آیات محبوب کتاب مقدس از Santiago 3

به اشتراک گذاشتن

Apan ang kaalam nga gikan sa langit, una sa tanan putli ug unya makigdaiton, maaghop, mahigalaon, maluluy-on, maayog binuhatan, dili usab kini pilian ug dili tigpakaaron-ingnon.

Kon diha kaninyo may maalam ug masinabuton, kinahanglan ipakita niya kini sa iyang kinabuhi pinaagi sa mga maayong buhat nga inubanan sa pagpaubos ug sa kaalam.

Ang pagkamatarong mao ang bunga sa binhi nga gipugas sa mga makigdaiton diha sa kalinaw.

Diin anaa ang kasina ug ang pagpaninguha alang sa kaugalingong kaayohan lamang, anaa usab ang kasamok ug tanang matang sa daotang buhat.

Ato kining gigamit sa pagpasalamat sa atong Ginoo ug Amahan ug sa pagtunglo sa atong isigkatawo nga gibuhat sama sa dagway sa Dios. Ang mga pagpasalamat ug pagtunglo mogula sa mao rang baba. Mga igsoon, dili kini angayng mahitabo!

Ang dila sama sa kalayo. Kini maoy usa ka mangil-ad nga kalibotan nga bahin sa atong lawas ug nagbuling sa tibuok lawas ug nagpasilaob sa tibuok natong kinabuhi sa kalayo nga gikan gayod sa impirno.

Apan walay makamanso sa dila. Daotan kini ug dili kapugngan ug puno sa hilo nga makamatay.

Mga igsoon, pipila lamang kaninyo ang angay mahimong magtutudlo kay nasayod kamo nga kitang mga magtutudlo hukman sa mas higpit nga paghukom kay sa uban.