San Marc 6
6
Gesu‐Crist dëspresià a Nazaret, manda i so dissepoul ën Giudea; a lou piou për Gianbatista arsussità; a camina sù ’l mar.
1Dop a l è parti da lì, e a l è vënù ënt so pais; e i so dissepoul a l’han seguità‐lou.
2E ’l dì dël sabbat essend vënù, a s’è buttà‐sse a insegné ënt la sinagoga; e diversi dë coui ch’a lou sentiou, a l erou stupi, e a disiou: Da doua i vene ste cose a coust‐ssi? e qual è‐la sta saviëssa ch’a l han dà‐ie, e chë fin a dë proudigi parei a së fassou da soue man?
3Coust‐ssi l è‐lou nen mes da bosc, fieul dë Maria, fratel dë Giacou, e dë Giose, e dë Giudeou, e dë Simoun? e soue sourele soun‐ne pa sì ënsem a noui aitri? E a l erou scandalisà përché dë lon.
4Ma Gesu a l ha di‐ie: Un proufeta a l è sensa ounour mac ënt so pais, e ën mes a i so parent, e coui dë soua famia.
5E lì a l ha poudù fé gnun miracoul, fora ch’a l ha guari dountre malavi, impounend‐ie le man.
6E a së stupia dë soua incredulità, e a girava le bourgià d’i countourn, insegnand.
7Anloura a l ha ciamà i doudess, e a l ha coumensà a mandé‐ie doui a doui, e a l ha dà‐ie la poutensa sù i spirit ëndiaoulà.
8E a l ha coumandà‐ie dë pié niente për fé stra, mac un bastoun, e dë nen pourté nè sac, nè pan, nè dëne ënt soua sentura;
9Ma dë caussé‐sse dë scarpe, e dë nen pourté doue veste.
10A l ha dëcò di‐ie: Da përtut doua ch’i intrërì ënt una ca, ste‐ie fin ch’i parti da lì.
11E tutti coui ch’a vë ricevëran nen, e ch’a vë scoutëran nen, quand ch’ì parti da lì, soupate la pouver d’i vosti pè, për essi una testimouniansa countra dë lour. In verità i vë diou, chë coui dë Sodoma e dë Gomora a saran trattà coun pi poc rigour al dì dël giudissi, chë ne coula sità ënsilì.
12Essend adounque parti, a së soun buttà‐sse a prediché ch’a s’armandeissou.
13E a l han scassà diversi demoni d’ënt i ëmpoussessà, e a l han ount diversi malavi, e a l han guari‐ie.
14Oura ’l re Eroda a l ha senti‐ne a parlé, përché ’l nom dë Gesu a l era diventà moutoubin celebre, e a l ha dit: A l è Giouan, ch’a batësava, e ch’a l è arsussità d’i mort; a l è përché dë lon chë la virtù dë fé d’i miracoul a agis poutentement ënt chiel.
15I aitri a disiou: A l è Elia; e i aitri a disiou: A l è un proufeta, o l’istess coum un d’i proufeta.
16Coussì quand Erod a l ha savù lò, a l ha dit: A l è Giouan ch’i heu fà‐ie taié la testa, a l è arsussità d’i mort.
17Përché Erod a l avia mandà pié Giouan, e a l’avia fà‐lou groupé ënt una prësoun, përché d’ Erodia, foumna dë Flip, so fratel, përché ch’a l’ avia spousà‐la.
18Përché Giouan a disia a Erod: A t’è nen permes dë pié la foumna dë to fratel.
19A l è përché dë lon chë Erodia a l era ën colera countra dë chiel, e a voulia fé‐lou meuiri; ma a poudia nen.
20Përché Erod a tëmia Giouan, savend ch’a l era un om giust e sant, e a l avia dë rispet për chiel; e quand ch’a l’avia senti‐lou, a fasia diverse cose chë Giouan a l avia dit dë fé, përché ch’a lou scoutava voulounte.
21Ma un dì, essend vënù l’ oucasioun, ch’ Erod a fasia la festa dël dì dë soua nascita ai grandi, e ai capitani, e ai principai dë la Galilea,
22La fia d’Erodia a l è ëntrà, e a l ha ballà; e avend‐ie piasù a Erod, e a coui ch’a l erou a taula coun chiel, ’l re a l ha di‐ie a la giouvënota: Ciamë‐me lò chë të veules, e i të lou dareu.
23E a l ha giurà‐ie, disand: Tut lon chë të më ciamëras, i të lou dareu, fin a la metà d’i mè stat.
24E chila, essend surtia, a l ha di‐ie a soua mare: Cos’ è‐lou ch’i ciamërai? E soua mare a l ha di‐ie: La testa dë Giouan Batista.
25E peui, essend subit tournà coun premura dal re, a l ha fà‐ie soua dimanda, disand: I vourria chë të më deisse adess adess la testa dë Giouan Batista ënt un piat.
26E ’l re a l è stà‐ne moutouben nec; ma a l ha nen voulsù‐ie rifudé përché dël giurament, e dë coui ch’a l erou a taula coun chiel.
27E a l ha mandà immediatament un dë soua guardia, e a l’ ha coumandà‐ie dë pourté la testa dë Giouan; la guardia a l è ëndaita, e a l ha taià la testa dë Giouan ënt la përzoun.
28E a l’ha pourtà‐la ënt un piat, e a l’ha dà‐la a la giouvënota, e la giouvënota a l’ha dà‐la a soua mare.
29E i dissepoul dë Giouan avend‐lou savù, a soun vënù e a l han pourtà via so corp, e a l’han buttà‐lou ënt un sepulcro.
30E i apostoul a soun radunà‐sse d’ëntourn a Gesu, e a l han countà‐ie tut lon ch’a l aviou fait e insegnà.
31E a l ha di‐ie: Vëni ën fora, ënt un leug scartà, e arpouse‐ve ën poc; përché a i era moutoubin dë gent ch’a ëndasiou e vëniou: dë manera ch’a l aviou gnanca temp dë mangé.
32Dounque a soun ëndà‐ssëne ënt un barchet, ënt un leug artirà, për sté‐ie ën particoular.
33Ma ’l popoul a l ha vëdù ch’a së n’andasiou, e diversi avend‐lou arcounëssù, a soun courù‐ie a pè da tutte le sità, e a soun arrivà‐ie dënans dë lour, e a soun radunà‐sse d’ëntourn a chiel.
34E Gesu essend surti, a l ha vëdù dë gran troup dë gent, e a s’è senti‐sse meuvi dë la coumpassioun për lour aitri, përché ch’a l erou simil a dë pecore sensa pastour; e a s’è buttà‐sse a insegné‐ie moutoubin dë cose.
35E sicoum a l era già tard, i so dissepoul a soun avësinà‐sse dë chiel, disand: Coust leug a l è dësert, e a l è già tard.
36Da‐ie so counge, për ch’a së n’a vadou ënt i pais e ënt le bourgià d’i countourn, e ch’a coumprou dë pan për lour; përché a l han niente da mangé.
37E a l ha rispoundù‐ie, e a l ha dit: De‐ie voui istess da mangé. E lour a l han di‐ie: Andaroum‐ne coumpré për douzent dëne dë pan, për dé‐ie da mangé.
38E chiel a l ha di‐ie: Quanti pan l eve? ande e guarde. E quand a l’han savùlou, a l han dit: Sinq, e doui pess.
39Anloura a l ha coumandà‐ie dë fé‐ie assëté tutti për troup, sù l’erba vërda.
40E a soun assëtà‐sse për troup, i un dë sent, e i aitri dë sinquanta persoune.
41E quand ch’a l ha avù pià i sinq pan e i doui pess, guardand vers ’l ciel, a l ha dait gloria a Diou, e a l ha rout i pan, e peui a l ha dà‐ie ai so dissepoul, për ch’a i butteissou dënans a lour, e a l ha dividù ëntra tutti i doui pess.
42E a l’han mangià‐ne tutti, e a soun nurissé ben.
43E a s’è pourtà‐sse via doudess cavagne piene d’i toc dë pan, e queich avans d’i pess.
44E coui ch’a l aviou mangià d’i pan a l erou ëncirca sinq mila om.
45E subit dop, a l ha oubligà i so dissepoul dë mounté sù ’l barchet, e d’ëndé dënans dë chiel, dëlà dël mar, vers Betsaida, ën tant ch’a coungedëria i troup.
46E quand a l ha avù‐ie coungedià, a l è andassë‐ne sù la mountagna për preghé.
47E la seira essend vënùa, ’l barchet a l era ën mes dël mar, e chiel soul a l era ën terra.
48E a l ha vëdù ch’a l aviou moutoubin dë pena a fé ëndé ’l barchet, përché chë ’l vent a i era countrari; e ëncirca la quarta vigilia dë la neuit, a l è andait vers dë lour caminand sù ’l mar, e a voulia passé‐ie dënans.
49Ma quand ch’a l’han vëdù‐lou caminand sù ’l mar, a l han crëdù ch’a fussa un’ fantasma; e a soun buttà‐sse a crié.
50Përché a l’han vëdù‐lou tutti; e a soun sbaruà‐sse, ma chiel a l ha subit parlà‐ie, e a l ha di‐ie: Tranquilise‐ve, i soun mi; pie‐ve nen paura.
51E a l è mountà coun lour ënt ’l barchet, e ’l vent a l ha cessà; laqual cosa a l ha aumentà moutoubin so stupour e soua amirassioun.
52Përché a l aviou nen fait bin rifless al miracoul d’i pan; për causa ch’i so cœur a l era stupid.
53E quand ch’a soun stait passà dëlà dël mar, a soun arrivà ënt la regioun dë Genezaret, doua ch’a soun calà.
54E dop ch’a soun stait surti d’ënt ’l barchet, coui dël leug a l’han arcounëssù‐lou subit.
55E a soun buttà‐sse a couri da tutte part ënt ’l pais d’i countourn, e a i pourtavou da ogni banda i malavi ënt dë pëciti let, doua ch’a sentiou a di chë chiel a i era.
56E dapërtut doua ch’a l era ëntrà ënt i bourg, o ënt le sità, o ënt i paisot, a buttavou i malavi ënt i marcà, e a lou pregavou dë përmëti al manc ch’a poudeissou touché ’l bord dë soua vesta; e tutti coui ch’a lou toucavou a l erou guari.
Currently Selected:
San Marc 6: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
