San Matteo 15
15
Questioun d’i Farisei coun Gesu‐Crist. La Cananea.
1Anloura certi Scriba e Farisei a soun vënù da Gerusalem a Gesu, e a l han di‐ie:
2Për cos’è‐lou ch’i to dissepoul a trasgredissou la tradissioun d’i antic! Përché a së lavou nen le man dënans dë mangé.
3Ma a l ha rispost, e a l ha di‐ie: E voui, përché trasgredi‐ve ’l coumandament d’Iddiou coun vostra tradissioun?
4Përché Iddiou a l ha coumandà, disand: Ounoura to pare e toua mare. E, a l ha ëncoura dit: Chiounque a dirà dë mal dë so pare o dë soua mare, ch’a meuira.
5Ma voui aiti i die: Chiounque a l avrà dit a so pare o a soua mare: Qualounque oblassioun ch’a sarà faita da mi a Iddiou, a l è për to vantage;
6E ëncoura ch’a ounoura nen so pare o soua mare, a l è nen coulpevoul; coussì i avi annulà ’l coumandament d’Iddiou coun vostra tradissioun.
7Ipocrita, Esaia a l ha ben proufetisà dë voui, disand:
8Stou popoul a s’avësina da mi coun la bouca, e a m’ounoura coun i laver; ma so cœur a l è ben lountan da mi.
9Ma dëcò a l è un ounour a nulla, postou ch’a insegnou dë doutrine, ch’a soun mac dë coumandament d’omini.
10E peui a l ha ciamà ’l popoul, e a l ha di‐ie: Scoute e fe dë manera dë capi lon ch’i vë diou:
11A l è nen lon ch’a intra ënt la bouca ch’a sporca l’om; ma lon ch’a seurt da la bouca, a l è lon ch’a sporca l’om.
12Sù lon i dissepoul a soun avësinà‐sse da chiel, e a l han di‐ie: Seus‐tu nen accourzùte ch’i Farisei a soun stait scandalisà quand à l han senti to dëscours?
13E a l ha rispost, e a l ha dit: Qualounque pianta ch’a l è nen staita piantà da mè Pare ch’a l è al ciel, a sarà gavà fin da la radiss.
14Lasse‐ie sté, a soun borgnou ch’a menou d’aitri borgnou; s’un borgnou a mena un aut borgnou, a toumbou tutti doui ënt ’l foss.
15Anloura Pietrou piand la parola, a l ha di‐ie: Spieghë‐ne stou paragoun.
16E Gesu a i dis: E voui aiti, eve dëcò sì poc spirit?
17Eve ëncoura nen capi chë tut lon ch’a intra ën bouca a cala ënt l’stomi, e peui a l è campà al segret?
18Ma le cose ch’a seurtou da la bouca a venou dal cœur, e coule cose lì a sporcou l’om.
19Përché dal cœur a seurtou i cattiv sentiment, i omicida, i adulteri, le fornicassioun, i robalissi, le fausse testassioun, le maldicense.
20Coule a soun le cose ch’a sporca l’om; ma dë mangé sensa lavé le man, a sporca nen l’om.
21Anloura Gesu a l è parti da lì, e a s’è artirà‐sse da le bande dë Tir e dë Sidoun.
22E eccou una dona Cananea ch’a l era vënùa da coula part là, a s’è buttà‐sse a crié fort, disand: Sëgnour! fieul dë David, i ciamou pietà për mi! mia fia a l è miserabilment tourmentà da un demoni.
23Ma chiel a l ha gnanca dà‐ie risposta; e i so dissepoul ch’a s’erou avësinà‐sse a lou pregavou, disand: Mandë‐la via, përché a cria apress a noui.
24E a l ha rispoundù e a l ha dit: I soun mac mandà ën favour dë le pecore sperse dë la ca d’Israel.
25Ma chila a l è vënùa, e a l’ha adourà‐lou, disand: Sëgnour! agiutë‐me.
26E a l ha rispoundù‐ie, e a l ha dit: A counven nen dë pié ’l pan dë le masëna, e dë campé‐lou ai cagnet.
27Ma chila a i dis: A l è vera, Sëgnour, però i cagnet a mangiou le frise ch’a toumbou da la taula d’i padroun.
28Anloura Gesu rispoundand, a l ha di‐ie: O foumna! toua fede a l è granda; ch’a të sia fait a tenour dë lon ch’a të ten tant a cœur; e dël coulp soua fia a l è staita guaria.
29E Gesu partand da lì a l è vënù davësin al mar dë Galilea; e peui a l è mountà sù una mountagna, e a s’è assëtà‐sse lì.
30E diversi troup dë gent a soun vënù da chiel, avend ënsem a lour dë sop, dë borgnou, dë mut, dë stroupià d’i bras e diversi aitri, ch’a l han tutti buttà ai pè dë Gesu, e a l ha guari‐ie.
31Dë manera chë sta furfa a së stupia dë vëdi i mut ch’a parlavou, i stroupià arsani, i sop ch’a caminavou, e i borgnou ch’a i sciairavou; e a dasia gloria al Diou d’Israel.
32Anloura Gesu a l ha ciamà i so dissepoul, e a l ha di‐ie: I heu coumpassioun dë sta gran quantità dë gent, përché a i è già tre dì ch’a l han nen chittà‐me, e a l han panen da mangé, e i veui nen licensiéie giun, i tëmou chë le forse a i mancou për stra.
33E i so dissepoul a l han di‐ie: Coum sarì‐lou poussibil ënt coust dësert d’avei abbastansa dë pan për gouërné tanta gent.
34E Gesu a i dis: Quanti pan l eve? E a i han rispost: Sett, e queich poc dë pëciti pess.
35Anloura a l ha dait ourdin a la furfa d’assëté‐sse ën terra.
36A l ha pià i sett pan e i pess, a l ha buttà‐ie a toc dop ch’a l ha avù pregà Iddiou, a l ha dà‐ie a i so dissepoul, e sti‐ssi al popoul.
37E a l han tutti mangià‐ne, e a l han avù‐ne abbastansa; e ëncoura d’avans për ëmpi sett cavagne d’i toc dë pan ch’a l han peui pourtà via.
38E coui ch’a l aviou mangià a l erou quat mil om, sensa counté le done e le masëna.
39E dop chë Gesu a l ha avù licensià tutte ste gent, a l è mountà sù una nav, e a l è vënù sù le fin dë Magdala.
Currently Selected:
San Matteo 15: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
San Matteo 15
15
Questioun d’i Farisei coun Gesu‐Crist. La Cananea.
1Anloura certi Scriba e Farisei a soun vënù da Gerusalem a Gesu, e a l han di‐ie:
2Për cos’è‐lou ch’i to dissepoul a trasgredissou la tradissioun d’i antic! Përché a së lavou nen le man dënans dë mangé.
3Ma a l ha rispost, e a l ha di‐ie: E voui, përché trasgredi‐ve ’l coumandament d’Iddiou coun vostra tradissioun?
4Përché Iddiou a l ha coumandà, disand: Ounoura to pare e toua mare. E, a l ha ëncoura dit: Chiounque a dirà dë mal dë so pare o dë soua mare, ch’a meuira.
5Ma voui aiti i die: Chiounque a l avrà dit a so pare o a soua mare: Qualounque oblassioun ch’a sarà faita da mi a Iddiou, a l è për to vantage;
6E ëncoura ch’a ounoura nen so pare o soua mare, a l è nen coulpevoul; coussì i avi annulà ’l coumandament d’Iddiou coun vostra tradissioun.
7Ipocrita, Esaia a l ha ben proufetisà dë voui, disand:
8Stou popoul a s’avësina da mi coun la bouca, e a m’ounoura coun i laver; ma so cœur a l è ben lountan da mi.
9Ma dëcò a l è un ounour a nulla, postou ch’a insegnou dë doutrine, ch’a soun mac dë coumandament d’omini.
10E peui a l ha ciamà ’l popoul, e a l ha di‐ie: Scoute e fe dë manera dë capi lon ch’i vë diou:
11A l è nen lon ch’a intra ënt la bouca ch’a sporca l’om; ma lon ch’a seurt da la bouca, a l è lon ch’a sporca l’om.
12Sù lon i dissepoul a soun avësinà‐sse da chiel, e a l han di‐ie: Seus‐tu nen accourzùte ch’i Farisei a soun stait scandalisà quand à l han senti to dëscours?
13E a l ha rispost, e a l ha dit: Qualounque pianta ch’a l è nen staita piantà da mè Pare ch’a l è al ciel, a sarà gavà fin da la radiss.
14Lasse‐ie sté, a soun borgnou ch’a menou d’aitri borgnou; s’un borgnou a mena un aut borgnou, a toumbou tutti doui ënt ’l foss.
15Anloura Pietrou piand la parola, a l ha di‐ie: Spieghë‐ne stou paragoun.
16E Gesu a i dis: E voui aiti, eve dëcò sì poc spirit?
17Eve ëncoura nen capi chë tut lon ch’a intra ën bouca a cala ënt l’stomi, e peui a l è campà al segret?
18Ma le cose ch’a seurtou da la bouca a venou dal cœur, e coule cose lì a sporcou l’om.
19Përché dal cœur a seurtou i cattiv sentiment, i omicida, i adulteri, le fornicassioun, i robalissi, le fausse testassioun, le maldicense.
20Coule a soun le cose ch’a sporca l’om; ma dë mangé sensa lavé le man, a sporca nen l’om.
21Anloura Gesu a l è parti da lì, e a s’è artirà‐sse da le bande dë Tir e dë Sidoun.
22E eccou una dona Cananea ch’a l era vënùa da coula part là, a s’è buttà‐sse a crié fort, disand: Sëgnour! fieul dë David, i ciamou pietà për mi! mia fia a l è miserabilment tourmentà da un demoni.
23Ma chiel a l ha gnanca dà‐ie risposta; e i so dissepoul ch’a s’erou avësinà‐sse a lou pregavou, disand: Mandë‐la via, përché a cria apress a noui.
24E a l ha rispoundù e a l ha dit: I soun mac mandà ën favour dë le pecore sperse dë la ca d’Israel.
25Ma chila a l è vënùa, e a l’ha adourà‐lou, disand: Sëgnour! agiutë‐me.
26E a l ha rispoundù‐ie, e a l ha dit: A counven nen dë pié ’l pan dë le masëna, e dë campé‐lou ai cagnet.
27Ma chila a i dis: A l è vera, Sëgnour, però i cagnet a mangiou le frise ch’a toumbou da la taula d’i padroun.
28Anloura Gesu rispoundand, a l ha di‐ie: O foumna! toua fede a l è granda; ch’a të sia fait a tenour dë lon ch’a të ten tant a cœur; e dël coulp soua fia a l è staita guaria.
29E Gesu partand da lì a l è vënù davësin al mar dë Galilea; e peui a l è mountà sù una mountagna, e a s’è assëtà‐sse lì.
30E diversi troup dë gent a soun vënù da chiel, avend ënsem a lour dë sop, dë borgnou, dë mut, dë stroupià d’i bras e diversi aitri, ch’a l han tutti buttà ai pè dë Gesu, e a l ha guari‐ie.
31Dë manera chë sta furfa a së stupia dë vëdi i mut ch’a parlavou, i stroupià arsani, i sop ch’a caminavou, e i borgnou ch’a i sciairavou; e a dasia gloria al Diou d’Israel.
32Anloura Gesu a l ha ciamà i so dissepoul, e a l ha di‐ie: I heu coumpassioun dë sta gran quantità dë gent, përché a i è già tre dì ch’a l han nen chittà‐me, e a l han panen da mangé, e i veui nen licensiéie giun, i tëmou chë le forse a i mancou për stra.
33E i so dissepoul a l han di‐ie: Coum sarì‐lou poussibil ënt coust dësert d’avei abbastansa dë pan për gouërné tanta gent.
34E Gesu a i dis: Quanti pan l eve? E a i han rispost: Sett, e queich poc dë pëciti pess.
35Anloura a l ha dait ourdin a la furfa d’assëté‐sse ën terra.
36A l ha pià i sett pan e i pess, a l ha buttà‐ie a toc dop ch’a l ha avù pregà Iddiou, a l ha dà‐ie a i so dissepoul, e sti‐ssi al popoul.
37E a l han tutti mangià‐ne, e a l han avù‐ne abbastansa; e ëncoura d’avans për ëmpi sett cavagne d’i toc dë pan ch’a l han peui pourtà via.
38E coui ch’a l aviou mangià a l erou quat mil om, sensa counté le done e le masëna.
39E dop chë Gesu a l ha avù licensià tutte ste gent, a l è mountà sù una nav, e a l è vënù sù le fin dë Magdala.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835