San Matteo 14
14
Mort dë Giouan Batista. Miracoul dë Gesu‐Crist.
1Ënt coul temp là Erod ’l Tetrarca a l ha senti parlé dë l’arnomina dë Gesu;
2E a dis a i so sërvitour: A l è Giouan Batista; ch’a l è arsussità d’i mort; a l è për lon chë la virtù dë fé dë miracoul a opera ënt chiel.
3Përché Erod a l avia fait arësté Giouan, e a l’avia fà‐lou stacché e butté ën prësoun, për coumpiasi a Erodia, foumna dë Flip so fratel.
4Përché Giouan a i disia: A t’è nen permes d’avei‐la për foumna.
5E a l avria ben voulsù fé‐lou meuiri; ma a tëmia ’l popoul, për moutiv ch’a së tënia Giouan për proufeta.
6Oura ’l dì dë la festa d’ Erod, ch’a toumbava sù ’l dì dë soua nascita, la fia d’Erodia a l ha ballà dënans a l’adunansa, e a l ha piasù a Erod.
7E a i ha proumess coun giurament dë dé‐ie tut lon ch’a i ciamëria.
8Chila dounque, soulecità prima da soua mare, a l ha dit al re: Da‐me sì ënt un piat la testa dë Giouan Batista.
9E ’l re a n’è stait nec; ma përché dël giurament e dë coui ch’a l erou a taula ënsem a chiel, a l ha dait ourdin ch’a i la deissou.
10E a l ha mandà a taié la testa a Giouan ën prësoun.
11E a l han pourtà soua testa ënt un piat, a l’han dà‐la a la fia ch’a l’ha prësentà‐la a soua mare.
12E peui i so dissepoul a soun vënù, a l han pourtà via so corp e a l’han soutrà‐lou; peui a soun vënù a counté‐lou a Gesu.
13E Gesu avend senti lon, a s’è artirà‐sse da lì ënt una nav, vers un post dësert, për essë‐ie daspart; e ’l popoul avend‐lou savù a l è surti da le sità d’ëntourn, e a l’ha seguità‐lou a pè.
14E Gesu ën surtand a l ha vëdù stou gran mound, a l ha avù‐ne coumpassioun, e a l ha guari i so malavi.
15E coum a l era già tard, i so dissepoul a soun vënù da chiel, e a l han di‐ie: Coust post a l è dësert, e l’oura a l è già passà; de‐ie coungè a sta furfa për ch’a së n’a vadou tutti a le bourgià, e ch’a coumprou dë roba da mangé.
16Ma Gesu a i dis: a i è nen da manca ch’a së n’a vadou; de‐ie da mangé voui aiti.
17E a i han rispost: I avouma sì mac sinq pan e doui pess.
18E a i dis: Pourte‐m’ie sì.
19E dop ch’a l ha avù fait assëté sta gent sù l’erba, a l ha pià i sinq pan e i doui pess, e guardand ’l ciel, a l ha pregà Iddiou; e peui avend rout i pan, a l ha dà‐ie a i so dissepoul, e i dissepoul a la gent.
20E tutti a l han mangià‐ne, e a l han avù‐ne prou; e a s’è pourtà‐ssëne via doudess pien cavagn dë toc dë pan ch’a soun stait d’avans.
21Oura coula gent ch’a l avia mangià a fasia circa sinq mil om, sensa counté le done e le masëna.
22Subit apress, Gesu a l ha oubligà i so dissepoul dë mounté sù la nav, e dë passé prima dë chiel a l’autra riva, mentre ch’a licensiëria ’l popoul.
23E quand a l’ha avù‐lou licensià, a l è mountà sù ’na mountagna për essi soul për preghé, e la seira essend vënùa, a l era lì soul.
24Ënt coul mentre la nav a l era già al largou sù’l mar, e battùa da le ounde; për moutiv ch’ ’l vent a l era countrari.
25E sù la quarta vigilia dë la neuit, Gesu a l è vënù da lour, marciand sù ’l mar.
26E i so dissepoul vëdand‐lou caminé sù ’l mar, a soun sbaruà‐ssëne, e a disiou: A l è un fantasm; e dë la paura ch’a l aviou a soun buttà‐sse a crié.
27Ma dël coulp Gesu a l ha parlà‐ie, e a l ha di‐ie: Ste chiet; i soun mi, abbie nen paura.
28E Pietrou rispoundand, a i dis: Sëgnour! s’a l è ti, coumanda ch’i vadou da ti caminand sù le ounde.
29E Gesu a i dis: Ven. E Pietrou calà giù da la nav, a s’è buttà‐sse a caminé sù l’acqua për ëndé da Gesu.
30Ma coum ’l vent a l era fort, a s’è spaventà‐sse; e coum a sfoungava già, a s’è buttà‐sse a crié, disand: Sëgnour! salvë‐me.
31E subit Gesu a l ha spourzù‐ie la man, e a l’ha pià‐lou, disand: Om dë poca fede, përché has‐tu dubità.
32E quand a soun stait mountà ënt la nav, ’l vent a l ha cessà.
33Anloura coui ch’a l’erou ënt la nav, a soun vënù e a l’han adourà‐lou, disand: Për sicur të seus ’l Fieul d’Iddiou.
34E peui passà ch’a soun stait dëlà dël mar, a soun vënù ënt ’l pais dë Genesaret.
35E quand la gent dë stou pais a l’ha avù‐lou arcounoussù, a l’han fà‐lou a savei dapërtut a l’intourn; e a i presentavou tutti coui ch’a stasiou mal.
36E a lou pregavou dë përmëti mac ch’a toucheissou ’l bord dë soua vëstimenta; e tutti coui ch’a l’han toucà‐la a soun stait guari.
Currently Selected:
San Matteo 14: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
