San Marc 8
8
Gesu‐Crist a nuris miracoulousament quat mil’om; e a avërtis i so dissepoul dë pié‐sse guarda dël lëva d’i farisei, e dël lëva d’Eroda.
1Ënt coui dì lì, sicoum a i era lì una gran turba dë gent, e ch’a l aviou niente da mangé, Gesu a l ha ciamà i so dissepoul, e a l ha di‐ie:
2I më sentou pien dë coumpassioun për coula turba dë gent; përché a i è già tre dì ch’a bougiou nen d’ënsem a mi, e a l han niente da mangé.
3E s’i mandou via a giun a soue ca, a i piërà dë svaniment për stra, përché a i n’a i è queicadun ch’a venou da lountan.
4E i so dissepoul a l han rispoundù‐ie: Coum mai së poudran‐ne gouerné dë pan, sì, ënt stou dësert?
5E chiel a l ha ciamà‐ie: Quanti pan l eve? E lour a l han di‐ie: Sett.
6Anloura a l ha coumandà a i troup d’assëté‐sse ën terra, e a l ha pià i sett pan; e dop d’avei dait gloria a Diou, a l ha roumpù‐ie, e a l ha dà‐ie ai so dissepoul për butté‐ie al dënans d’i troup; e lour a i han buttà‐ie.
7A l aviou dëcò bagatela dë pëciti pess; e dop d’avei dait gloria a Diou, a l ha coumandà ch’a i butteissou dëcò dënans a la gent.
8E a l han mangià‐ne, e a soun stait gouernà; e a soun pourtà‐sse via sett cavagne dël rest d’i toc dë pan.
9(E coui ch’a l aviou mangià a l erou encirca quat mila), e dop dë lon a l ha coungedià‐ie.
10E subit apress a l è mountà ënt un barchet coun i so dissepoul, e a l è ëndait ënt i quarte dë Dalmanuta.
11E a i è vënù‐ie ënsilì dë farisei a dësputé coun chiel, e che, për prouvé‐lou, a l han ciamà‐ie queich miracoul dël ciel.
12Anloura Gesu, suspirand proufoundament ënt so spirit, a l ha dit: Përché sta generassioun a ciamë‐la un miracoul? In verità i vë diou, ch’a i n’a sarà counces nëssun.
13E lassand‐ie, a l è tournà mounté ënt ’l barchet, e a l è passà a l’autra riva.
14Ma a l aviou dësmentià dë pié dë pan, e a n’aviou mac un ënt ’l barchet.
15E a l ha coumandà‐ie, disand: Guarde, pie‐ve varda dël lëva d’i farisei, e dël lëva d’Eroda.
16E a dëscouriou tra dë lour, disand: A l è përché ch’i ouma nen dë pan.
17E Gesu, counëssand lon, a l ha di‐ie: Përché ënde‐ve dëscourand riguard al nen avei dë pan? veuli ancoura nen rifleti, e capi‐ve nen? eve ancoura ’l cœur stupid?
18Da già ch’i eve i eui, sciairé‐ve nen? avend i ourie, senti‐ve nen? e l eve nen dë memoria?
19E quand ch’i hai distribui i sinq pan ai sinq mil’om, vaire ch’i eve cui dë cavagne piene d’i toc ch’a i è rëstà‐ie? A l han di‐ie: Doudess.
20E quand ch’i hai distribui i sinq pan ai quat mil’om, vaire ch’i eve cui dë cavagne piene d’i toc ch’a i era davans? A l han di‐ie: Sett.
21E chiel a i ha di‐ie: Coum è‐lou ch’i eve nen d’intelligensa?
22Peui a l è vënù a Betsaida, e a l han presentà‐ie un borgnou, pregand‐lou ch’a lou toucheissa;
23Anloura a l ha pià ’l borgnou për man, e a l’ha mënà‐lou fora dë la bourgià, e avend buttà dë saliva sù i so eui, e pousà le man sù chiel, a l ha ciamà‐ie, s’a vëdia queicosa.
24E coul om avend guardà, a l ha dit: I vëdou d’i omini ch’a marciou, e ch’a më sëmiou tanti erbou.
25 Gesu a l ha tournà‐ie butté le man sù i eui, e a l ha coumandà‐ie dë guardé; e a l è stait guari, e a i vëdia tutti bin ciair da lountan.
26Peui a l’ha mandà‐lou via a soua ca, disand‐ie: Intra nen ënt la bourgià, e disi‐lou a nëssun dë la bourgià.
27E Gesu e i so dissepoul essend parti da lì, a soun vënù a le bourgià dë Cesarea dë Filippi, e a l ha interrougà i so dissepoul për stra, disand: Chi è‐lou ch’i omini a diou chë mi i soun?
28Lour a l han rispoundù: I un a diou chë të seus Gianbatista; i aiti: Elia; e i aiti, un d’i proufeta.
29Anloura a l ha di‐ie: E voui aiti, chi è‐lou ch’i die ch’i soun? Pietrou rispoundand, a l ha di‐ie: Të seus ’l Crist.
30E a l ha prouibi‐ie coun minaccie dë di lon dë chiel a nëssun.
31E a l ha coumensà a insegné‐ie, ch’a bësougnava chë ’l Fieul dë l’om a suffreissa moutouben, e ch’a fussa arnegà dai ansian, e dai principai sacrificatour, e dai scriba; e ch’a i deissou la mort, e ch’a arsussiteissa tre dì apress.
32E a tënia coui discours apertament; e sù lon Pietrou a l’ha pià‐lou ën particoular, e a s’è buttà‐sse a trouvé‐ie da di:
33Ma chiel, voultand‐se e guardand i so dissepoul, a l ha crià‐ie a Pietrou, disand‐ie: Ëndarè da mi, Satan, përché të capisse nen le cose ch’a soun d’Iddiou, ma coule ch’a soun d’i omini.
34Peui avend ciamà i troup dë le gent e i so dissepoul, a l ha di‐ie: Chiounque a veul vëni apress a mi, ch’a rinounsia a chiel istess, e ch’a caria soua crouss, e ch’a më seguita.
35Përché chiounque a voudrà salvé soua vita, al la përdrà; ma chiounque përdrà soua vita për amour dë mi e dë l’evangeli, coul lì al la salvërà.
36Everament cosa a i proufitërië‐lou a un om dë guadagné tut ’l mound, s’a fa la perdissioun dë soua anima?
37Oppure cosa darà‐lou l’om ën cambi dë soua anima?
38Përché chiounque a l avrà avù ounta dë mi e dë mie parole ën mes a sta nassioun adultera e peccatriss, ’l Fieul dë l’om a l avrà dëcò ounta dë chiel, quand ch’a sarà vënù ënvirounà dë la gloria dë so Pare coun i angel sant.
Currently Selected:
San Marc 8: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
