San Matteo 13
13
’L paragoun dë coul ch’a sëmena, e dël gieuil, la grana dë sënëvra, ’l crëssant, e diverse aitre.
1Ënt coul dì lì Gesu essend surti dë la ca, a s’è assëtà‐sse davësin al mar.
2E dë gran troupe a soun ëmbarounà‐sse d’ëntourn dë chiel; për causa dë lon a l è mountà ënt una nav, e a s’è assëtà‐sse, e tutta sta furfa a stasia sù la riva.
3E a i parlava dë diverse cose ëmpiegand dë paragoun, ënd isand: Eccou, un om a l è surti per sëmëné.
4E mentre ch’a sëmënava, una part dë la sëmens a l è toumbà al loung dë la stra, i ousei a soun vënù, e a l’han mangià‐la tutta.
5E un’autra part a l è toumbà ënt un teren giairin, douv’ a i era poca terra, e subit ’l breui a l è surti, për moutiv chë la grana ëndasia nen anans.
6E ’l soul essend‐se lëvà, ’l breui a l è brusatà; e përché ch’a l avia nen dë radiss, a l è rëstà sec.
7E un’autra part a l è toumbà ën mes dë le rounze; le rounze ën crëssant a l’han fà‐la meuiri.
8E un’autra part a l è toumbà ënt una bouna terra, e a l ha fruttà; una grana a l ha pourtà‐ne sent; un’autra, sëssanta; et un’autra, tranta.
9Chi ha d’ourie për senti, ch’a senta.
10Anloura i so dissepoul a soun avësinà‐sse dë chiel, e a l han di‐ie: Përché i parlës‐tu parei për paragoun?
11A l ha rispost, e a l ha di‐ie: A l è përché ch’a l è councedù‐ve a voui dë counossi i segret dël regno dël ciel, e a lour aiti a l è nen councedù‐ie.
12Përché a coul ch’a l ha, a i sarà dait ëncoura dë pi; ma coul ch’a l ha panen, fin al poc ch’a l ha, a i sarà lëvà.
13A l è për coul moutiv lì ch’i parlou a lour për paragoun, dë manera ch’ën vëdand a vëdou nen, e ch’ën sentand a capissou nen.
14 E coussì s’adempis ënt lour la proufessia d’Esaia, ch’a dis: Ën sentand i capissërì nen; e ën vëdand i vëdrì, e i v’accorzërì nen.
15Përché ’l cœur dë stou popoul a l è ëngrassà, e a l han senti coun d’ourie dure, e a l han sarà i eui; dë paura ch’a vëdou d’i eui, e ch’a sentou dë le ourie, ch’a capissou dë cœur, ch’a së counvërtissou e ch’i venou mi a guari‐ie.
16Ma beati soun i vostri eui, përché a sciairou; e vostre ourie soun dëcò beate, përché a sentou.
17Përché in verità i vë diou chë diversi proufeta e pi d’un giust a l han desiderà dë vëdi le cose ch’i vëde, e a l han nen vëdù‐ie; e dë senti le cose ch’i senti, e a l han nen senti‐ie.
18Voui dounque, scoute lon ch’a veul di ’l paragoun dë coul ch’a sëmena.
19Quand un om a scouta la parola dël regno, e ch’a la capis nen, ’l malign a ven, e a porta via lon ch’a l era sëmënà ënt so cœur; e a l è coul ch’a l ha ricevù la sëmens al loung dë la stra.
20E coul ch’a l ha ricëvù la sëmens ënt un teren giairin, a l è coul ch’a scouta la parola, e ch’a la rësseiv subit coun piasi.
21Ma coum a l ha gnuna radiss ënt se stess, a ten nen boun; e dal moument ch’a i arriva o afflissioun o persecussioun për moutiv dë la parola, e l è subit scandalisà.
22E coul ch’a l ha ricevù la sëmens ën mes dë le rounze, a l è coul ch’a scouta la parola d’Iddiou; ma i crussi për le cose dë stou mound, e la faussità dë le richesse a stenzou la parola, e a frutta nen.
23Ma coul ch’a l ha ricevù la sëmens ënt una bouna terra, a l è coul ch’a scouta la parola, e ch’a la capis; una grana a n’a porta sent, un’autra sëssanta, un’autra tranta.
24A i ha dëcò proupost un’autr’ paragoun, disand: ’L regno d’Iddiou a sëmia a un om ch’a l ha sëmënà dë bouna sëmens ënt so camp.
25Ma mentre chë soue gent a durmiou, so nemis a l è vënù a l ha sëmënà dë gieuil ën mes dël fourment, e peui a s’è scapà‐sse.
26E quand la sëmens a l ha avù brouià, e ch’a l è staita granà, anloura ’l gieuil a s’è dëcò vëdù‐sse.
27E i sërvitour dël pare dë famia a soun vënù da chiel, e a l han di‐ie: Sëgnour, has‐tu pa sëmënà dë bouna sëmens ënt to camp? coum va‐lou dounque ch’a i è dë gieuil?
28Ma a l ha di‐ie: A l è ’l nemis ch’a l ha fait lon. E i sërvitour a l han di‐ie: Së të veules i andouma a sarbié‐lou, e i cuiouma ’l gieul?
29E a l ha di‐ie: No; përché a së peul ch’ ën cuiand ’l gieuil, i gave ’l fourment ënsem.
30Lasse‐ie crëssi tutti doui ënsem, fin a la mëssoun; e al temp dë la mëssoun i direu ai mëssoune: Lëve ’l gieuil prima, e lie‐lou ën fass për brusé‐lou; ma ëmbaroune ’l gran ënt mè granè.
31A i ha proupost un’autr’ paragoun, ën disand: ’L regno dël ciel a sëmia a una grana dë sënëvra ch’ un om a l ha pià e sëmënà ënt so camp.
32E ben ch’a sia pëcita fra le pëcite sëmens; quand a l’ha crëssù, a l è pi auta chë i aitre piante, e a diventa fin a un erbou; dë manera ch’i ousei dël ciel a i venou a fé i so ni sù i branc.
33A l ha di‐ie un’autr’ paragoun: ’L regno dël ciel a sëmia al crëssant ch’una foumna a pia, e ch’a butta sout a tre mësure dë farina, fin a tant ch’a sia tutta lëvà.
34Gesu a l ha dit tutte ste cose a la furfa coun dë paragoun; e a i parlava nen divers.
35Për ch’a fussa adempi lon ch’a l avia dit ’l proufeta, disand: I deurvireu mia bouca për di dë paragoun; i dëscruvëreu dë cose ch’a soun staite nascoundùe fin dal prinsipi dël mound.
36Anloura Gesu, avend licensià la furfa, a s’è ëndà‐ssëne a ca, e i so dissepoul a soun vënù da chiel, e a l han di‐ie: Spieghë‐ne ’l paragoun dël gieuil dël camp.
37E a l ha rispoundù‐ie, e a l ha dit: Coul ch’a sëmena la bouna sëmens, a l è ’l Fieul dë l’om;
38E ’l camp, a l è ’l mound; la bouna sëmens, a l è i fieui dël regno; e ’l gieuil, a l è i fieui dël malign;
39E ’l nemis ch’a l’ha sëmënà‐la, a l è ’l demoni; la mëssoun, a l è la fin dël mound; e i manouai, a soun i angel.
40Sicchè, coum a së butta a part ’l gieuil, e ch’a së fa brusé, a n’a sarà l’istess a la fin dë stou mound.
41’L Fieul dë l’om a mandërà i so angel, ch’a levëran da so regno tutti i scandoul, e coui ch’a fan lon ch’a l è ingiust;
42E a i campëran ënt la fournasa avisca; doua a i sarà dë piour e dë rabbia.
43Anloura i giust a lusëran coum ’l soul ënt ’l regno dë so Pare. Chi ch’a l ha d’ourie për senti, ch’a senta.
44’L regno dël ciel a sëmia ëncoura a un tesor strëmà ënt un camp, ’l qual un om avend‐lou trouvà, a l’ha strëmà‐lou; e peui dë la goi ch’a n’ha, a së n’a va, a vend tut ’l fat‐sò, e a coumpra coul camp.
45’L regno dël ciel a sëmia ëncoura a un marcant ch’a va sërcand dë boune perle;
46E avend‐ne trouvà una dë grand pressi, a s’è ëndà‐ssëne, a l ha vendù tut ’l fatsò, e a l’ha coumprà‐la.
47’L regno dël ciel a sëmia ëncoura a un filar campà ën mar, e ogni sors dë roba a s’i arciampa;
48’L qual essend pien, i pëscadour a lou gavou fora sù la riva, peui assëtà ch’a soun ëntourn, a buttou da banda ënt i so vass lon ch’a l è boun, e a campou via lon ch’a val panen.
49A n’a sarà l’istess a la fin dël mound. I angel a venëran e a separëran i gram d’i giust;
50E a i campëran ënt la fournasa dë feu; là a i sarà dë piour e dë rabbia.
51Gesu a i dis: Eve capi tutte ste cose? E a l han di‐ie: Si, Sëgnour.
52E a i dis: A l è për lon chë ogni scriba ch’a l è ben istrut për ’l regno dël ciel, a sëmia a un pare dë famia ch’a gava fora da so tesor dë roba neuva, e dë roba veia.
53E quand Gesu a l ha avù fini sti paragoun, a l è ëndait via da lì.
54E essend vënù ënt so pais, a i insegnava ënt soua sinagoga, dë manera ch’a n’ erou stupi, e a disiou: Coum va‐lou chë coust om‐sì a l ha sta sciensa e ste virtù?
55Coust‐ssi è‐lou nen ’l fieul dël mes‐da‐bosc? Soua mare ha‐la pa nom Maria? e i so fratei han‐nepa nom Giacou, Giose, Simoun, e Giuda?
56E soue sourele soun‐ne forsi nen fra noui? Da doua ven‐ne a st’om‐sìtutte ste cose?
57Dë manera ch’a n’erou scandalisà. Ma Gesu a i dis: Un proufeta s’a l è nen ounourà, a l è mac ënt so pais, e ënt soua famia.
58Dë manera chë postou ch’a fasiou nen cas dë chiel, a l ha fait pochi miracoul fra lour.
Currently Selected:
San Matteo 13: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
