Rouman 11
11
L’elessioun a lè invariabil, ma nen la caduta d’i Ebreou.
1I ciamou dounque: Diou ha‐lou arbuttà so popoul? Diou guarda! Përché i soun dëcò Israelita, dë la pousterità d’Abraam, dë la tribù dë Biniamin,
2Diou a l ha nen arbuttà so popoul, ’l qual a l ha counoussù dë dënans. E seve nen lon chë la scritura a dis d’Elia, coum a l ha fait supplica a Diou ëncountra a Israel? disand:
3Sëgnour, a l han massà i to proufeta, e a l han dimouli i to altar, e i soun rëstà mi soul; e a sercou dë lëvé‐me la vita.
4Ma cos’è‐lou ch’a i è stà‐ie rispost da Diou? I soun riservà‐me sett mil’om, ch’a l han nen piegà ’l gënoui dënans a Baal.
5Coussì dounque a i è dëcò adess un residuo secound l’elessioun dë la grassia.
6Oura s’a l è për la grassia, a l è pi nen për le opere; sëdënò la grassia a l è pi nen grassia: ma s’a l è për le opere, a l è pi nen për la grassia; sëdënò l’opera a l è pi nen un’opera,
7Cosa dounque? A l è chë lon ch’Israel a sërcava, a l’ha nen trouvà‐lou, ma l’elessioun a l’ha outënù‐lou; e i aiti a soun stait induri;
8Sicoum a l è scrit: Diou a l ha dà‐ie un spirit ëndurmi, e d’eui për nen vëdi, e d’ourie për nen senti, fin al dì d’ëncheui.
9E David a dis: Chë soua taula a i sia un filar, un las, un’oucasioun dë toumbi, e lolì për ricoumpensa.
10Ch’i so eui a siou ouscuri për nen vëdi; e fassa sempre chiné giù soua schina.
11Ma i ciamou: Han‐ne brouncià për casché? Nen affait! ma për via dë soua caduta, la salute a l è accourdà ai gentii, për eccité‐ie a la gëlousia.
12Oura së la caduta a l è la richessa dël mound, e soua diminussioun la richessa d’i gentii, quantou pi lou sarà‐la soua abboundansa?
13Përché i parlou a voui aiti, Gentii; sicurament, ën quant ch’i soun apostoul d’i gentii, i rendou ounourevoul mè ministeri,
14Së ën queich manera, i peus eccité coui dë mia nassioun a la gëlousia, e salvé‐ne queicadun.
15Përché së soua espulsioun dë lour aiti a l è la ricounciliassioun dël mound, qual sarà‐lou so riceviment, salvo una vita d’ën mes ai mort?
16Oura së le premissie a soun sante, la massa a l l’è dëcò; e së la radis a l è santa, i branc al lou soun dëcò.
17Chë së queicadun d’i branc a soun stait lëvà via, e së ti, chë të l eres un ulivè sarvage, të seus stait entà a so post, e fait partecipé dë la radis e dë la grassia dë l’ulivè;
18Glourifichë‐te nen countra i branc; përché së të të glourifiche, a l è nen ti chë të portes la radis, ma a l è la radis ch’a të porta.
19Ma të diras: I branc a soun stait lëvà via, për ch’i fussou entà mi.
20A l è ben dit; a soun staite lëvà via ën causa dë soua incredulità, e ti të të tene ferm për la fede; elevë‐te nen për superbia, ma tem.
21Përché s’Iddiou a l ha nen sparmià i branc naturai, a të sparmiërà dëcò nen.
22Counsidera dounque la bountà e la severità d’Iddiou; la severità ënsima dë coui ch’a soun toumbà; e la bountà ënvers dë ti, së të countinue ënt soua bountà, përché diversament të saras dëcò taià.
23E lour istess dëcò, s’a countinuou nen ënt soua incredulità, a saran entà; përché Diou a l è poutent për tourné‐ie enté.
24Përché së të seus stait taià da l’ulivè chë dë soua natura a l era sarvage, e të seus stait entà countra la natura sù l’ulivè franc, quantou pi coui ch’a lou soun secound la natura, saran‐ne entà sù ’l so propri ulivè?
25Përché, mei fratei, i veui nen ch’i ignore coul misteri, afin ch’i vë n’a daghe pa da intendi, a l è ch’a l è arrivà‐ie dë l’induriment ën Israel ënt una part, fin a tant chë la pienëssa d’i gentii a sia ëntrà;
26E coussì tut Israel a sarà salv; secound lon ch’a l è scrit: ’L liberatour a venërà da Sion, e a scassërà da Giacob le infedeltà;
27E a l è sì l’alleansa ch’i fareu coun lour aiti, quand i levëreu via i so pëcà.
28A soun sicurament inimis për raport a l’evangeli ën causa dë voui aiti; ma a soun ben voulsù, avù riguard a l’elessioun, ën causa d’i pare.
29Përché i doun e la voucassioun d’Iddiou a soun sensa pentiment.
30Oura sicoum i si stait voui aiti istess ënt i temp passà incredul a Diou, e ch’adess i eve outënù misericordia për meso dë l’incredulità dë cousti‐ssi;
31Dë l’istessa manera cousti‐ssi a soun adess diventà incredul, afin ch’a outenou dëcò misericordia, për meso dë la misericordia ch’a l è stà‐ve faita.
32Përché Diou a i ha coumpres tutti souta l’incredulità; afin dë fé misericordia a tutti.
33O proufoundità dë le richesse e dë la saviëssa e dë la counoussensa d’Iddiou! quantou incoumprensibil a soun i so giudissi, e soue vie impoussibil a trouvé!
34Përché chi è‐lou ch’a l ha counoussù ’l pensè dël Sëgnour? Oppura chi è‐lou ch’a l è stait so counsiè?
35Oppura chi è‐lou ch’a l è stait ’l prim a dé‐ie; e a i sarà restitui?
36Përché da chiel, e për chiel, e a chiel a soun tutte le cose. A chiel sia la gloria eternament. Amen!
Currently Selected:
Rouman 11: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
