40 dagentijdSample

Dag 22 - Tot zegen zijn in de vernedering

De 40-dagentijd is een periode van bezinning. We staan stil bij het lijden van Jezus, maar ook bij Zijn diepe verbondenheid met Israël en de vervulling van Gods beloften aan Zijn volk. In deze overdenkingen ontdekken we wat dit betekent. Voor Israël, maar ook voor ons.

We lezen Genesis 39:1-15.

Zelfs in de vernedering blijft Jozef tot een zegen. Ook dat laat een belangrijk aspect van de Messias van Israël zien. Er zijn twaalf uren in de dag, verkondigt de Heere Jezus. Hij laat Zich weliswaar als een lam naar de slachtbank leiden, maar Hij doet grote tekenen. Denk aan hoe blinden ziende worden, kreupelen lopen kunnen en hoe melaatsen gereinigd worden. Doven kunnen horen, doden worden opgewekt en aan armen wordt het Evangelie verkondigd. ‘Zalig is de mens die aan Mij geen aanstoot neemt!’, zegt Jezus over Zijn weg en wat Hij onderweg naar het kruisoffer doet als tekenen om reddend geloof te wekken.

Jeremia krijgt van God de opdracht dat de Israëlieten in ballingschap zich tot een zegen moeten en mogen inzetten. Dat is ook wat Jozef doet. De vrouw van Potifar maakt er misbruik van. Rembrandt schildert een wanhopige – niet eens zo heel mooie – wellustige vrouw die zonder gêne Jozef vastgrijpt. En dan die omkering.

De Bijbel is actueler dan de krant: Jozef, het slachtoffer, wordt als dader ontmaskerd en in de gevangenis geworpen. Hij verdedigt zich niet. Let op hoe Jozef hier opnieuw een ‘mantel’ van aanzien verliest.

Tegenover valse tongen zwijgt Jezus stil, zingt Bach in de Matthaüs-Passion. Er is niemand die het voor Hem opneemt. Hoe klinkt in woord en vooral ook in daad ons geloof? Juist in de lijdenstijd, op weg naar Pasen?

Zwijgen wij ook wanneer slachtoffers als daders worden weggezet? Kijken we weg, willen we geen aanstoot geven en trekken we ons terug in ons privé-geloof?