40 dagentijdSample

Dag 20 - Zoon van Jozef

De 40-dagentijd is een periode van bezinning. We staan stil bij het lijden van Jezus, maar ook bij Zijn diepe verbondenheid met Israël en de vervulling van Gods beloften aan Zijn volk. In deze overdenkingen ontdekken we wat dit betekent. Voor Israël, maar ook voor ons.

We lezen Genesis 37:1-11.

De Messias heeft binnen het jodendom minstens twee gestalten. Hij is de Zoon van David; de Overwinnaar van het kwaad, die de uiteindelijke verwachte Vredevorst zal zijn met een koninklijke waardigheid. Maar hij draagt ook de gestalte van Zoon van Jozef. Die gaat door het lijden naar Zijn troon.

In onze westerse christelijke traditie leggen wij het accent op het lijden van Christus. Ik schrijf steeds Christus in mijn meditaties en sluit daarmee aan op de bekende gewoonte. U kunt daar ook gerust ‘Messias van Israël’ lezen, of ‘Gezalfde’. Christus is immers de Griekse zegswijze.

Het lijden van Christus staat centraal, zeker in de tijd naar Pasen toe. “Moest de Christus dit niet lijden en Zijn heerlijkheid ingaan?” Die vraag van de opgestane Heere Jezus wordt gevolgd door Bijbeluitleg, te beginnen bij de boeken van Mozes. Daar komen we in Genesis Jozef als voorbode van de lijdende Messias van Israël tegen, in Wie wij Jezus als Heere herkennen door het geloof.

Het gelezen gedeelte spreekt over de eerste 17 jaar dat Jozef bij zijn vader Jakob is. Aan het einde zal Jakob nog eens 17 jaar bij Jozef in Egypte zijn. Dit is twee keer het getal dat samenhangt met de Naam van de Heere God, JHWH. Jozef droomt ook tot twee keer toe. Dit is voor zijn broers aanleiding om hem te haten.

Laten we de tekst niet vanuit de positie van de broers, maar vanuit de Heere God lezen. Jozef straalt in het middelpunt. Is dat niet wat we uiteindelijk hopen, waar we oprecht om bidden? Dat elke knie zich zal buigen van hen die in de hemel, die op de aarde en die onder de aarde zijn? En dat elke tong zal belijden: "Jezus Christus is Heere, tot eer van God de Vader?"

Begint het lijden van God en van Zijn Zoon niet juist daar waar wij Zijn ‘dromen’ verachten? Daar waar wij Zijn vrederijk niet voor waar willen aannemen?