San Matteo 12
12
Dël Sabbat. Miracoul dë Gesu‐Crist. Dël pëcà countra l’Spirit Sant.
1Ënt coul temp là Gesu a andasia un dì dë Sabbat ën mes d’un camp dë gran; e i so dissepoul ch’a l aviou fam, a soun buttà‐sse a gavé dë spi, e a mangé‐ie.
2E i Farisei ch’a l’han ousservà‐lou, a l han di‐ie: Eccou, i to dissepoul a fan una cosa ch’a l è prouibi dë fé al dì dël sabbat.
3Ma chiel a l ha di‐ie: Eve nen lësù lon ch’a l ha fait David un dì ch’a l avia fam, chiel e soue gent?
4Coum a l è ëntrà ënt la ca d’Iddiou, e a l ha mangià i pan dë proupousissioun, ch’a l era nen permes nè a chiel nè ai sò dë mangé, ma mac ai sacrificatour?
5O eve nen lësù ënt la legge, ch’i dì dë sabbat, i sacrificatour, ënt ’l tempio, a roumpou ’l sabbat, sensa essi coulpevoul për lon?
6Oura i vë diou, ch’a i è sì un ch’a l è aut pi grand chë ’l tempio.
7Ma s’i saveisse lon ch’a veul di: I veui la misericordia, e nen ’l sacrifissi, i avrie nen coundanà d’innoucent.
8Përché ’l Fieul dë l’om a l è padroun fin a dël Sabbat.
9E parti ch’a l è stait da lì, a l è ëndait ënt soua sinagoga.
10E eccou, a i era lì un om ch’a l avia una man sëca, e për avei moutiv d’accusé‐lou a l han ciamà‐ie, disand: E‐lou permes dë rendi la sanità un dì dë Sabbat?
11Ma chiel, a i ha rispost: Chi sarà‐lou coul dë voui aiti chë s’a l ha una fea ch’a vena a toumbé ënt un foss un dì dë Sabbat, a lassa dë pié‐la e dë gavé‐la fora?
12Oura quantou pi valë‐lou un om pi ch’ una fea! sicchè dounque a l è permes dë fé dë ben un dì dë Sabbat.
13Anloura a dis a coul om: Sporz toua man; e a l ha spourzùi‐la, e a l è diventà sana al par dë l’autra.
14Oura i Farisei essend surti, a tëniou counsei countra chiel coum a fariou për perdë‐lou.
15E Gesu ch’a së n’accorzia, a s’è artirà‐sse da lì e moutouben dë gent a l’ han seguità‐lou, e a l ha guari‐ie tutti.
16E a l ha prouibi‐ie coun dë minaccie dë fé‐lou counossi;
17Për ch’a fussa verificà lon ch’a l era stait dit dal proufeta Esaia, disand:
18Eccou mè sërvitour ch’i heu elett, e ch’i veui tantou ben, a l è sù chiel ch’a s’è coumpiasù‐sse mia anima; i buttëreu sù chiel mè Spirit, e a announsiërà la giustissia a le nassioun.
19A contendërà nen, a criërà nen, neppur a së sentirà nen soua vouss ënt le piasse.
20A sfrisërà nen la cana ch’a l è già scrussia, e a dëstissërà nen ’l ciair ch’a fuma ëncoura, fin a tant ch’a fassa trionfé la giustissia.
21E a so nom tutti a sperëran.
22Anloura a l han presentà‐ie un ëndemonià, borgnou e mut, e a l’ha guari‐lou; ën manera tal chë coul ch’a l era stait borgnou e mut a parlava e a vëdia.
23E tutta la furfa a l è stà‐ne stupia, e a disia: Coust‐ssi, sarië‐lou nen forsi ’l fieul dë David?
24Ma i Farisei sentend lon, a disiou: Coust‐ssi s’a scassa i demoni a lou fa për opera dë Beelzebul, prinsi d’i demoni.
25Përaut, Gesu counëssand i so sentiment, a l ha di‐ie: Qualounque regno douv’a i è la divisioun a sussistërà nen; e qualounque sità, o famia, ch’a l è divisa a sussistërà nen.
26E së Satan a scassa Satan, a l è ën discordia coun chiel istess; coum è‐lou dounque chë so regno a pourrà sussisti?
27E së mi i scassou i demoni për l’opera dë Beelzebul, për opera dë chi è‐lou chë vostri fieui a i scassou? in counseguensa a saran lour i vostri giudissi.
28S’ a l’ incontrari, i scassou i demoni për l’opera dël Spirit d’Iddiou, a l è sicur chë ’l regno d’Iddiou a l è vënù da voui.
29Coum è‐lou ch’un a peul intré ënt la ca d’un om roubust, e roubé ’l fat‐sò, së prima a stacca nen l’om roubust? e anloura a piërà lon ch’a i è ënt la ca.
30Chi ch’a l è nen coun mi, a l è countra mi; e chi ch’a ëmbarouna nen coun mi, a sbarda.
31In counseguensa i vë diou, chë qualounque pëcà e qualounque bëstemia sarà përdounà ai omini; ma la bëstemia countra l’Spirit Sant a sarà nen përdounà.
32E së queicadun a l ha parlà mal countra ’l Fieul dë l’om, a i sarà përdounà; ma chiounque avrà parlà mal countra l’Spirit Sant, a i sarà gnun përdoun nè ënt coust secoul, nè ënt ’l secoul a vëni.
33O fe l’erbou boun, e so frut sarà boun; o fe l’erbou cattiv, e so frut sarà cattiv; përché da so frut a së counos la pianta.
34Rassa dë vipre, coum è‐lou ch’i pourrie parlé ben, postou ch’i si cattiv? përché dë l’abboundansa dël cœur la bouca parla.
35L’ounest om a gava dë boune cose dal boun tesor dë so cœur; e l’om gram a gava dë cattive cose dal cattiv tesor dë so cœur.
36Oura i vë diou chë dë tutte le parole vane ch’a diran i omini, a l avran da rendi‐ne count al dì dël giudissi.
37Sicchè da toue parole të saras giustificà, e da toue parole të saras coundanà.
38Anloura certi un d’i scriba e d’i Farisei a l han di‐ie: Padroun, noui aiti i avriou goi dë vëdë‐te fé dë miracoul.
39Ma a i ha rispost: Sta nassioun grama e adultera a ciama un miracoul, ma nëssun aut miracoul a i sarà councedù sëdënò coul dë Giona ’l proufeta.
40Përché coum Giona a l è stait tre dì e tre neuit ënt ’l corp d’una balena, coussì ’l Fieul dë l’om a sarà tre dì e tre neuit ënt ’l sen dë la terra.
41I Ninivita a së soulevëran al dì dël giudissi countra sta nassioun, e a la coundanëran, përché a soun arpenti‐sse a la predicassioun dë Giona; e eccou, sì a i è aut chë Giona.
42La regina dël mesdì a së soulevërà al dì dël giudissi countra sta nassioun, e a la coundanërà, përché a l è vënùa da la fin dël mound për senti la saviëssa dë Saloumoun, e eccou, sì a i è aut chë Saloumoun.
43Oura quand un spirit impur a l è surti d’un om, a së n’a va për dë pais suit, sërcand ripos, ma a n’a treuva nen.
44Anloura a dis: I tournëreu a ca da doua i soun surti; e tournà ch’a l è stait, al la treuva dësbarassà, ramassà, e bel e prounta.
45E peui a së n’a va, a pia ënsem a chiel sett aitri spirit pi cattiv ëncoura chë chiel, i quai essend‐ie ëntrà a s’i stabilissou; coussì la fin dë coul om a l è pes chë prima; a n’a sarà l’istess dë sta nassioun përversa.
46Mentre ch’a parlava ëncoura a la furfa, eccou, soua mare e i so fratei a l erou fora ch’a procuravou dë parlé‐ie.
47E queicadun a i dis: Eccou, toua mare e i to fratei ch’a soun là dëfora, a vourriou parlé‐te.
48Ma chiel a l ha rispost a coul ch’a i avia dit lon: Chi è‐la mia mare, e chi soun‐ne i mè fratei?
49E spourzand soua man sù i so dissepoul a l ha dit: Eccou mia mare e i mè fratei.
50Përché chiounque farà lon ch’a coumanda mè Pare ch’a l è ënt ’l ciel, coul lì a l è mè fratel, e mia sourela, e mia mare.
Currently Selected:
San Matteo 12: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
San Matteo 12
12
Dël Sabbat. Miracoul dë Gesu‐Crist. Dël pëcà countra l’Spirit Sant.
1Ënt coul temp là Gesu a andasia un dì dë Sabbat ën mes d’un camp dë gran; e i so dissepoul ch’a l aviou fam, a soun buttà‐sse a gavé dë spi, e a mangé‐ie.
2E i Farisei ch’a l’han ousservà‐lou, a l han di‐ie: Eccou, i to dissepoul a fan una cosa ch’a l è prouibi dë fé al dì dël sabbat.
3Ma chiel a l ha di‐ie: Eve nen lësù lon ch’a l ha fait David un dì ch’a l avia fam, chiel e soue gent?
4Coum a l è ëntrà ënt la ca d’Iddiou, e a l ha mangià i pan dë proupousissioun, ch’a l era nen permes nè a chiel nè ai sò dë mangé, ma mac ai sacrificatour?
5O eve nen lësù ënt la legge, ch’i dì dë sabbat, i sacrificatour, ënt ’l tempio, a roumpou ’l sabbat, sensa essi coulpevoul për lon?
6Oura i vë diou, ch’a i è sì un ch’a l è aut pi grand chë ’l tempio.
7Ma s’i saveisse lon ch’a veul di: I veui la misericordia, e nen ’l sacrifissi, i avrie nen coundanà d’innoucent.
8Përché ’l Fieul dë l’om a l è padroun fin a dël Sabbat.
9E parti ch’a l è stait da lì, a l è ëndait ënt soua sinagoga.
10E eccou, a i era lì un om ch’a l avia una man sëca, e për avei moutiv d’accusé‐lou a l han ciamà‐ie, disand: E‐lou permes dë rendi la sanità un dì dë Sabbat?
11Ma chiel, a i ha rispost: Chi sarà‐lou coul dë voui aiti chë s’a l ha una fea ch’a vena a toumbé ënt un foss un dì dë Sabbat, a lassa dë pié‐la e dë gavé‐la fora?
12Oura quantou pi valë‐lou un om pi ch’ una fea! sicchè dounque a l è permes dë fé dë ben un dì dë Sabbat.
13Anloura a dis a coul om: Sporz toua man; e a l ha spourzùi‐la, e a l è diventà sana al par dë l’autra.
14Oura i Farisei essend surti, a tëniou counsei countra chiel coum a fariou për perdë‐lou.
15E Gesu ch’a së n’accorzia, a s’è artirà‐sse da lì e moutouben dë gent a l’ han seguità‐lou, e a l ha guari‐ie tutti.
16E a l ha prouibi‐ie coun dë minaccie dë fé‐lou counossi;
17Për ch’a fussa verificà lon ch’a l era stait dit dal proufeta Esaia, disand:
18Eccou mè sërvitour ch’i heu elett, e ch’i veui tantou ben, a l è sù chiel ch’a s’è coumpiasù‐sse mia anima; i buttëreu sù chiel mè Spirit, e a announsiërà la giustissia a le nassioun.
19A contendërà nen, a criërà nen, neppur a së sentirà nen soua vouss ënt le piasse.
20A sfrisërà nen la cana ch’a l è già scrussia, e a dëstissërà nen ’l ciair ch’a fuma ëncoura, fin a tant ch’a fassa trionfé la giustissia.
21E a so nom tutti a sperëran.
22Anloura a l han presentà‐ie un ëndemonià, borgnou e mut, e a l’ha guari‐lou; ën manera tal chë coul ch’a l era stait borgnou e mut a parlava e a vëdia.
23E tutta la furfa a l è stà‐ne stupia, e a disia: Coust‐ssi, sarië‐lou nen forsi ’l fieul dë David?
24Ma i Farisei sentend lon, a disiou: Coust‐ssi s’a scassa i demoni a lou fa për opera dë Beelzebul, prinsi d’i demoni.
25Përaut, Gesu counëssand i so sentiment, a l ha di‐ie: Qualounque regno douv’a i è la divisioun a sussistërà nen; e qualounque sità, o famia, ch’a l è divisa a sussistërà nen.
26E së Satan a scassa Satan, a l è ën discordia coun chiel istess; coum è‐lou dounque chë so regno a pourrà sussisti?
27E së mi i scassou i demoni për l’opera dë Beelzebul, për opera dë chi è‐lou chë vostri fieui a i scassou? in counseguensa a saran lour i vostri giudissi.
28S’ a l’ incontrari, i scassou i demoni për l’opera dël Spirit d’Iddiou, a l è sicur chë ’l regno d’Iddiou a l è vënù da voui.
29Coum è‐lou ch’un a peul intré ënt la ca d’un om roubust, e roubé ’l fat‐sò, së prima a stacca nen l’om roubust? e anloura a piërà lon ch’a i è ënt la ca.
30Chi ch’a l è nen coun mi, a l è countra mi; e chi ch’a ëmbarouna nen coun mi, a sbarda.
31In counseguensa i vë diou, chë qualounque pëcà e qualounque bëstemia sarà përdounà ai omini; ma la bëstemia countra l’Spirit Sant a sarà nen përdounà.
32E së queicadun a l ha parlà mal countra ’l Fieul dë l’om, a i sarà përdounà; ma chiounque avrà parlà mal countra l’Spirit Sant, a i sarà gnun përdoun nè ënt coust secoul, nè ënt ’l secoul a vëni.
33O fe l’erbou boun, e so frut sarà boun; o fe l’erbou cattiv, e so frut sarà cattiv; përché da so frut a së counos la pianta.
34Rassa dë vipre, coum è‐lou ch’i pourrie parlé ben, postou ch’i si cattiv? përché dë l’abboundansa dël cœur la bouca parla.
35L’ounest om a gava dë boune cose dal boun tesor dë so cœur; e l’om gram a gava dë cattive cose dal cattiv tesor dë so cœur.
36Oura i vë diou chë dë tutte le parole vane ch’a diran i omini, a l avran da rendi‐ne count al dì dël giudissi.
37Sicchè da toue parole të saras giustificà, e da toue parole të saras coundanà.
38Anloura certi un d’i scriba e d’i Farisei a l han di‐ie: Padroun, noui aiti i avriou goi dë vëdë‐te fé dë miracoul.
39Ma a i ha rispost: Sta nassioun grama e adultera a ciama un miracoul, ma nëssun aut miracoul a i sarà councedù sëdënò coul dë Giona ’l proufeta.
40Përché coum Giona a l è stait tre dì e tre neuit ënt ’l corp d’una balena, coussì ’l Fieul dë l’om a sarà tre dì e tre neuit ënt ’l sen dë la terra.
41I Ninivita a së soulevëran al dì dël giudissi countra sta nassioun, e a la coundanëran, përché a soun arpenti‐sse a la predicassioun dë Giona; e eccou, sì a i è aut chë Giona.
42La regina dël mesdì a së soulevërà al dì dël giudissi countra sta nassioun, e a la coundanërà, përché a l è vënùa da la fin dël mound për senti la saviëssa dë Saloumoun, e eccou, sì a i è aut chë Saloumoun.
43Oura quand un spirit impur a l è surti d’un om, a së n’a va për dë pais suit, sërcand ripos, ma a n’a treuva nen.
44Anloura a dis: I tournëreu a ca da doua i soun surti; e tournà ch’a l è stait, al la treuva dësbarassà, ramassà, e bel e prounta.
45E peui a së n’a va, a pia ënsem a chiel sett aitri spirit pi cattiv ëncoura chë chiel, i quai essend‐ie ëntrà a s’i stabilissou; coussì la fin dë coul om a l è pes chë prima; a n’a sarà l’istess dë sta nassioun përversa.
46Mentre ch’a parlava ëncoura a la furfa, eccou, soua mare e i so fratei a l erou fora ch’a procuravou dë parlé‐ie.
47E queicadun a i dis: Eccou, toua mare e i to fratei ch’a soun là dëfora, a vourriou parlé‐te.
48Ma chiel a l ha rispost a coul ch’a i avia dit lon: Chi è‐la mia mare, e chi soun‐ne i mè fratei?
49E spourzand soua man sù i so dissepoul a l ha dit: Eccou mia mare e i mè fratei.
50Përché chiounque farà lon ch’a coumanda mè Pare ch’a l è ënt ’l ciel, coul lì a l è mè fratel, e mia sourela, e mia mare.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835