آیات محبوب کتاب مقدس از Santiago 2

به اشتراک گذاشتن

Ingon niini ang pagtuo: patay kini kon dili ubanan sa buhat.

Kay sama nga patay ang lawas nga wala nay espiritu, patay usab ang pagtuo kon walay mga buhat.

Mga igsoon, unsay kapuslanan kon ang usa ka tawo moingon nga siya may pagtuo apan walay maayong binuhatan? Makaluwas ba kaniya ang iyang pagtuo? Dili gayod!

Nagtuo ka nga usa ray Dios. Maayo kana. Apan ang mga demonyo nagtuo usab niana—ug nagkurog sa kahadlok.

Apan dunay moingon, “Ikaw may pagtuo ug ako may mga buhat.” Ang ikatubag ko mao kini, “Pakit-a ako sa imong pagtuo nga walay buhat ug pakit-on ko ikaw sa akong pagtuo pinaagi sa akong mga buhat.”

Kay ang Dios dili maluoy inighukom niya sa tawo nga wala maluoy sa uban apan ang kaluoy mopatigbabaw gayod kay sa pagsilot.

Busa nakita ninyo nga ang usa ka tawo isipon sa Dios nga matarong tungod sa iyang mga buhat, ug dili tungod sa pagtuo lamang.

Busa klaro kaayo nga ang iyang pagtuo giubanan sa mga buhat ug ang iyang pagtuo nahingpit pinaagi sa iyang mga buhat.