’ autourità i fas ste cose.
25’L batesim dë Giouan, da doua erë‐lou? dal ciel, o da i omini? E a countendiou tra dë lour, disand: S’i diouma: Dal ciel, a ne dirà: Përché dounque l’eve nen crëdù‐lou?
26E s’i diouma: D’i omini, i avouma da tëmi ’l popoul; përché tutti a tenou Giouan për un proufeta.
27Anloura a l han rispost a Gesu, disand: I savouma nen. E a i dis: I vë direu dëcò nen da qual autourità i fas ste cose.
28Ma cosa n’a di‐ve? Un om a l avia doui fieui, e venand dal prim, a i dis: Mè fieul, vatë‐në, e travaia ëncheui a mia vigna.
29’L fieul rëspoundand, a i dis: I veui nen andé‐ie; ma apress, a s’è penti‐sse e a l è ëndà‐ie.
30E peui a l è vënù da l’aut, e a l ha di‐ie l’istess; e coust‐ssi a l ha rispost, e dit: I vad, Sëgnour; ma a l è nen ëndà‐ie.
31’L qual d’i doui è‐lou ch’a l ha fait la voulountà dël pare? A i han rispost: ’L prim. E Gesu a i dis: In verità i vë diou, chë coui dël peage e le done dë cattiva vita a soun prima dë voui ënt ’l regno d’Iddiou.
32Përché Giouan a l è vënù da voui për la stra dë la giustissia, e i l’avi nen crëdù‐lou; ma coui dël peage e le done dë cattiva vita a l’han crëdù‐lou; e voui, ën vëdand lon, i vë si nen penti‐ve apress për crëdë‐lou.
33Scoute un autr’ paragoun: A i era un pare dë famia ch’a l ha piantà una vigna, a l ha fà‐ie intourn una bussounà, e a l ha fà‐ie un torc, a l ha dëcò fabricà una tour; e peui a l’ha affittà‐la a dë vignoulant, e chiel a s’è ëndà‐ssëne fora pais.
34E la stagioun d’i frut essend vësina, a l ha mandà i so sërvitour ai vignoulant, për arseivi‐ne i frut.
35Ma i vignoulant a l han pià i so sërvitour, a l han frustà‐ne un, massà‐ne un aut, e lapidà‐ne un aut a roucassà.
36A l ha tournà mandé d’aitri sërvitour ën pi gran quantità ch’i prim, e a l han fà‐ne l’istess.
37Finalment, a l ha mandà da lour propi so fieul, disand: A l avran dë rispet për mè fieul.
38Ma quand i vignoulant a l han vëdù ’l fieul, a soun di‐sse tra dë lour: Coust‐ssi a l è l’erede, vëni, massoumë‐lou e ciapouma l’eredità.
39A l han dounque pià‐lou, a l’han campà‐lou fora dë la vigna, e a l’han massà‐lou.
40Sicchè quand ’l sëgnour dë la vigna a sarà vënù, cosa farà‐lou a sti vignoulant?
41A l han di‐ie: A i farà meuiri miserabilment coum dë birbe, e a fitërà soua vigna a d’aitri vignoulant, ch’a i rendëran count d’i frut ënt la stagioun.
42E Gesu a i dis: Eve mai let ënt le scriture: La pera ch’a l han campà via coui ch’a fabricavou, a l è diventà la prima pera cantounal; sò‐ssi a l è stait fait dal Sëgnour, e a l è una cosa stupenda dënans a nosti eui.
43Ën counseguensa i vë diou, chë ’l regno d’Iddiou a vë sarà lëvà, e a sarà dait a una nassioun ch’a lou farà frutté.
44E coul ch’a toumbërà sù sta pera a n’a sarà fracassà; e a sgnichërà coul sù ’l qual a caschërà.
45E quand i cap d’i sacrificatour e i farisei a l han avù senti sti paragoun, a l han counoussù ch’a parlava dë lour.
46E a sërcavou a ëmpadrounissé dë chiel, ma a tëmiou ’l popoul, për moutiv ch’a lou tënia për un proufeta.
Currently Selected:
San Matteo 21: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
San Matteo 21
21
Intrada dë Gesu‐Crist ënt Gerusalem. Virtù dë la fede. La parabola d’un om ch’a l ha doui fieui.
1Oura quand a soun stait davësin a Gerusalem, e ch’a soun arrivà a Betfage a la coulina d’i Ulivè, Gesu anloura a l ha mandà doui dissepoul,
2Disand‐ie: Ande a sta bourgià ch’a l è dirimpet a voui, e subit i treuvërì una soma stacà, e so asnet ënsem a chila; dëstache‐ie e mënem’ie.
3E së queicadun a vë dis queicosa, i dirì chë ’l Sëgnour a n’ha da manca; e subit a i lassëran andé.
4Oura tut lon a s’è fà‐sse për ch’a fussa adempi lon ch’a l era stait dit dal proufeta, disand:
5Die parei a la fia dë Sioun: Eccou, to re a ven da ti, boun coum ’l pan, e mountà sù ’na soma e sù l’asnet d’una soma.
6I dissepoul dounque a soun andait, e a l han fait counfourma Gesu a l avia coumandà‐ie.
7E a l han mënà la soma e l’asnet, a l han buttà‐ie dë vëstimente ados, e a l’han fà‐lou assëté ënsima.
8Anloura un moundas a s’è buttà‐sse a stendi dë vëstimente për la stra, e d’aitri a taiavou dë frasche d’i erbou, e a i sbardavou për la stra.
9E le gent ch’a ëndasiou dënans, e coule ch’a seguitavou, a criavou, disand: Hosanna, al fieul dë David! benedett a sia coul ch’a ven al nom dël Sëgnour! Hosanna ënt le regioun dël ciel!
10E quand a l è stait ëntrà ënt Gerusalem, tutta la sità a l è staita ën bis‐bii, disand: Chi è‐lou coust‐ssi?
11E la furfa a disia: A l è Gesu ’l proufeta, dë Nazaret ën Galilea.
12E Gesu à l è ëntrà ënt ’l tempio d’Iddiou, e a l ha scassà‐ne fora tutti coui ch’a vendiou e ch’a coumpravou ënt ’l tempio; e a l ha campà giù i taulin d’i cambista ch’a baratavou la mouneda, e i banc dë coui ch’a vendiou dë couloumb;
13E a i dis: A l è scrit: Mia ca a sarà ciamà una ca dë preghiera, ma voui i l avi fà‐ne una caverna dë lader.
14Anloura dë borgnou e dë sop a soun vënù da chiel al tempio, e a l ha guari‐ie.
15Ma quand i cap d’i sacrificatour e d’i scriba a l han vëdù le cose stupende ch’a l avi faite, e le masëna ch’a criavou ënt ’l tempio, disand: Hosanna al fieul dë David! a l han avù‐ne la rabbia.
16E a l han di‐ie: Sentës‐tu lon ch’a diou sti‐ssi? E Gesu a i dis: Si; Ma è‐lou ch’i avi mai let ste parole: T’has coumpi toua lode da la bouca dë le masëna, e d’i bambin ch’a pupou.
17E peui a l ha lassà‐ie, e a l è surti da la sità për ëndé‐ssëne a Betania, doua a l ha peui passà la neuit.
18Oura la matin, mentre ch’a tournava a la sità, a s’è senti‐sse appëtit.
19E vëdand un fiè ch’a l era al loung dë la stra, a s’è avësinà‐ssëne, ma a l ha trouvàie mac dë feuie; e a l ha di‐ie: Chë mai pi a të vena dë frut; e dël coulp ’l fiè a l è rëstà sec.
20E i dissepoul ch’a l’han ousservà‐lou a soun stà‐ne stupi, disand: Coum è‐lou chë stou fiè a l è diventà sec ënt un moument?
21E Gesu rëspoundand, a i dis: In verità i vë diou, chë s’i avi la fede, e s’i dubite nen, i poudrì fé aut chë lon ch’a l è stait fait al fiè, ma ëncoura s’i die a sta mountagna: Chitta to post, e campë‐te ënt ’l mar, lolì a së farà.
22E qualounque cosa ch’i ciame ën pregand Iddiou, s’i crëde, i l’arsëvrì.
23E peui quand a l è stait arrivà al tempio, i principai sacrificatour e i ansian dël popoul a soun vënù da chiel, mentre ch’a insegnava, e a l han di‐ie: Da qual autourità fas‐tu ste cose; e chi è‐lou ch’a l ha dà‐te cousta autourità?
24Gesu rëspoundand, a i dis: I vë ciamëreu dëcò una cosa, e s’i më la die, i vë direu dëcò da qual’ autourità i fas ste cose.
25’L batesim dë Giouan, da doua erë‐lou? dal ciel, o da i omini? E a countendiou tra dë lour, disand: S’i diouma: Dal ciel, a ne dirà: Përché dounque l’eve nen crëdù‐lou?
26E s’i diouma: D’i omini, i avouma da tëmi ’l popoul; përché tutti a tenou Giouan për un proufeta.
27Anloura a l han rispost a Gesu, disand: I savouma nen. E a i dis: I vë direu dëcò nen da qual autourità i fas ste cose.
28Ma cosa n’a di‐ve? Un om a l avia doui fieui, e venand dal prim, a i dis: Mè fieul, vatë‐në, e travaia ëncheui a mia vigna.
29’L fieul rëspoundand, a i dis: I veui nen andé‐ie; ma apress, a s’è penti‐sse e a l è ëndà‐ie.
30E peui a l è vënù da l’aut, e a l ha di‐ie l’istess; e coust‐ssi a l ha rispost, e dit: I vad, Sëgnour; ma a l è nen ëndà‐ie.
31’L qual d’i doui è‐lou ch’a l ha fait la voulountà dël pare? A i han rispost: ’L prim. E Gesu a i dis: In verità i vë diou, chë coui dël peage e le done dë cattiva vita a soun prima dë voui ënt ’l regno d’Iddiou.
32Përché Giouan a l è vënù da voui për la stra dë la giustissia, e i l’avi nen crëdù‐lou; ma coui dël peage e le done dë cattiva vita a l’han crëdù‐lou; e voui, ën vëdand lon, i vë si nen penti‐ve apress për crëdë‐lou.
33Scoute un autr’ paragoun: A i era un pare dë famia ch’a l ha piantà una vigna, a l ha fà‐ie intourn una bussounà, e a l ha fà‐ie un torc, a l ha dëcò fabricà una tour; e peui a l’ha affittà‐la a dë vignoulant, e chiel a s’è ëndà‐ssëne fora pais.
34E la stagioun d’i frut essend vësina, a l ha mandà i so sërvitour ai vignoulant, për arseivi‐ne i frut.
35Ma i vignoulant a l han pià i so sërvitour, a l han frustà‐ne un, massà‐ne un aut, e lapidà‐ne un aut a roucassà.
36A l ha tournà mandé d’aitri sërvitour ën pi gran quantità ch’i prim, e a l han fà‐ne l’istess.
37Finalment, a l ha mandà da lour propi so fieul, disand: A l avran dë rispet për mè fieul.
38Ma quand i vignoulant a l han vëdù ’l fieul, a soun di‐sse tra dë lour: Coust‐ssi a l è l’erede, vëni, massoumë‐lou e ciapouma l’eredità.
39A l han dounque pià‐lou, a l’han campà‐lou fora dë la vigna, e a l’han massà‐lou.
40Sicchè quand ’l sëgnour dë la vigna a sarà vënù, cosa farà‐lou a sti vignoulant?
41A l han di‐ie: A i farà meuiri miserabilment coum dë birbe, e a fitërà soua vigna a d’aitri vignoulant, ch’a i rendëran count d’i frut ënt la stagioun.
42E Gesu a i dis: Eve mai let ënt le scriture: La pera ch’a l han campà via coui ch’a fabricavou, a l è diventà la prima pera cantounal; sò‐ssi a l è stait fait dal Sëgnour, e a l è una cosa stupenda dënans a nosti eui.
43Ën counseguensa i vë diou, chë ’l regno d’Iddiou a vë sarà lëvà, e a sarà dait a una nassioun ch’a lou farà frutté.
44E coul ch’a toumbërà sù sta pera a n’a sarà fracassà; e a sgnichërà coul sù ’l qual a caschërà.
45E quand i cap d’i sacrificatour e i farisei a l han avù senti sti paragoun, a l han counoussù ch’a parlava dë lour.
46E a sërcavou a ëmpadrounissé dë chiel, ma a tëmiou ’l popoul, për moutiv ch’a lou tënia për un proufeta.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835