San Matteo 12
12
Dël Sabbat. Miracoul dë Gesu‐Crist. Dël pëcà countra l’Spirit Sant.
1Ënt coul temp là Gesu a andasia un dì dë Sabbat ën mes d’un camp dë gran; e i so dissepoul ch’a l aviou fam, a soun buttà‐sse a gavé dë spi, e a mangé‐ie.
2E i Farisei ch’a l’han ousservà‐lou, a l han di‐ie: Eccou, i to dissepoul a fan una cosa ch’a l è prouibi dë fé al dì dël sabbat.
3Ma chiel a l ha di‐ie: Eve nen lësù lon ch’a l ha fait David un dì ch’a l avia fam, chiel e soue gent?
4Coum a l è ëntrà ënt la ca d’Iddiou, e a l ha mangià i pan dë proupousissioun, ch’a l era nen permes nè a chiel nè ai sò dë mangé, ma mac ai sacrificatour?
5O eve nen lësù ënt la legge, ch’i dì dë sabbat, i sacrificatour, ënt ’l tempio, a roumpou ’l sabbat, sensa essi coulpevoul për lon?
6Oura i vë diou, ch’a i è sì un ch’a l è aut pi grand chë ’l tempio.
7Ma s’i saveisse lon ch’a veul di: I veui la misericordia, e nen ’l sacrifissi, i avrie nen coundanà d’innoucent.
8Përché ’l Fieul dë l’om a l è padroun fin a dël Sabbat.
9E parti ch’a l è stait da lì, a l è ëndait ënt soua sinagoga.
10E eccou, a i era lì un om ch’a l avia una man sëca, e për avei moutiv d’accusé‐lou a l han ciamà‐ie, disand: E‐lou permes dë rendi la sanità un dì dë Sabbat?
11Ma chiel, a i ha rispost: Chi sarà‐lou coul dë voui aiti chë s’a l ha una fea ch’a vena a toumbé ënt un foss un dì dë Sabbat, a lassa dë pié‐la e dë gavé‐la fora?
12Oura quantou pi valë‐lou un om pi ch’ una fea! sicchè dounque a l è permes dë fé dë ben un dì dë Sabbat.
13Anloura a dis a coul om: Sporz toua man; e a l ha spourzùi‐la, e a l è diventà sana al par dë l’autra.
14Oura i Farisei essend surti, a tëniou counsei countra chiel coum a fariou për perdë‐lou.
15E Gesu ch’a së n’accorzia, a s’è artirà‐sse da lì e moutouben dë gent a l’ han seguità‐lou, e a l ha guari‐ie tutti.
16E a l ha prouibi‐ie coun dë minaccie dë fé‐lou counossi;
17Për ch’a fussa verificà lon ch’a l era stait dit dal proufeta Esaia, disand:
18Eccou mè sërvitour ch’i heu elett, e ch’i veui tantou ben, a l è sù chiel ch’a s’è coumpiasù‐sse mia anima; i buttëreu sù chiel mè Spirit, e a announsiërà la giustissia a le nassioun.
19A contendërà nen, a criërà nen, neppur a së sentirà nen soua vouss ënt le piasse.
20A sfrisërà nen la cana ch’a l è già scrussia, e a dëstissërà nen ’l ciair ch’a fuma ëncoura, fin a tant ch’a fassa trionfé la giustissia.
21E a so nom tutti a sperëran.
22Anloura a l han presentà‐ie un ëndemonià, borgnou e mut, e a l’ha guari‐lou; ën manera tal chë coul ch’a l era stait borgnou e mut a parlava e a vëdia.
23E tutta la furfa a l è stà‐ne stupia, e a disia: Coust‐ssi, sarië‐lou nen forsi ’l fieul dë David?
24Ma i Farisei sentend lon, a disiou: Coust‐ssi s’a scassa i demoni a lou fa për opera dë Beelzebul, prinsi d’i demoni.
25Përaut, Gesu counëssand i so sentiment, a l ha di‐ie: Qualounque regno douv’a i è la divisioun a sussistërà nen; e qualounque sità, o famia, ch’a l è divisa a sussistërà nen.
26E së Satan a scassa Satan, a l è ën discordia coun chiel istess; coum è‐lou dounque chë so regno a pourrà sussisti?
27E së mi i scassou i demoni për l’opera dë Beelzebul, për opera dë chi è‐lou chë vostri fieui a i scassou? in counseguensa a saran lour i vostri giudissi.
28S’ a l’ incontrari, i scassou i demoni për l’opera dël Spirit d’Iddiou, a l è sicur chë ’l regno d’Iddiou a l è vënù da voui.
29Coum è‐lou ch’un a peul intré ënt la ca d’un om roubust, e roubé ’l fat‐sò, së prima a stacca nen l’om roubust? e anloura a piërà lon ch’a i è ënt la ca.
30Chi ch’a l è nen coun mi, a l è countra mi; e chi ch’a ëmbarouna nen coun mi, a sbarda.
31In counseguensa i vë diou, chë qualounque pëcà e qualounque bëstemia sarà përdounà ai omini; ma la bëstemia countra l’Spirit Sant a sarà nen përdounà.
32E së queicadun a l ha parlà mal countra ’l Fieul dë l’om, a i sarà përdounà; ma chiounque avrà parlà mal countra l’Spirit Sant, a i sarà gnun përdoun nè ënt coust secoul, nè ënt ’l secoul a vëni.
33O fe l’erbou boun, e so frut sarà boun; o fe l’erbou cattiv, e so frut sarà cattiv; përché da so frut a së counos la pianta.
34Rassa dë vipre, coum è‐lou ch’i pourrie parlé ben, postou ch’i si cattiv? përché dë l’abboundansa dël cœur la bouca parla.
35L’ounest om a gava dë boune cose dal boun tesor dë so cœur; e l’om gram a gava dë cattive cose dal cattiv tesor dë so cœur.
36Oura i vë diou chë dë tutte le parole vane ch’a diran i omini, a l avran da rendi‐ne count al dì dël giudissi.
37Sicchè da toue parole të saras giustificà, e da toue parole të saras coundanà.
38Anloura certi un d’i scriba e d’i Farisei a l han di‐ie: Padroun, noui aiti i avriou goi dë vëdë‐te fé dë miracoul.
39Ma a i ha rispost: Sta nassioun grama e adultera a ciama un miracoul, ma nëssun aut miracoul a i sarà councedù sëdënò coul dë Giona ’l proufeta.
40Përché coum Giona a l è stait tre dì e tre neuit ënt ’l corp d’una balena, coussì ’l Fieul dë l’om a sarà tre dì e tre neuit ënt ’l sen dë la terra.
41I Ninivita a së soulevëran al dì dël giudissi countra sta nassioun, e a la coundanëran, përché a soun arpenti‐sse a la predicassioun dë Giona; e eccou, sì a i è aut chë Giona.
42La regina dël mesdì a së soulevërà al dì dël giudissi countra sta nassioun, e a la coundanërà, përché a l è vënùa da la fin dël mound për senti la saviëssa dë Saloumoun, e eccou, sì a i è aut chë Saloumoun.
43Oura quand un spirit impur a l è surti d’un om, a së n’a va për dë pais suit, sërcand ripos, ma a n’a treuva nen.
44Anloura a dis: I tournëreu a ca da doua i soun surti; e tournà ch’a l è stait, al la treuva dësbarassà, ramassà, e bel e prounta.
45E peui a së n’a va, a pia ënsem a chiel sett aitri spirit pi cattiv ëncoura chë chiel, i quai essend‐ie ëntrà a s’i stabilissou; coussì la fin dë coul om a l è pes chë prima; a n’a sarà l’istess dë sta nassioun përversa.
46Mentre ch’a parlava ëncoura a la furfa, eccou, soua mare e i so fratei a l erou fora ch’a procuravou dë parlé‐ie.
47E queicadun a i dis: Eccou, toua mare e i to fratei ch’a soun là dëfora, a vourriou parlé‐te.
48Ma chiel a l ha rispost a coul ch’a i avia dit lon: Chi è‐la mia mare, e chi soun‐ne i mè fratei?
49E spourzand soua man sù i so dissepoul a l ha dit: Eccou mia mare e i mè fratei.
50Përché chiounque farà lon ch’a coumanda mè Pare ch’a l è ënt ’l ciel, coul lì a l è mè fratel, e mia sourela, e mia mare.
Currently Selected:
San Matteo 12: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
