San Marc 9
9
Gesu‐Crist trasfigurà, a predis soua mort, soua risuressioun e so regno; a diciara la vënùa d’Elia; a esorta i so dissepoul a l’umiltà dë le masëna.
1A I disia dëcò: In verità i vë diou, chë fra coui ch’a soun sì present, a i n’a i è queicadun ch’a meuriran nen fin ch’a l abbiou vëdù ’l regno d’Iddiou a vëni coun soua poussansa
2E sess dì dop, Gesu a l ha pià coun chiel Pietrou e Giacou, e Giouan, e a l ha mënà‐ie da banda sù d’una mountagna auta, e a l è stait trasfigurà dënans a lour.
3E soue vëstimente a soun rëstà lusend e candi coum dë fiocca, chë nëssun fouloun dë la terra a l avria poudù‐ie sbianchi parei.
4E ënt l’istess temp a i è coumparù‐ie Elia e Mose, ch’a parlavou coun Gesu.
5Anloura Pietrou piand la parola, a l ha dit a Gesu: Mè Padroun a va benissim ch’i stagou sì; foum‐ie dounque tre tabernacoul, un për ti, un për Mose, e un për Elia.
6Ma a savia nen lon ch’a së dieissa, përché ch’a l erou spanventà.
7E a i è vënù‐ie una nuvoula ch’a l ha curvi‐ie dë soua oumbra; e a l è surti‐ie da la nuvoula una vouss ch’a disia: Coust‐ssi a l è mè car Fieul, scoute‐lou.
8E tost avend guardà da tutte part, a l han pa pi vëdù nëssun, salvo Gesu soul ënsem a lour.
9E mentre ch’a calavou giù dë la mountagna, a i ha coumandà‐ie espressament dë counté a nëssun lon ch’a l aviou vëdù, fin chë ’l Fieul dë l’om a fussa arsussità d’i mort.
10E coula parola a l è rëstà‐ie, e a së ciamavou tra dë lour, cosa l era arsussité d’i mort.
11Peui a l’han interrougà‐lou, disand: Për cos’è‐lou ch’i scriba a diou ch’a bësogna ch’ Elia a vena prima?
12A l ha rëspoundù, e a l ha di‐ie: A l è vera, Elia essend vënù prima, a dev rëstabili tutte le cose, e coum a l è scrit dël Fieul dë l’om, a bësogna ch’a seuffra moutouben, e ch’a sia carigà dë dëspresi.
13Ma i vë diou chë anche Elia a l è vënù, e ch’a i han fà‐ie tut lon ch’a l han voulsù, coum a l è scrit dë chiel.
14Peui essend tournà vers i dissepoul, a l ha vëdù d’ëntourn a lour un gran troup dë gent, e dë scriba ch’a dësputavou coun lour.
15E subit chë coul troup a l’ha vëdù‐lou, a soun stait tut stupi, e a soun courù a saluté‐lou.
16E a l ha interrougà i scriba, disand: Dë cosa l è‐lou ch’i dëspute coun lour?
17E queicadun dël troup piand la parola, a l ha dit: Padroun, i t’heu mënà‐te mè fieul, ch’a l ha un spirit mut,
18’L qual a lou agita crudelment dapërtut doua al lou pia, e a scuma, e a grëzina d’i dent, e a resta sec; e i heu pregà i to dissepoul dë scassé coul demoni, ma a l han nen poudù.
19Anloura Gesu rëspoundand, a l ha dit: O generassioun incredul! fin a quand sarai‐ne coun voui? fin a quand avrai‐ne da suppourté‐ve? menemë‐lou sì.
20E a l’han mënài‐lou; e quand a l’ha vëdù‐lou, l’spirit a s’è agità‐sse dël coulp coun vioulensa, dë manera chë la masëna a l è toumbà ën terra, e a së voultava dëssà e dëlà scumand.
21E Gesu a l ha ciamà‐ie al pare dë la masëna: Quantou temp a i è‐lou chë sò‐ssi a l è arrivà‐ie? e a l ha dit: Fin da pëcinità.
22E tante volte a l’ha campà‐lou ënt ’l feu e ënt l’acqua për fé‐ne fin; ma së t’i peuli queicosa, assist‐ne, e abbia coumpassioun dë noui.
23Anloura Gesu a l ha di‐ie: Së të peule crëdë‐lou, tut a l è poussibil a coui ch’a crëdou.
24E tost ’l pare dë la masëna criand e piourand, a l ha dit: I crëdou, Sëgnour! agiutme ënt mia incredulità.
25E quand Gesu a l ha vist chë ’l popoul a s’ëmbarounava i un acol d’i aitri, a l ha censurà fortement ’l spirit ëndiaoulà, disand‐ie: Spirit mut e ciorgn, i të coumandou, mi, seurt d’ënt coula masëna, e intrie pi nen.
26E ’l demoni a l è surti criand, e fasand pati moutouben coula masëna, ch’a l è rëstà coum morta, talmente chë diversi a disiou: A l è morta.
27Ma Gesu avend‐la pià për man, a l’ha aussà‐la; e a s’è lëvà‐sse.
28Peui Gesu essend ëntrà ënt la ca, i so dissepoul a l han ciamà‐ie ën particoular: Përché oum‐ne nen poudù‐lou scassé?
29E a l ha rispoundù‐ie: Coula specie dë demoni a peul nen seurti, salvo për la preghiera e për ’l giun.
30E essend parti da lì, a l han travërsà la Galilea; ma a l ha nen voulsù chë nëssun a lou saveissa.
31E a insegnava i so dissepoul, e a i disia: ’L Fieul dë l’om a va essi abbandounà ënt le man d’i omini, e a lou faran meuiri; ma dop ch’a l avran dà‐ie la mort, a arsussitërà ’l ters dì.
32Ma lour a capiou nen coul discours, e a tëmiou d’interroughé‐lou.
33Dop coule cose a l è vënù a Capernaüm; e quand a l è stait arrivà a la ca, a l ha ciamà‐ie: Sù cos’è‐lou ch’i dësputave per stra, tra dë voui?
34E a soun stait chiet; përché a l aviou dësputà ënsem për stra, chi ch’a l era ’l pi grand dë lour aitri.
35E dop d’essi‐se assëtà, a l ha ciamà i doudess, e a l ha di‐ie: Së queicadun a veul essi ’l prim, a sarà l’ultim dë tutti, e ’l sërvitour dë tutti.
36E avend pià una pëcità masëna, a l ha buttà‐la ën mes a lour aiti, e dop d’avei‐la pià ënt i so bras, a l ha di‐ie a lour:
37Chiounque a arsëvrà una pëcita masëna parei ën mè nom, a më rësseiv, mi; e chiounque a më rësseiv, a l è pa mi ch’a rësseiv, ma a rësseiv coul ch’a m’ha mandà‐me.
38Anloura Giouan a l ha pià la parola, e a l ha dit: Mè Padroun, i avouma vëdù queicadun ch’a scassava i demoni ën to nom, e chë però a ne ven nen apress; e i l’avouma ëmpedi‐lou, përché ch’a ne ven nen apress.
39Ma Gesu a l ha di‐ie: Ëmpedi‐lou nen; përché a i è nëssun ch’a fassa un miracoul ën mè nom, ch’a peussa subit parlé mal dë mi.
40Përché chi ch’a l è nen countra dë noui, a l è për noui.
41E chiounque a vë darà da beivi un bicer d’acqua a nom mè, përché ch’i si a Crist, in verità i vë diou, ch’a përdrà nen soua ricoumpensa.
42Ma chiounque a darà scandoul a un dë coui pëcit ch’a crëdou ën mi, a saria mei për chiel ch’a i butteissou una pera da mulin al col, e ch’a lou campeissou ënt ’l mar.
43E së toua man a të fa brouncié, taië‐la; a l è mei chë të vade a la vita coun un bras dë manc, chë ne d’avei doue man, e ëndé a la gehenna, al feu ch’a së dëstissa nen;
44Lì doua chë ’l verm a meuir nen, e chë ’l feu a së dëstissa nen.
45E së to pè të fa brouncié, taië‐lou; a l è mei chë të vade sop a la vita chë ne d’avei doui pè, e essi campà ënt la gehenna, al feu ch’a së dëstissa nen;
46Lì doua chë ’l verm a meuir nen, e chë ’l feu a së dëstissa nen.
47E së to eui a të fa brouncié, gavë‐lou; a l è mei chë t’intre ënt ’l regno d’Iddiou coun un eui soul, chë ne d’avei doui eui, e essi campà ënt la gehenna dël feu;
48Lì doua chë ’l verm a meuir nen, e chë ’l feu a së dëstissa nen.
49Përché ognidun a sarà salà dë feu; e ogni oublassioun a sarà salà dë sal.
50La sal a l è una cosa bouna; ma së la sal a resta insipid, coun cosa mai rendi‐ie so savour?
51A bësogna ch’i abbie dë sal ënt voui, e sté ën pass tra dë voui.
Currently Selected:
San Marc 9: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
