San Matteo 13
13
’L paragoun dë coul ch’a sëmena, e dël gieuil, la grana dë sënëvra, ’l crëssant, e diverse aitre.
1Ënt coul dì lì Gesu essend surti dë la ca, a s’è assëtà‐sse davësin al mar.
2E dë gran troupe a soun ëmbarounà‐sse d’ëntourn dë chiel; për causa dë lon a l è mountà ënt una nav, e a s’è assëtà‐sse, e tutta sta furfa a stasia sù la riva.
3E a i parlava dë diverse cose ëmpiegand dë paragoun, ënd isand: Eccou, un om a l è surti per sëmëné.
4E mentre ch’a sëmënava, una part dë la sëmens a l è toumbà al loung dë la stra, i ousei a soun vënù, e a l’han mangià‐la tutta.
5E un’autra part a l è toumbà ënt un teren giairin, douv’ a i era poca terra, e subit ’l breui a l è surti, për moutiv chë la grana ëndasia nen anans.
6E ’l soul essend‐se lëvà, ’l breui a l è brusatà; e përché ch’a l avia nen dë radiss, a l è rëstà sec.
7E un’autra part a l è toumbà ën mes dë le rounze; le rounze ën crëssant a l’han fà‐la meuiri.
8E un’autra part a l è toumbà ënt una bouna terra, e a l ha fruttà; una grana a l ha pourtà‐ne sent; un’autra, sëssanta; et un’autra, tranta.
9Chi ha d’ourie për senti, ch’a senta.
10Anloura i so dissepoul a soun avësinà‐sse dë chiel, e a l han di‐ie: Përché i parlës‐tu parei për paragoun?
11A l ha rispost, e a l ha di‐ie: A l è përché ch’a l è councedù‐ve a voui dë counossi i segret dël regno dël ciel, e a lour aiti a l è nen councedù‐ie.
12Përché a coul ch’a l ha, a i sarà dait ëncoura dë pi; ma coul ch’a l ha panen, fin al poc ch’a l ha, a i sarà lëvà.
13A l è për coul moutiv lì ch’i parlou a lour për paragoun, dë manera ch’ën vëdand a vëdou nen, e ch’ën sentand a capissou nen.
14 E coussì s’adempis ënt lour la proufessia d’Esaia, ch’a dis: Ën sentand i capissërì nen; e ën vëdand i vëdrì, e i v’accorzërì nen.
15Përché ’l cœur dë stou popoul a l è ëngrassà, e a l han senti coun d’ourie dure, e a l han sarà i eui; dë paura ch’a vëdou d’i eui, e ch’a sentou dë le ourie, ch’a capissou dë cœur, ch’a së counvërtissou e ch’i venou mi a guari‐ie.
16Ma beati soun i vostri eui, përché a sciairou; e vostre ourie soun dëcò beate, përché a sentou.
17Përché in verità i vë diou chë diversi proufeta e pi d’un giust a l han desiderà dë vëdi le cose ch’i vëde, e a l han nen vëdù‐ie; e dë senti le cose ch’i senti, e a l han nen senti‐ie.
18Voui dounque, scoute lon ch’a veul di ’l paragoun dë coul ch’a sëmena.
19Quand un om a scouta la parola dël regno, e ch’a la capis nen, ’l malign a ven, e a porta via lon ch’a l era sëmënà ënt so cœur; e a l è coul ch’a l ha ricevù la sëmens al loung dë la stra.
20E coul ch’a l ha ricëvù la sëmens ënt un teren giairin, a l è coul ch’a scouta la parola, e ch’a la rësseiv subit coun piasi.
21Ma coum a l ha gnuna radiss ënt se stess, a ten nen boun; e dal moument ch’a i arriva o afflissioun o persecussioun për moutiv dë la parola, e l è subit scandalisà.
22E coul ch’a l ha ricevù la sëmens ën mes dë le rounze, a l è coul ch’a scouta la parola d’Iddiou; ma i crussi për le cose dë stou mound, e la faussità dë le richesse a stenzou la parola, e a frutta nen.
23Ma coul ch’a l ha ricevù la sëmens ënt una bouna terra, a l è coul ch’a scouta la parola, e ch’a la capis; una grana a n’a porta sent, un’autra sëssanta, un’autra tranta.
24A i ha dëcò proupost un’autr’ paragoun, disand: ’L regno d’Iddiou a sëmia a un om ch’a l ha sëmënà dë bouna sëmens ënt so camp.
25Ma mentre chë soue gent a durmiou, so nemis a l è vënù a l ha sëmënà dë gieuil ën mes dël fourment, e peui a s’è scapà‐sse.
26E quand la sëmens a l ha avù brouià, e ch’a l è staita granà, anloura ’l gieuil a s’è dëcò vëdù‐sse.
27E i sërvitour dël pare dë famia a soun vënù da chiel, e a l han di‐ie: Sëgnour, has‐tu pa sëmënà dë bouna sëmens ënt to camp? coum va‐lou dounque ch’a i è dë gieuil?
28Ma a l ha di‐ie: A l è ’l nemis ch’a l ha fait lon. E i sërvitour a l han di‐ie: Së të veules i andouma a sarbié‐lou, e i cuiouma ’l gieul?
29E a l ha di‐ie: No; përché a së peul ch’ ën cuiand ’l gieuil, i gave ’l fourment ënsem.
30Lasse‐ie crëssi tutti doui ënsem, fin a la mëssoun; e al temp dë la mëssoun i direu ai mëssoune: Lëve ’l gieuil prima, e lie‐lou ën fass për brusé‐lou; ma ëmbaroune ’l gran ënt mè granè.
31A i ha proupost un’autr’ paragoun, ën disand: ’L regno dël ciel a sëmia a una grana dë sënëvra ch’ un om a l ha pià e sëmënà ënt so camp.
32E ben ch’a sia pëcita fra le pëcite sëmens; quand a l’ha crëssù, a l è pi auta chë i aitre piante, e a diventa fin a un erbou; dë manera ch’i ousei dël ciel a i venou a fé i so ni sù i branc.
33A l ha di‐ie un’autr’ paragoun: ’L regno dël ciel a sëmia al crëssant ch’una foumna a pia, e ch’a butta sout a tre mësure dë farina, fin a tant ch’a sia tutta lëvà.
34Gesu a l ha dit tutte ste cose a la furfa coun dë paragoun; e a i parlava nen divers.
35Për ch’a fussa adempi lon ch’a l avia dit ’l proufeta, disand: I deurvireu mia bouca për di dë paragoun; i dëscruvëreu dë cose ch’a soun staite nascoundùe fin dal prinsipi dël mound.
36Anloura Gesu, avend licensià la furfa, a s’è ëndà‐ssëne a ca, e i so dissepoul a soun vënù da chiel, e a l han di‐ie: Spieghë‐ne ’l paragoun dël gieuil dël camp.
37E a l ha rispoundù‐ie, e a l ha dit: Coul ch’a sëmena la bouna sëmens, a l è ’l Fieul dë l’om;
38E ’l camp, a l è ’l mound; la bouna sëmens, a l è i fieui dël regno; e ’l gieuil, a l è i fieui dël malign;
39E ’l nemis ch’a l’ha sëmënà‐la, a l è ’l demoni; la mëssoun, a l è la fin dël mound; e i manouai, a soun i angel.
40Sicchè, coum a së butta a part ’l gieuil, e ch’a së fa brusé, a n’a sarà l’istess a la fin dë stou mound.
41’L Fieul dë l’om a mandërà i so angel, ch’a levëran da so regno tutti i scandoul, e coui ch’a fan lon ch’a l è ingiust;
42E a i campëran ënt la fournasa avisca; doua a i sarà dë piour e dë rabbia.
43Anloura i giust a lusëran coum ’l soul ënt ’l regno dë so Pare. Chi ch’a l ha d’ourie për senti, ch’a senta.
44’L regno dël ciel a sëmia ëncoura a un tesor strëmà ënt un camp, ’l qual un om avend‐lou trouvà, a l’ha strëmà‐lou; e peui dë la goi ch’a n’ha, a së n’a va, a vend tut ’l fat‐sò, e a coumpra coul camp.
45’L regno dël ciel a sëmia ëncoura a un marcant ch’a va sërcand dë boune perle;
46E avend‐ne trouvà una dë grand pressi, a s’è ëndà‐ssëne, a l ha vendù tut ’l fatsò, e a l’ha coumprà‐la.
47’L regno dël ciel a sëmia ëncoura a un filar campà ën mar, e ogni sors dë roba a s’i arciampa;
48’L qual essend pien, i pëscadour a lou gavou fora sù la riva, peui assëtà ch’a soun ëntourn, a buttou da banda ënt i so vass lon ch’a l è boun, e a campou via lon ch’a val panen.
49A n’a sarà l’istess a la fin dël mound. I angel a venëran e a separëran i gram d’i giust;
50E a i campëran ënt la fournasa dë feu; là a i sarà dë piour e dë rabbia.
51Gesu a i dis: Eve capi tutte ste cose? E a l han di‐ie: Si, Sëgnour.
52E a i dis: A l è për lon chë ogni scriba ch’a l è ben istrut për ’l regno dël ciel, a sëmia a un pare dë famia ch’a gava fora da so tesor dë roba neuva, e dë roba veia.
53E quand Gesu a l ha avù fini sti paragoun, a l è ëndait via da lì.
54E essend vënù ënt so pais, a i insegnava ënt soua sinagoga, dë manera ch’a n’ erou stupi, e a disiou: Coum va‐lou chë coust om‐sì a l ha sta sciensa e ste virtù?
55Coust‐ssi è‐lou nen ’l fieul dël mes‐da‐bosc? Soua mare ha‐la pa nom Maria? e i so fratei han‐nepa nom Giacou, Giose, Simoun, e Giuda?
56E soue sourele soun‐ne forsi nen fra noui? Da doua ven‐ne a st’om‐sìtutte ste cose?
57Dë manera ch’a n’erou scandalisà. Ma Gesu a i dis: Un proufeta s’a l è nen ounourà, a l è mac ënt so pais, e ënt soua famia.
58Dë manera chë postou ch’a fasiou nen cas dë chiel, a l ha fait pochi miracoul fra lour.
Currently Selected:
San Matteo 13: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
San Matteo 13
13
’L paragoun dë coul ch’a sëmena, e dël gieuil, la grana dë sënëvra, ’l crëssant, e diverse aitre.
1Ënt coul dì lì Gesu essend surti dë la ca, a s’è assëtà‐sse davësin al mar.
2E dë gran troupe a soun ëmbarounà‐sse d’ëntourn dë chiel; për causa dë lon a l è mountà ënt una nav, e a s’è assëtà‐sse, e tutta sta furfa a stasia sù la riva.
3E a i parlava dë diverse cose ëmpiegand dë paragoun, ënd isand: Eccou, un om a l è surti per sëmëné.
4E mentre ch’a sëmënava, una part dë la sëmens a l è toumbà al loung dë la stra, i ousei a soun vënù, e a l’han mangià‐la tutta.
5E un’autra part a l è toumbà ënt un teren giairin, douv’ a i era poca terra, e subit ’l breui a l è surti, për moutiv chë la grana ëndasia nen anans.
6E ’l soul essend‐se lëvà, ’l breui a l è brusatà; e përché ch’a l avia nen dë radiss, a l è rëstà sec.
7E un’autra part a l è toumbà ën mes dë le rounze; le rounze ën crëssant a l’han fà‐la meuiri.
8E un’autra part a l è toumbà ënt una bouna terra, e a l ha fruttà; una grana a l ha pourtà‐ne sent; un’autra, sëssanta; et un’autra, tranta.
9Chi ha d’ourie për senti, ch’a senta.
10Anloura i so dissepoul a soun avësinà‐sse dë chiel, e a l han di‐ie: Përché i parlës‐tu parei për paragoun?
11A l ha rispost, e a l ha di‐ie: A l è përché ch’a l è councedù‐ve a voui dë counossi i segret dël regno dël ciel, e a lour aiti a l è nen councedù‐ie.
12Përché a coul ch’a l ha, a i sarà dait ëncoura dë pi; ma coul ch’a l ha panen, fin al poc ch’a l ha, a i sarà lëvà.
13A l è për coul moutiv lì ch’i parlou a lour për paragoun, dë manera ch’ën vëdand a vëdou nen, e ch’ën sentand a capissou nen.
14 E coussì s’adempis ënt lour la proufessia d’Esaia, ch’a dis: Ën sentand i capissërì nen; e ën vëdand i vëdrì, e i v’accorzërì nen.
15Përché ’l cœur dë stou popoul a l è ëngrassà, e a l han senti coun d’ourie dure, e a l han sarà i eui; dë paura ch’a vëdou d’i eui, e ch’a sentou dë le ourie, ch’a capissou dë cœur, ch’a së counvërtissou e ch’i venou mi a guari‐ie.
16Ma beati soun i vostri eui, përché a sciairou; e vostre ourie soun dëcò beate, përché a sentou.
17Përché in verità i vë diou chë diversi proufeta e pi d’un giust a l han desiderà dë vëdi le cose ch’i vëde, e a l han nen vëdù‐ie; e dë senti le cose ch’i senti, e a l han nen senti‐ie.
18Voui dounque, scoute lon ch’a veul di ’l paragoun dë coul ch’a sëmena.
19Quand un om a scouta la parola dël regno, e ch’a la capis nen, ’l malign a ven, e a porta via lon ch’a l era sëmënà ënt so cœur; e a l è coul ch’a l ha ricevù la sëmens al loung dë la stra.
20E coul ch’a l ha ricëvù la sëmens ënt un teren giairin, a l è coul ch’a scouta la parola, e ch’a la rësseiv subit coun piasi.
21Ma coum a l ha gnuna radiss ënt se stess, a ten nen boun; e dal moument ch’a i arriva o afflissioun o persecussioun për moutiv dë la parola, e l è subit scandalisà.
22E coul ch’a l ha ricevù la sëmens ën mes dë le rounze, a l è coul ch’a scouta la parola d’Iddiou; ma i crussi për le cose dë stou mound, e la faussità dë le richesse a stenzou la parola, e a frutta nen.
23Ma coul ch’a l ha ricevù la sëmens ënt una bouna terra, a l è coul ch’a scouta la parola, e ch’a la capis; una grana a n’a porta sent, un’autra sëssanta, un’autra tranta.
24A i ha dëcò proupost un’autr’ paragoun, disand: ’L regno d’Iddiou a sëmia a un om ch’a l ha sëmënà dë bouna sëmens ënt so camp.
25Ma mentre chë soue gent a durmiou, so nemis a l è vënù a l ha sëmënà dë gieuil ën mes dël fourment, e peui a s’è scapà‐sse.
26E quand la sëmens a l ha avù brouià, e ch’a l è staita granà, anloura ’l gieuil a s’è dëcò vëdù‐sse.
27E i sërvitour dël pare dë famia a soun vënù da chiel, e a l han di‐ie: Sëgnour, has‐tu pa sëmënà dë bouna sëmens ënt to camp? coum va‐lou dounque ch’a i è dë gieuil?
28Ma a l ha di‐ie: A l è ’l nemis ch’a l ha fait lon. E i sërvitour a l han di‐ie: Së të veules i andouma a sarbié‐lou, e i cuiouma ’l gieul?
29E a l ha di‐ie: No; përché a së peul ch’ ën cuiand ’l gieuil, i gave ’l fourment ënsem.
30Lasse‐ie crëssi tutti doui ënsem, fin a la mëssoun; e al temp dë la mëssoun i direu ai mëssoune: Lëve ’l gieuil prima, e lie‐lou ën fass për brusé‐lou; ma ëmbaroune ’l gran ënt mè granè.
31A i ha proupost un’autr’ paragoun, ën disand: ’L regno dël ciel a sëmia a una grana dë sënëvra ch’ un om a l ha pià e sëmënà ënt so camp.
32E ben ch’a sia pëcita fra le pëcite sëmens; quand a l’ha crëssù, a l è pi auta chë i aitre piante, e a diventa fin a un erbou; dë manera ch’i ousei dël ciel a i venou a fé i so ni sù i branc.
33A l ha di‐ie un’autr’ paragoun: ’L regno dël ciel a sëmia al crëssant ch’una foumna a pia, e ch’a butta sout a tre mësure dë farina, fin a tant ch’a sia tutta lëvà.
34Gesu a l ha dit tutte ste cose a la furfa coun dë paragoun; e a i parlava nen divers.
35Për ch’a fussa adempi lon ch’a l avia dit ’l proufeta, disand: I deurvireu mia bouca për di dë paragoun; i dëscruvëreu dë cose ch’a soun staite nascoundùe fin dal prinsipi dël mound.
36Anloura Gesu, avend licensià la furfa, a s’è ëndà‐ssëne a ca, e i so dissepoul a soun vënù da chiel, e a l han di‐ie: Spieghë‐ne ’l paragoun dël gieuil dël camp.
37E a l ha rispoundù‐ie, e a l ha dit: Coul ch’a sëmena la bouna sëmens, a l è ’l Fieul dë l’om;
38E ’l camp, a l è ’l mound; la bouna sëmens, a l è i fieui dël regno; e ’l gieuil, a l è i fieui dël malign;
39E ’l nemis ch’a l’ha sëmënà‐la, a l è ’l demoni; la mëssoun, a l è la fin dël mound; e i manouai, a soun i angel.
40Sicchè, coum a së butta a part ’l gieuil, e ch’a së fa brusé, a n’a sarà l’istess a la fin dë stou mound.
41’L Fieul dë l’om a mandërà i so angel, ch’a levëran da so regno tutti i scandoul, e coui ch’a fan lon ch’a l è ingiust;
42E a i campëran ënt la fournasa avisca; doua a i sarà dë piour e dë rabbia.
43Anloura i giust a lusëran coum ’l soul ënt ’l regno dë so Pare. Chi ch’a l ha d’ourie për senti, ch’a senta.
44’L regno dël ciel a sëmia ëncoura a un tesor strëmà ënt un camp, ’l qual un om avend‐lou trouvà, a l’ha strëmà‐lou; e peui dë la goi ch’a n’ha, a së n’a va, a vend tut ’l fat‐sò, e a coumpra coul camp.
45’L regno dël ciel a sëmia ëncoura a un marcant ch’a va sërcand dë boune perle;
46E avend‐ne trouvà una dë grand pressi, a s’è ëndà‐ssëne, a l ha vendù tut ’l fatsò, e a l’ha coumprà‐la.
47’L regno dël ciel a sëmia ëncoura a un filar campà ën mar, e ogni sors dë roba a s’i arciampa;
48’L qual essend pien, i pëscadour a lou gavou fora sù la riva, peui assëtà ch’a soun ëntourn, a buttou da banda ënt i so vass lon ch’a l è boun, e a campou via lon ch’a val panen.
49A n’a sarà l’istess a la fin dël mound. I angel a venëran e a separëran i gram d’i giust;
50E a i campëran ënt la fournasa dë feu; là a i sarà dë piour e dë rabbia.
51Gesu a i dis: Eve capi tutte ste cose? E a l han di‐ie: Si, Sëgnour.
52E a i dis: A l è për lon chë ogni scriba ch’a l è ben istrut për ’l regno dël ciel, a sëmia a un pare dë famia ch’a gava fora da so tesor dë roba neuva, e dë roba veia.
53E quand Gesu a l ha avù fini sti paragoun, a l è ëndait via da lì.
54E essend vënù ënt so pais, a i insegnava ënt soua sinagoga, dë manera ch’a n’ erou stupi, e a disiou: Coum va‐lou chë coust om‐sì a l ha sta sciensa e ste virtù?
55Coust‐ssi è‐lou nen ’l fieul dël mes‐da‐bosc? Soua mare ha‐la pa nom Maria? e i so fratei han‐nepa nom Giacou, Giose, Simoun, e Giuda?
56E soue sourele soun‐ne forsi nen fra noui? Da doua ven‐ne a st’om‐sìtutte ste cose?
57Dë manera ch’a n’erou scandalisà. Ma Gesu a i dis: Un proufeta s’a l è nen ounourà, a l è mac ënt so pais, e ënt soua famia.
58Dë manera chë postou ch’a fasiou nen cas dë chiel, a l ha fait pochi miracoul fra lour.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835