San Matteo 14
14
Mort dë Giouan Batista. Miracoul dë Gesu‐Crist.
1Ënt coul temp là Erod ’l Tetrarca a l ha senti parlé dë l’arnomina dë Gesu;
2E a dis a i so sërvitour: A l è Giouan Batista; ch’a l è arsussità d’i mort; a l è për lon chë la virtù dë fé dë miracoul a opera ënt chiel.
3Përché Erod a l avia fait arësté Giouan, e a l’avia fà‐lou stacché e butté ën prësoun, për coumpiasi a Erodia, foumna dë Flip so fratel.
4Përché Giouan a i disia: A t’è nen permes d’avei‐la për foumna.
5E a l avria ben voulsù fé‐lou meuiri; ma a tëmia ’l popoul, për moutiv ch’a së tënia Giouan për proufeta.
6Oura ’l dì dë la festa d’ Erod, ch’a toumbava sù ’l dì dë soua nascita, la fia d’Erodia a l ha ballà dënans a l’adunansa, e a l ha piasù a Erod.
7E a i ha proumess coun giurament dë dé‐ie tut lon ch’a i ciamëria.
8Chila dounque, soulecità prima da soua mare, a l ha dit al re: Da‐me sì ënt un piat la testa dë Giouan Batista.
9E ’l re a n’è stait nec; ma përché dël giurament e dë coui ch’a l erou a taula ënsem a chiel, a l ha dait ourdin ch’a i la deissou.
10E a l ha mandà a taié la testa a Giouan ën prësoun.
11E a l han pourtà soua testa ënt un piat, a l’han dà‐la a la fia ch’a l’ha prësentà‐la a soua mare.
12E peui i so dissepoul a soun vënù, a l han pourtà via so corp e a l’han soutrà‐lou; peui a soun vënù a counté‐lou a Gesu.
13E Gesu avend senti lon, a s’è artirà‐sse da lì ënt una nav, vers un post dësert, për essë‐ie daspart; e ’l popoul avend‐lou savù a l è surti da le sità d’ëntourn, e a l’ha seguità‐lou a pè.
14E Gesu ën surtand a l ha vëdù stou gran mound, a l ha avù‐ne coumpassioun, e a l ha guari i so malavi.
15E coum a l era già tard, i so dissepoul a soun vënù da chiel, e a l han di‐ie: Coust post a l è dësert, e l’oura a l è già passà; de‐ie coungè a sta furfa për ch’a së n’a vadou tutti a le bourgià, e ch’a coumprou dë roba da mangé.
16Ma Gesu a i dis: a i è nen da manca ch’a së n’a vadou; de‐ie da mangé voui aiti.
17E a i han rispost: I avouma sì mac sinq pan e doui pess.
18E a i dis: Pourte‐m’ie sì.
19E dop ch’a l ha avù fait assëté sta gent sù l’erba, a l ha pià i sinq pan e i doui pess, e guardand ’l ciel, a l ha pregà Iddiou; e peui avend rout i pan, a l ha dà‐ie a i so dissepoul, e i dissepoul a la gent.
20E tutti a l han mangià‐ne, e a l han avù‐ne prou; e a s’è pourtà‐ssëne via doudess pien cavagn dë toc dë pan ch’a soun stait d’avans.
21Oura coula gent ch’a l avia mangià a fasia circa sinq mil om, sensa counté le done e le masëna.
22Subit apress, Gesu a l ha oubligà i so dissepoul dë mounté sù la nav, e dë passé prima dë chiel a l’autra riva, mentre ch’a licensiëria ’l popoul.
23E quand a l’ha avù‐lou licensià, a l è mountà sù ’na mountagna për essi soul për preghé, e la seira essend vënùa, a l era lì soul.
24Ënt coul mentre la nav a l era già al largou sù’l mar, e battùa da le ounde; për moutiv ch’ ’l vent a l era countrari.
25E sù la quarta vigilia dë la neuit, Gesu a l è vënù da lour, marciand sù ’l mar.
26E i so dissepoul vëdand‐lou caminé sù ’l mar, a soun sbaruà‐ssëne, e a disiou: A l è un fantasm; e dë la paura ch’a l aviou a soun buttà‐sse a crié.
27Ma dël coulp Gesu a l ha parlà‐ie, e a l ha di‐ie: Ste chiet; i soun mi, abbie nen paura.
28E Pietrou rispoundand, a i dis: Sëgnour! s’a l è ti, coumanda ch’i vadou da ti caminand sù le ounde.
29E Gesu a i dis: Ven. E Pietrou calà giù da la nav, a s’è buttà‐sse a caminé sù l’acqua për ëndé da Gesu.
30Ma coum ’l vent a l era fort, a s’è spaventà‐sse; e coum a sfoungava già, a s’è buttà‐sse a crié, disand: Sëgnour! salvë‐me.
31E subit Gesu a l ha spourzù‐ie la man, e a l’ha pià‐lou, disand: Om dë poca fede, përché has‐tu dubità.
32E quand a soun stait mountà ënt la nav, ’l vent a l ha cessà.
33Anloura coui ch’a l’erou ënt la nav, a soun vënù e a l’han adourà‐lou, disand: Për sicur të seus ’l Fieul d’Iddiou.
34E peui passà ch’a soun stait dëlà dël mar, a soun vënù ënt ’l pais dë Genesaret.
35E quand la gent dë stou pais a l’ha avù‐lou arcounoussù, a l’han fà‐lou a savei dapërtut a l’intourn; e a i presentavou tutti coui ch’a stasiou mal.
36E a lou pregavou dë përmëti mac ch’a toucheissou ’l bord dë soua vëstimenta; e tutti coui ch’a l’han toucà‐la a soun stait guari.
Currently Selected:
San Matteo 14: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
San Matteo 14
14
Mort dë Giouan Batista. Miracoul dë Gesu‐Crist.
1Ënt coul temp là Erod ’l Tetrarca a l ha senti parlé dë l’arnomina dë Gesu;
2E a dis a i so sërvitour: A l è Giouan Batista; ch’a l è arsussità d’i mort; a l è për lon chë la virtù dë fé dë miracoul a opera ënt chiel.
3Përché Erod a l avia fait arësté Giouan, e a l’avia fà‐lou stacché e butté ën prësoun, për coumpiasi a Erodia, foumna dë Flip so fratel.
4Përché Giouan a i disia: A t’è nen permes d’avei‐la për foumna.
5E a l avria ben voulsù fé‐lou meuiri; ma a tëmia ’l popoul, për moutiv ch’a së tënia Giouan për proufeta.
6Oura ’l dì dë la festa d’ Erod, ch’a toumbava sù ’l dì dë soua nascita, la fia d’Erodia a l ha ballà dënans a l’adunansa, e a l ha piasù a Erod.
7E a i ha proumess coun giurament dë dé‐ie tut lon ch’a i ciamëria.
8Chila dounque, soulecità prima da soua mare, a l ha dit al re: Da‐me sì ënt un piat la testa dë Giouan Batista.
9E ’l re a n’è stait nec; ma përché dël giurament e dë coui ch’a l erou a taula ënsem a chiel, a l ha dait ourdin ch’a i la deissou.
10E a l ha mandà a taié la testa a Giouan ën prësoun.
11E a l han pourtà soua testa ënt un piat, a l’han dà‐la a la fia ch’a l’ha prësentà‐la a soua mare.
12E peui i so dissepoul a soun vënù, a l han pourtà via so corp e a l’han soutrà‐lou; peui a soun vënù a counté‐lou a Gesu.
13E Gesu avend senti lon, a s’è artirà‐sse da lì ënt una nav, vers un post dësert, për essë‐ie daspart; e ’l popoul avend‐lou savù a l è surti da le sità d’ëntourn, e a l’ha seguità‐lou a pè.
14E Gesu ën surtand a l ha vëdù stou gran mound, a l ha avù‐ne coumpassioun, e a l ha guari i so malavi.
15E coum a l era già tard, i so dissepoul a soun vënù da chiel, e a l han di‐ie: Coust post a l è dësert, e l’oura a l è già passà; de‐ie coungè a sta furfa për ch’a së n’a vadou tutti a le bourgià, e ch’a coumprou dë roba da mangé.
16Ma Gesu a i dis: a i è nen da manca ch’a së n’a vadou; de‐ie da mangé voui aiti.
17E a i han rispost: I avouma sì mac sinq pan e doui pess.
18E a i dis: Pourte‐m’ie sì.
19E dop ch’a l ha avù fait assëté sta gent sù l’erba, a l ha pià i sinq pan e i doui pess, e guardand ’l ciel, a l ha pregà Iddiou; e peui avend rout i pan, a l ha dà‐ie a i so dissepoul, e i dissepoul a la gent.
20E tutti a l han mangià‐ne, e a l han avù‐ne prou; e a s’è pourtà‐ssëne via doudess pien cavagn dë toc dë pan ch’a soun stait d’avans.
21Oura coula gent ch’a l avia mangià a fasia circa sinq mil om, sensa counté le done e le masëna.
22Subit apress, Gesu a l ha oubligà i so dissepoul dë mounté sù la nav, e dë passé prima dë chiel a l’autra riva, mentre ch’a licensiëria ’l popoul.
23E quand a l’ha avù‐lou licensià, a l è mountà sù ’na mountagna për essi soul për preghé, e la seira essend vënùa, a l era lì soul.
24Ënt coul mentre la nav a l era già al largou sù’l mar, e battùa da le ounde; për moutiv ch’ ’l vent a l era countrari.
25E sù la quarta vigilia dë la neuit, Gesu a l è vënù da lour, marciand sù ’l mar.
26E i so dissepoul vëdand‐lou caminé sù ’l mar, a soun sbaruà‐ssëne, e a disiou: A l è un fantasm; e dë la paura ch’a l aviou a soun buttà‐sse a crié.
27Ma dël coulp Gesu a l ha parlà‐ie, e a l ha di‐ie: Ste chiet; i soun mi, abbie nen paura.
28E Pietrou rispoundand, a i dis: Sëgnour! s’a l è ti, coumanda ch’i vadou da ti caminand sù le ounde.
29E Gesu a i dis: Ven. E Pietrou calà giù da la nav, a s’è buttà‐sse a caminé sù l’acqua për ëndé da Gesu.
30Ma coum ’l vent a l era fort, a s’è spaventà‐sse; e coum a sfoungava già, a s’è buttà‐sse a crié, disand: Sëgnour! salvë‐me.
31E subit Gesu a l ha spourzù‐ie la man, e a l’ha pià‐lou, disand: Om dë poca fede, përché has‐tu dubità.
32E quand a soun stait mountà ënt la nav, ’l vent a l ha cessà.
33Anloura coui ch’a l’erou ënt la nav, a soun vënù e a l’han adourà‐lou, disand: Për sicur të seus ’l Fieul d’Iddiou.
34E peui passà ch’a soun stait dëlà dël mar, a soun vënù ënt ’l pais dë Genesaret.
35E quand la gent dë stou pais a l’ha avù‐lou arcounoussù, a l’han fà‐lou a savei dapërtut a l’intourn; e a i presentavou tutti coui ch’a stasiou mal.
36E a lou pregavou dë përmëti mac ch’a toucheissou ’l bord dë soua vëstimenta; e tutti coui ch’a l’han toucà‐la a soun stait guari.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835