Rouman 11
11
L’elessioun a lè invariabil, ma nen la caduta d’i Ebreou.
1I ciamou dounque: Diou ha‐lou arbuttà so popoul? Diou guarda! Përché i soun dëcò Israelita, dë la pousterità d’Abraam, dë la tribù dë Biniamin,
2Diou a l ha nen arbuttà so popoul, ’l qual a l ha counoussù dë dënans. E seve nen lon chë la scritura a dis d’Elia, coum a l ha fait supplica a Diou ëncountra a Israel? disand:
3Sëgnour, a l han massà i to proufeta, e a l han dimouli i to altar, e i soun rëstà mi soul; e a sercou dë lëvé‐me la vita.
4Ma cos’è‐lou ch’a i è stà‐ie rispost da Diou? I soun riservà‐me sett mil’om, ch’a l han nen piegà ’l gënoui dënans a Baal.
5Coussì dounque a i è dëcò adess un residuo secound l’elessioun dë la grassia.
6Oura s’a l è për la grassia, a l è pi nen për le opere; sëdënò la grassia a l è pi nen grassia: ma s’a l è për le opere, a l è pi nen për la grassia; sëdënò l’opera a l è pi nen un’opera,
7Cosa dounque? A l è chë lon ch’Israel a sërcava, a l’ha nen trouvà‐lou, ma l’elessioun a l’ha outënù‐lou; e i aiti a soun stait induri;
8Sicoum a l è scrit: Diou a l ha dà‐ie un spirit ëndurmi, e d’eui për nen vëdi, e d’ourie për nen senti, fin al dì d’ëncheui.
9E David a dis: Chë soua taula a i sia un filar, un las, un’oucasioun dë toumbi, e lolì për ricoumpensa.
10Ch’i so eui a siou ouscuri për nen vëdi; e fassa sempre chiné giù soua schina.
11Ma i ciamou: Han‐ne brouncià për casché? Nen affait! ma për via dë soua caduta, la salute a l è accourdà ai gentii, për eccité‐ie a la gëlousia.
12Oura së la caduta a l è la richessa dël mound, e soua diminussioun la richessa d’i gentii, quantou pi lou sarà‐la soua abboundansa?
13Përché i parlou a voui aiti, Gentii; sicurament, ën quant ch’i soun apostoul d’i gentii, i rendou ounourevoul mè ministeri,
14Së ën queich manera, i peus eccité coui dë mia nassioun a la gëlousia, e salvé‐ne queicadun.
15Përché së soua espulsioun dë lour aiti a l è la ricounciliassioun dël mound, qual sarà‐lou so riceviment, salvo una vita d’ën mes ai mort?
16Oura së le premissie a soun sante, la massa a l l’è dëcò; e së la radis a l è santa, i branc al lou soun dëcò.
17Chë së queicadun d’i branc a soun stait lëvà via, e së ti, chë të l eres un ulivè sarvage, të seus stait entà a so post, e fait partecipé dë la radis e dë la grassia dë l’ulivè;
18Glourifichë‐te nen countra i branc; përché së të të glourifiche, a l è nen ti chë të portes la radis, ma a l è la radis ch’a të porta.
19Ma të diras: I branc a soun stait lëvà via, për ch’i fussou entà mi.
20A l è ben dit; a soun staite lëvà via ën causa dë soua incredulità, e ti të të tene ferm për la fede; elevë‐te nen për superbia, ma tem.
21Përché s’Iddiou a l ha nen sparmià i branc naturai, a të sparmiërà dëcò nen.
22Counsidera dounque la bountà e la severità d’Iddiou; la severità ënsima dë coui ch’a soun toumbà; e la bountà ënvers dë ti, së të countinue ënt soua bountà, përché diversament të saras dëcò taià.
23E lour istess dëcò, s’a countinuou nen ënt soua incredulità, a saran entà; përché Diou a l è poutent për tourné‐ie enté.
24Përché së të seus stait taià da l’ulivè chë dë soua natura a l era sarvage, e të seus stait entà countra la natura sù l’ulivè franc, quantou pi coui ch’a lou soun secound la natura, saran‐ne entà sù ’l so propri ulivè?
25Përché, mei fratei, i veui nen ch’i ignore coul misteri, afin ch’i vë n’a daghe pa da intendi, a l è ch’a l è arrivà‐ie dë l’induriment ën Israel ënt una part, fin a tant chë la pienëssa d’i gentii a sia ëntrà;
26E coussì tut Israel a sarà salv; secound lon ch’a l è scrit: ’L liberatour a venërà da Sion, e a scassërà da Giacob le infedeltà;
27E a l è sì l’alleansa ch’i fareu coun lour aiti, quand i levëreu via i so pëcà.
28A soun sicurament inimis për raport a l’evangeli ën causa dë voui aiti; ma a soun ben voulsù, avù riguard a l’elessioun, ën causa d’i pare.
29Përché i doun e la voucassioun d’Iddiou a soun sensa pentiment.
30Oura sicoum i si stait voui aiti istess ënt i temp passà incredul a Diou, e ch’adess i eve outënù misericordia për meso dë l’incredulità dë cousti‐ssi;
31Dë l’istessa manera cousti‐ssi a soun adess diventà incredul, afin ch’a outenou dëcò misericordia, për meso dë la misericordia ch’a l è stà‐ve faita.
32Përché Diou a i ha coumpres tutti souta l’incredulità; afin dë fé misericordia a tutti.
33O proufoundità dë le richesse e dë la saviëssa e dë la counoussensa d’Iddiou! quantou incoumprensibil a soun i so giudissi, e soue vie impoussibil a trouvé!
34Përché chi è‐lou ch’a l ha counoussù ’l pensè dël Sëgnour? Oppura chi è‐lou ch’a l è stait so counsiè?
35Oppura chi è‐lou ch’a l è stait ’l prim a dé‐ie; e a i sarà restitui?
36Përché da chiel, e për chiel, e a chiel a soun tutte le cose. A chiel sia la gloria eternament. Amen!
Currently Selected:
Rouman 11: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
Rouman 11
11
L’elessioun a lè invariabil, ma nen la caduta d’i Ebreou.
1I ciamou dounque: Diou ha‐lou arbuttà so popoul? Diou guarda! Përché i soun dëcò Israelita, dë la pousterità d’Abraam, dë la tribù dë Biniamin,
2Diou a l ha nen arbuttà so popoul, ’l qual a l ha counoussù dë dënans. E seve nen lon chë la scritura a dis d’Elia, coum a l ha fait supplica a Diou ëncountra a Israel? disand:
3Sëgnour, a l han massà i to proufeta, e a l han dimouli i to altar, e i soun rëstà mi soul; e a sercou dë lëvé‐me la vita.
4Ma cos’è‐lou ch’a i è stà‐ie rispost da Diou? I soun riservà‐me sett mil’om, ch’a l han nen piegà ’l gënoui dënans a Baal.
5Coussì dounque a i è dëcò adess un residuo secound l’elessioun dë la grassia.
6Oura s’a l è për la grassia, a l è pi nen për le opere; sëdënò la grassia a l è pi nen grassia: ma s’a l è për le opere, a l è pi nen për la grassia; sëdënò l’opera a l è pi nen un’opera,
7Cosa dounque? A l è chë lon ch’Israel a sërcava, a l’ha nen trouvà‐lou, ma l’elessioun a l’ha outënù‐lou; e i aiti a soun stait induri;
8Sicoum a l è scrit: Diou a l ha dà‐ie un spirit ëndurmi, e d’eui për nen vëdi, e d’ourie për nen senti, fin al dì d’ëncheui.
9E David a dis: Chë soua taula a i sia un filar, un las, un’oucasioun dë toumbi, e lolì për ricoumpensa.
10Ch’i so eui a siou ouscuri për nen vëdi; e fassa sempre chiné giù soua schina.
11Ma i ciamou: Han‐ne brouncià për casché? Nen affait! ma për via dë soua caduta, la salute a l è accourdà ai gentii, për eccité‐ie a la gëlousia.
12Oura së la caduta a l è la richessa dël mound, e soua diminussioun la richessa d’i gentii, quantou pi lou sarà‐la soua abboundansa?
13Përché i parlou a voui aiti, Gentii; sicurament, ën quant ch’i soun apostoul d’i gentii, i rendou ounourevoul mè ministeri,
14Së ën queich manera, i peus eccité coui dë mia nassioun a la gëlousia, e salvé‐ne queicadun.
15Përché së soua espulsioun dë lour aiti a l è la ricounciliassioun dël mound, qual sarà‐lou so riceviment, salvo una vita d’ën mes ai mort?
16Oura së le premissie a soun sante, la massa a l l’è dëcò; e së la radis a l è santa, i branc al lou soun dëcò.
17Chë së queicadun d’i branc a soun stait lëvà via, e së ti, chë të l eres un ulivè sarvage, të seus stait entà a so post, e fait partecipé dë la radis e dë la grassia dë l’ulivè;
18Glourifichë‐te nen countra i branc; përché së të të glourifiche, a l è nen ti chë të portes la radis, ma a l è la radis ch’a të porta.
19Ma të diras: I branc a soun stait lëvà via, për ch’i fussou entà mi.
20A l è ben dit; a soun staite lëvà via ën causa dë soua incredulità, e ti të të tene ferm për la fede; elevë‐te nen për superbia, ma tem.
21Përché s’Iddiou a l ha nen sparmià i branc naturai, a të sparmiërà dëcò nen.
22Counsidera dounque la bountà e la severità d’Iddiou; la severità ënsima dë coui ch’a soun toumbà; e la bountà ënvers dë ti, së të countinue ënt soua bountà, përché diversament të saras dëcò taià.
23E lour istess dëcò, s’a countinuou nen ënt soua incredulità, a saran entà; përché Diou a l è poutent për tourné‐ie enté.
24Përché së të seus stait taià da l’ulivè chë dë soua natura a l era sarvage, e të seus stait entà countra la natura sù l’ulivè franc, quantou pi coui ch’a lou soun secound la natura, saran‐ne entà sù ’l so propri ulivè?
25Përché, mei fratei, i veui nen ch’i ignore coul misteri, afin ch’i vë n’a daghe pa da intendi, a l è ch’a l è arrivà‐ie dë l’induriment ën Israel ënt una part, fin a tant chë la pienëssa d’i gentii a sia ëntrà;
26E coussì tut Israel a sarà salv; secound lon ch’a l è scrit: ’L liberatour a venërà da Sion, e a scassërà da Giacob le infedeltà;
27E a l è sì l’alleansa ch’i fareu coun lour aiti, quand i levëreu via i so pëcà.
28A soun sicurament inimis për raport a l’evangeli ën causa dë voui aiti; ma a soun ben voulsù, avù riguard a l’elessioun, ën causa d’i pare.
29Përché i doun e la voucassioun d’Iddiou a soun sensa pentiment.
30Oura sicoum i si stait voui aiti istess ënt i temp passà incredul a Diou, e ch’adess i eve outënù misericordia për meso dë l’incredulità dë cousti‐ssi;
31Dë l’istessa manera cousti‐ssi a soun adess diventà incredul, afin ch’a outenou dëcò misericordia, për meso dë la misericordia ch’a l è stà‐ve faita.
32Përché Diou a i ha coumpres tutti souta l’incredulità; afin dë fé misericordia a tutti.
33O proufoundità dë le richesse e dë la saviëssa e dë la counoussensa d’Iddiou! quantou incoumprensibil a soun i so giudissi, e soue vie impoussibil a trouvé!
34Përché chi è‐lou ch’a l ha counoussù ’l pensè dël Sëgnour? Oppura chi è‐lou ch’a l è stait so counsiè?
35Oppura chi è‐lou ch’a l è stait ’l prim a dé‐ie; e a i sarà restitui?
36Përché da chiel, e për chiel, e a chiel a soun tutte le cose. A chiel sia la gloria eternament. Amen!
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835