San Matteo 16
16
Dëscours dë Gesu‐Crist coun i Farisei e i Sadducei; a preven dëcò chë fra poc a lou faran meuiri.
1Anloura i Farisei e i Sadducei a soun vënù da chiel, e për butté‐lou a le preuve, a l’han arcedù‐lou dë fé‐ie vëdi queich miracoul dë ’l ciel.
2Ma a l ha rispoundù, e a l ha di‐ie: A la seira, i die: A farà bel temp, përché ’l ciel a l é rouss.
3E a la matin, i die: A i sarà ëncheui tempoural, përché ’l ciel a l è rouss e scur. Ipocrita, i savi benissim giudiché dël temp, e i peuli nen giudiché d’i segn dë le stagioun.
4La nassioun cattiva e adultera a cour apress a un miracoul; ma a i n’a sarà nen councedù d’aiti fora coul dël proufeta Giona; e peui a l ha lassà‐ie, e a l è ëndait via.
5E quand i so dissepoul a soun arrivà sù l’autra riva, a s’erou dësmentià‐sse dë pié dë pan.
6E Gesu a i dis: Fe ament, e pie‐ve guarda dël crëssant d’i Farisei e d’i Sadducei.
7Oura a pensavou ënt lour istess, e a disiou: A l è për moutiv ch’i avouma nen pià dë pan.
8E Gesu ch’a counoussia lon ch’a pensavou, a i dis: Gent dë poca fede, cosa pense‐ve ëntra voui, dë lon ch’i avi nen pià dë pan?
9E‐lou poussibil ch’i capisse ëncoura nen, e ch’i v’arcorde nen d’i sinq pan d’i sinq mil om, e quante cavagne i l avi rabastà‐ne?
10Nè d’i sett pan d’i quat mil om, e quante courbelle i l avi rabastà‐ne?
11A l è miracoul ch’i capisse nen ch’a l è nen për riguard al pan, ch’i l hai di‐ve dë pié‐ve guarda dël crëssant d’i Farisei e d’i Sadducei.
12Anloura a l han capi ch’a l era nen dël crëssant dël pan ch’a l avia di‐ie dë pié‐sse guarda; ma dë la doutrina d’i Farisei e d’i Sadducei.
13E Gesu venand sù le fin dë Cesarea dë Filippo, a l ha interrougà i so dissepoul, disand: Chi è‐lou ch’a diou ch’i soun, mi, ’l Fieul dë l’om?
14E a i han rispost: Chi dis, chë të seus Giouan Batista; chi dis, Elia; e i aiti, Geremia, o l’un d’i proufeta.
15E a i dis: E voui, cosa veuli di ch’i soun mi?
16Simoun Pietrou a l ha rispost, e a l ha dit: Të seus ’l Crist, ’l Fieul dël Diou vivent.
17E Gesu a l ha rispoundù, e a l ha dit: Beato ti, Simoun, fieul dë Giona; përché a l è nè la carn nè ’l sang ch’a l ha fà‐te counossi lon, ma mè Pare ch’a l è al ciel.
18E i të diou dëcò, chë të seus Pietrou, e sù sta pera i fabrichëreu mia ciesa; e le forse dë l’infern a pourran nen di‐la countra chila.
19E i të dareu le ciav dël regno dël ciel; e ogni cosa chë t’avras ligà sù la terra, a sarà ligà ënt ’l ciel; e lon chë t’avras dësligà sù la terra, a sara dësligà ënt ’l ciel.
20Anloura a l ha prouibi assoulutament i so dissepoul dë di‐ie a nëssun ch’a fussa Gesu ’l Crist.
21Già da coul temp Gesu a s’è buttà‐sse a prevëni i so dissepoul, chë bësougnava ch’a ëndeissa a Gerusalem, e ch’a l avria moutouben da pati për part d’i ansian, e d’i principai sacrificatour e d’i scriba; ch’a lou fariou meuiri, e ch’a arsussitëria sù i tre dì.
22Ma Pietrou a l’ha pià‐lou da banda, e peui a s’è buttà‐sse a fé‐ie d’arpresentassioun, disand: Sëgnour, strabië‐te; tut lon a t’arrivërà nen.
23Ma chiel a s’è voultà‐sse, e a l ha di‐ie a Pietrou: Ënfora da mi, Satan, të më scandalise; përché të capisse nen le cose ch’a soun d’Iddiou, ma coule ch’a soun d’i omini.
24Anloura Gesu a dis a i so dissepoul: Së queicadun a veul vëni‐me apress, ch’a rinounsia a se istess, ch’a së caria ados la crouss, e ch’a më seguita.
25Përché chiounque a vourrà salvé soua vita, al la përdrà; ma chiounque, për l’amour dë mi, a përdrà soua vita, al la treuvërà.
26Ma che proufit farì‐lou coul om ch’a guadagnëria tut ’l mound, s’a fa la perdita dë soua anima? o cosa darà‐lou l’om ën cambi dë soua anima?
27Përché ’l Fieul dë l’om a dev vëni circoundà da la gloria dë so Pare coun i so angel, e anloura a rendërà a ognidun a tenour dë soue opere.
28In verità i vë diou, ch’a i è certi‐un ch’a soun sì present, ch’a meuriran nen, fin a tant ch’a l abbiou vëdù ’l Fieul dë l’om vëni ënt so regno.
Currently Selected:
San Matteo 16: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
