San Marc 7
7
Gesu‐Crist a coundana i farisei d’ipoucrisia counservand soue tradissioun in vece de la parola d’Iddiou.
1Anloura i farisei, e queich scriba ch’a l erou vënù da Gerusalem, a soun radunà‐sse vësin a chiel.
2E avend vëdù chë queicadun d’i so dissepoul a piavou so past coun dë man sporche, cioè, sensa essi lavà, a l han fà‐iene dë rimproveri.
3(Përché i farisei e tutti i Ebreou a mangiou nen sensa lavé‐sse souvens le man, artënand le tradissioun d’i antic.
4E quand ch’a tournou dal marcà, a mangiou nen prima dë lavé‐sse. A i è diverse aitre ousservanse dë le qual a soun carià‐sse, coum a saria dë lavé le coupe, i tupin, i vass d’aram, e i let).
5Coun lon i farisei e i scriba a l’han interrougà‐lou, disand: Për cos’è‐lou ch’i to dissepoul a së regoulou nen secound la tradissioun d’i antic, ma ch’i piou i so past sensa lavé‐sse le man?
6E chiel a i ha rispost, e a l ha di‐ie: Certament Esaia a l ha ben proufetisà dë voui aitri, ipocrita, coum a l è scrit: Coul popoul a m’ounoura d’i laver, ma so cœur a l è ben lountan da mi.
7Ma a m’ounoura ën van, insegnand dë doutrine ch’a soun nen aut mac dë coumandament d’omini.
8Përché lassand ’l coumandament d’Iddiou, i artene la tradissioun d’i omini, ch’a l è, dë lavé i tupin, e le coupe, e i fe tante aitre cose simil.
9A l ha dëcò di‐ie: I annule ben ’l coumandament d’Iddiou, për gouerné vosta tradissioun.
10Përché Mose a l ha dit: Ounoura to pare e toua mare; e: Chë coul ch’a maledirà so pare o soua mare, a meuira dë mort.
11Ma voui aitri i die: Quand queicadun a l avrà dit a so pare o a soua mare: Tut lon ch’i poudria dé‐ve assisti‐ve, a l è Corban, ch’a veul di un doun counsacrà a Diou.
12I përmëte pi nen ch’a fassa queicosa për so pare e për soua mare.
13E coussì i rende nulla la parola d’Iddiou coun vosta tradissioun ch’i eve stabilia; e i fe ancoura diverse cose simil.
14Peui avend ciamà tutti i troup, a l ha di‐ie: Scoute‐me tutti voui aitri, e ëntendi ben.
15A i è niente dë lon ch’a l è fora dë l’om, che ëntrand drinta ënt chiel a peussa spourché‐lou, ma le cose ch’a seurtou da chiel, a soun coule ch’a sporcou l’om.
16Së queicadun a l ha d’ourie për senti, ch’a intenda.
17Peui, quand a l è stait ëntrà ënt la ca, essend‐se artirà d’ënsem ai troup dë le gent, i so dissepoul a l’han interrougà‐lou për raport a coul paragoun.
18E a l ha di‐ie: E voui aiti, se‐ve dëcò sensa intelligensa? Capi‐ve nen chë tut lon ch’a intra da fora ënt l’om a peul nen spourché‐lou?
19Përché ch’a intra nen ënt so cœur, ma ch’a va ënt la pansa, e a toumba ënt i leug segret, purificand coussì tutti i aliment.
20Ma lò ch’a seurt da l’om, disi‐lou, a l è lon ch’a sporca l’om.
21Përché a l è da drinta, ch’a veul di dal cœur d’i omini, ch’a seurtou i cattiv pensè, i adulteri, le fournicassioun, i oumicidi,
22I roubarissi, i mesi cattiv dë pié ’l ben dël prossim, le malignità, la frode, l’impudicità, l’eui ënvidious, la maldicensa, la superbia, la foulia.
23Tutti coui vissi a venou da drinta, e a soun coule cose ch’a sporcou l’om.
24Gesu essend in seguit parti da lì, a s’è ëndà‐ssëne sù le frountiere dë Tir e dë Sidoun; e essend ëntrà ënt una ca, a voulia nen chë nëssun a lou saviessa; ma a l ha nen poudù sté strëmà.
25Përché ch’una foumna ch’a l avia soua fia ëmpoussessà d’un spirit ëndiaoulà, avend senti parlé dë chiel, a l è vënù‐lou trouvé, e a s’è campà‐sse ai so pè;
26(Coula foumna a l era greca, sirofenissiana dë nassioun) e al l’ha pregà‐lou dë scassé ’l demoni fora d’ënt soua fia.
27Ma Gesu a l ha di‐ie: Lassa prima chë le masëna a n’abbiou prou; përché a l è nen giust dë pié ’l pan dë le masëna, për campé‐lou ai cagnoulin.
28E chila a l ha rëspoundù‐ie: A l è vera Sëgnour! però i cagnoulin a mangiou souta la taula le frise chë le masëna a lassa toumbi.
29Chiel a l ha di‐ie: Përché dë coula parola, vat‐ne: ’l demoni a l è surti d’ënt toua fia.
30E a so ritourn ënt soua ca, a l ha trouvà chë ’l demoni a l era propi surti d’ënt soua fia, e ch’a l era cougià ënsima dë so let.
31 Gesu avend chittà le frountiere dë Tir e dë Sidoun, a l è tournà vësin al mar dë Galilea, traversand ’l pais dë Decapoli.
32A l han mënà‐ie un om ciorgn ch’a l avia la lingua ëmbarassà, e a l’ha pregà‐lou d’impouni‐ie le man.
33Avend‐lou tirà da la furfa, a l ha buttà‐ie i dii ënt le ourie, e avend pià dë saliva, a l ha toucà‐ie la lenga.
34Dop d’avei aussà i eui al ciel, e fait un souspir, a l ha dit: Heffata, ch’a veul di, deurvë‐te.
35E subit i ourie dë coul om a soun durvi‐sse, soua lenga a s’è dëslià‐sse, e a parlava sensa nëssune pene.
36E Gesu a l ha prouibi‐ie dë di‐lou a chi së sia; ma pi a i lou prouibia, pi a lou publicavou.
37E tut maravià a disiou: Tut lon ch’a fa, a fa stupi, a fa senti i ciorgn, e parlé i mut.
Currently Selected:
San Marc 7: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
