San Matteo 15
15
Questioun d’i Farisei coun Gesu‐Crist. La Cananea.
1Anloura certi Scriba e Farisei a soun vënù da Gerusalem a Gesu, e a l han di‐ie:
2Për cos’è‐lou ch’i to dissepoul a trasgredissou la tradissioun d’i antic! Përché a së lavou nen le man dënans dë mangé.
3Ma a l ha rispost, e a l ha di‐ie: E voui, përché trasgredi‐ve ’l coumandament d’Iddiou coun vostra tradissioun?
4Përché Iddiou a l ha coumandà, disand: Ounoura to pare e toua mare. E, a l ha ëncoura dit: Chiounque a dirà dë mal dë so pare o dë soua mare, ch’a meuira.
5Ma voui aiti i die: Chiounque a l avrà dit a so pare o a soua mare: Qualounque oblassioun ch’a sarà faita da mi a Iddiou, a l è për to vantage;
6E ëncoura ch’a ounoura nen so pare o soua mare, a l è nen coulpevoul; coussì i avi annulà ’l coumandament d’Iddiou coun vostra tradissioun.
7Ipocrita, Esaia a l ha ben proufetisà dë voui, disand:
8Stou popoul a s’avësina da mi coun la bouca, e a m’ounoura coun i laver; ma so cœur a l è ben lountan da mi.
9Ma dëcò a l è un ounour a nulla, postou ch’a insegnou dë doutrine, ch’a soun mac dë coumandament d’omini.
10E peui a l ha ciamà ’l popoul, e a l ha di‐ie: Scoute e fe dë manera dë capi lon ch’i vë diou:
11A l è nen lon ch’a intra ënt la bouca ch’a sporca l’om; ma lon ch’a seurt da la bouca, a l è lon ch’a sporca l’om.
12Sù lon i dissepoul a soun avësinà‐sse da chiel, e a l han di‐ie: Seus‐tu nen accourzùte ch’i Farisei a soun stait scandalisà quand à l han senti to dëscours?
13E a l ha rispost, e a l ha dit: Qualounque pianta ch’a l è nen staita piantà da mè Pare ch’a l è al ciel, a sarà gavà fin da la radiss.
14Lasse‐ie sté, a soun borgnou ch’a menou d’aitri borgnou; s’un borgnou a mena un aut borgnou, a toumbou tutti doui ënt ’l foss.
15Anloura Pietrou piand la parola, a l ha di‐ie: Spieghë‐ne stou paragoun.
16E Gesu a i dis: E voui aiti, eve dëcò sì poc spirit?
17Eve ëncoura nen capi chë tut lon ch’a intra ën bouca a cala ënt l’stomi, e peui a l è campà al segret?
18Ma le cose ch’a seurtou da la bouca a venou dal cœur, e coule cose lì a sporcou l’om.
19Përché dal cœur a seurtou i cattiv sentiment, i omicida, i adulteri, le fornicassioun, i robalissi, le fausse testassioun, le maldicense.
20Coule a soun le cose ch’a sporca l’om; ma dë mangé sensa lavé le man, a sporca nen l’om.
21Anloura Gesu a l è parti da lì, e a s’è artirà‐sse da le bande dë Tir e dë Sidoun.
22E eccou una dona Cananea ch’a l era vënùa da coula part là, a s’è buttà‐sse a crié fort, disand: Sëgnour! fieul dë David, i ciamou pietà për mi! mia fia a l è miserabilment tourmentà da un demoni.
23Ma chiel a l ha gnanca dà‐ie risposta; e i so dissepoul ch’a s’erou avësinà‐sse a lou pregavou, disand: Mandë‐la via, përché a cria apress a noui.
24E a l ha rispoundù e a l ha dit: I soun mac mandà ën favour dë le pecore sperse dë la ca d’Israel.
25Ma chila a l è vënùa, e a l’ha adourà‐lou, disand: Sëgnour! agiutë‐me.
26E a l ha rispoundù‐ie, e a l ha dit: A counven nen dë pié ’l pan dë le masëna, e dë campé‐lou ai cagnet.
27Ma chila a i dis: A l è vera, Sëgnour, però i cagnet a mangiou le frise ch’a toumbou da la taula d’i padroun.
28Anloura Gesu rispoundand, a l ha di‐ie: O foumna! toua fede a l è granda; ch’a të sia fait a tenour dë lon ch’a të ten tant a cœur; e dël coulp soua fia a l è staita guaria.
29E Gesu partand da lì a l è vënù davësin al mar dë Galilea; e peui a l è mountà sù una mountagna, e a s’è assëtà‐sse lì.
30E diversi troup dë gent a soun vënù da chiel, avend ënsem a lour dë sop, dë borgnou, dë mut, dë stroupià d’i bras e diversi aitri, ch’a l han tutti buttà ai pè dë Gesu, e a l ha guari‐ie.
31Dë manera chë sta furfa a së stupia dë vëdi i mut ch’a parlavou, i stroupià arsani, i sop ch’a caminavou, e i borgnou ch’a i sciairavou; e a dasia gloria al Diou d’Israel.
32Anloura Gesu a l ha ciamà i so dissepoul, e a l ha di‐ie: I heu coumpassioun dë sta gran quantità dë gent, përché a i è già tre dì ch’a l han nen chittà‐me, e a l han panen da mangé, e i veui nen licensiéie giun, i tëmou chë le forse a i mancou për stra.
33E i so dissepoul a l han di‐ie: Coum sarì‐lou poussibil ënt coust dësert d’avei abbastansa dë pan për gouërné tanta gent.
34E Gesu a i dis: Quanti pan l eve? E a i han rispost: Sett, e queich poc dë pëciti pess.
35Anloura a l ha dait ourdin a la furfa d’assëté‐sse ën terra.
36A l ha pià i sett pan e i pess, a l ha buttà‐ie a toc dop ch’a l ha avù pregà Iddiou, a l ha dà‐ie a i so dissepoul, e sti‐ssi al popoul.
37E a l han tutti mangià‐ne, e a l han avù‐ne abbastansa; e ëncoura d’avans për ëmpi sett cavagne d’i toc dë pan ch’a l han peui pourtà via.
38E coui ch’a l aviou mangià a l erou quat mil om, sensa counté le done e le masëna.
39E dop chë Gesu a l ha avù licensià tutte ste gent, a l è mountà sù una nav, e a l è vënù sù le fin dë Magdala.
Currently Selected:
San Matteo 15: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
