San Marc 10
10
Doutrina dë Gesu‐Crist sù ’l divorsi; sù ’l salut dë le masëna; sù ’l rich difficilment salv; dë soua passioun, e dë l’ambissioun d’i sò. Finalment a guaris ’l borgnou Bartimeo.
1Peui essend parti da lì, a l è vënù sù i counfin dë la Giudea, al dëlà dël Giourdan; e i troup dë gent essend‐se tourna radunà ëntourn a chiel, a i insegnava coum a l era solit.
2Anloura i farisei a soun vënù da chiel, e për prouvé‐lou a l han ciamà‐ie: È‐lou permes dë ripudié soua foumna?
3Chiel a l ha rëspoundù, e a l ha dit: Cos’è‐lou chë Mose a l ha coumandà‐ve?
4Lour a l han dit: Mose a l ha përmëtù dë scrivi la lettera dë divorsi, e dë ripudié coussì soua foumna.
5E Gesu rëspoundand, a l ha di‐ie: A l ha dà‐ve coul coumandament përché dë la durëssa dë vost cœur.
6Ma al prinsipi dë la creassioun, Iddiou a l ha fait un om e una foumna.
7A l è ’l moutiv për ’l qual l’om a lassërà so pare e soua mare, e a së tenërà a soua foumna.
8E i doui a faran un corp soul; e coussì, a soun pi nen doui, ma un corp soul.
9In counseguensa l’om a dev nen separé lon chë Iddiou a l ha uni.
10Peui i so dissepoul a l han ëncoura interrougà‐lou anche sù lon ënt la ca.
11E a l ha di‐ie: Chiounque a lassërà soua foumna, e a së maridërà coun un’autra, a coumet un’adulteri countra chila.
12Dë l’istessa manera së la foumna a lassa so om, e a së marida a un autr’, a coumet un adulteri.
13E a l han presentà‐ie dë pëcite masëna, për ch’a i toucheissa; ma i dissepoul a i criavou a coui ch’a i presentavou;
14E Gesu vëdand lolì, a l è rëstà indegnà, e a l ha di‐ie: Lasse vëni da mi le pëcite masëna e impedi‐ie nen; përché ’l regno d’Iddiou a aparten a coui ch’a i sëmiou.
15In verità i vë diou, chë chiounque a arsëvrà nen ’l regno d’Iddiou parei d’una pëcita masëna, a i ëntrërà nen.
16Sicchè dop d’avei‐ie pià ënt i so bras, a l ha dà‐ie soua benedissioun, buttand‐ie le man ados.
17E mentre ch’a surtia për butté‐sse për stra, un om a l è vënù ën courand, e a s’è campà‐sse ën gënouioun dënans a chiel, e a l ha fà‐ie sta domanda: Mè Padroun, tantou boun, cosa farai‐ne për eredité la vita eterna?
18E Gesu a l ha rëspoundù‐ie: Përché a më ciames‐tu boun? a i è nëssun ch’a sia boun a la riserva d’Iddiou.
19Të sas i coumandament: Coumet nen adulteri. Massa nen. Roba nen. Dis nëssuna faussità. Fa tort a nëssun. Ounoura to pare e toua mare.
20Chiel a l ha rispost, e a l ha di‐ie: Mè Padroun, i heu ousservà tutte coule cose dal temp dë mia giouventù.
21E Gesu avend‐ie campà l’eui acol, a l ha piasù‐ie, e a l ha di‐ie: A të manca una cosa; va, e vend tut lon chë të l has, e dai‐lou ai pover, e të l avras un tesor al ciel; peui ven, e seguitë‐me, avend carià la crouss.
22Ma a l è rëstà nec dë coula parola, e a l è andassë‐ne tut malinconic, përché ch’a l avia dë gran beni.
23Anloura Gesu avend guardà d’ëntourn, a l ha dit a i so dissepoul: Coum a sarà mai difficil chë coui ch’a l han dë richesse a introu ënt ’l regno d’Iddiou!
24E i so dissepoul a soun stupi‐sse dë coule parole; ma Gesu, piand ancoura la parola, a l ha di‐ie: Mei fieui, ch’a l è difficil a coui ch’a së counfidou ënt le richesse, d’ëntré ënt ’l regno d’Iddiou!
25A l è pi facil ch’un gamel a passa për ’l përtus d’un agucia, ch’al lou sia ch’un rich a intra ënt ’l regno d’Iddiou.
26E a së stupiou ëncoura dë pi, disand tra dë lour: E chi è‐lou ch’a peul essi salv?
27Ma Gesu avend‐ie guardà, a l ha di‐ie: Lolì a l è impoussibil për quant a i omini, ma nen për quant a Diou; përché tut a l è poussibil a Diou.
28Anloura Pietrou a s’è buttà‐sse a di‐ie: Eccou noui i avouma chittà tut, e i l’ouma seguità‐te.
29E Gesu rispoundand, a l ha dit: In verità i vë diou, ch’a i è nëssun ch’a l abbia lassà o ca, o fratei, o sourele, o pare, o mare, o foumna, o masëna, o camp për amour dë mi, e dë l’evangeli,
30Ch’a n’a arseiva nen adess ënt coust temp sì sent volte tant, ca, e fratei, e sourele, e mare, e masëna, e camp, coun dë persecussioun; e, ënt ’l secoul a vëni, la vita eterna.
31Ma diversi ch’a soun i prim, a saran i ultim; e i ultim a saran i prim.
32E a l erou për stra, mountand a Gerusalem, e Gesu a andasia dënans a lour; e a l erou spaventà, e a l aviou paura seguitand‐lou; përché Gesu, avend ancoura pià i doudess da banda, a s’era buttà‐sse a diciaré‐ie le cose ch’a dëviou arrivé‐ie;
33Eccou, i mountouma a Gerusalem; e ’l Fieul dë l’om a sarà dait ën man ai principai sacrificatour, e a i Scriba; e a lou coundanëran a mort, e a lou daran ën man ai gentii;
34Ch’a së minciounëran dë chiel, e ch’a i daran dël fouet, ch’a i sciupëran ëncountra, peui al lou faran meuiri; ma a arsussitërà ’l ters dì.
35Anloura Giacou e Giouan, fieui dë Zebedeo, a soun vënù da chiel, disand‐ie: Padroun, i vourriou chë të feisse për noui lon ch’i të ciamërouma.
36E chiel a l ha di‐ie: Cosa veuli ch’i fassa për voui aiti?
37E a l ha di‐ie: Councedë‐ne ch’ënt toua gloria i siou assëtà, un a toua dritta, e l’aut a toua sënistra.
38E Gesu a l ha di‐ie: I seve nen lon ch’i ciame; è‐lou ch’i peule beivi la coupa chë mi i devou beivi, e essi batësà dël batesim ch’i devou essi batësà?
39Lour a l han rëspoundù‐ie: I lou poudouma. E Gesu a l ha di‐ie: A l è vera ch’i beivërì la coupa ch’i devou beivi, e ch’i sarì batësà dël batesim ch’i sareu batësà;
40Ma d’essi assëtà a mia dritta e a mia sënistra, a sta nen a mi a councedë‐lou; ma lolì a sarà dait a coui për i quai a l è preparà.
41I dess aiti avend senti lon, a soun stait irrità countra Giacou e Giouan.
42E Gesu avend‐ie ciamà, a l ha di‐ie: I seve chë coui ch’a dominou sù le nassioun a i fan da padroun, e chë i grand ch’a i è tra dë lour a usou d’autourità sù lour.
43Ma a sarà nen parei tra dë voui aiti; ma chiounque a vourrà essi ’l pi grand tra dë voui, a sarà vost sërvitour.
44E chiounque tra dë voui a vourrà essi ’l prim, a sarà ’l sërvitour dë tutti.
45Përché anche ’l Fieul dë l’om a l è nen vënù për essi sërvi, ma për sërvi, e për dé soua vita ën riscat për tanti.
46Peui a soun arrivà a Gerico; e coum a partia da Gerico coun i so dissepoul e un gran troup dë gent, un borgnou, për nom Bartimeo, fieul dë Timeo, a l era assëtà sù la stra, e a ciamava la limozna.
47E avend senti ch’a l era Gesu ’l Nazareo, a s’è buttà‐sse a crié e a di: Gesu fieul dë David, abbia coumpassioun dë mi!
48E diversi a i trouvavou da di, për ch’a taseissa; ma a criava ancoura pi fort: Fieul dë David, abbia coumpassioun dë mi!
49E Gesu essend‐se fërmà, a l ha dit, ch’a lou ciameissou; dounque a l’han ciamà‐lou, disand‐ie: Pia courage, aussë‐te; a të ciama.
50E campand giù so mantel, a s’è aussà‐sse, e a l è vënù da Gesu;
51E Gesu piand la parola, a l ha di‐ie: Cosa veus‐tu ch’i të fassou? E ’l borgnou a l ha di‐ie: Mè Padroun, ch’i tournou aquisté la vista.
52E Gesu a l ha di‐ie: Va, toua fede l’ha salvà‐te.
53E sù ’l coulp a l ha tournà aquisté la vista, e a l è ëndà‐ie apress a Gesu për la stra.
Currently Selected:
San Marc 10: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
