San Marc 5
5
Gesu‐Crist a libera un ëmpoussessà, e a arsussita la fia dë Giairo.
1E a soun arrivà dëlà dël mar ënt ’l pais d’i Gadarenian.
2E tost ch’a l è surti d’ënt ’l barchet, un om ch’a l avia un spirit ëndiaoulà, a seurt d’ënt le sepulture, e a i ven a l’ incountr’.
3Coul om a stasia ënt le sepulture, e nëssun a poudia tëni‐lou stacà, gnanca coun dë cadene;
4Përché souvens, quand a l’ aviou groupà‐lou coun dë fer e dë cadene, a l avia rout le cadene, e buttà ’l fer a toc, e gnun a poudia douminé‐lou.
5E a l era sempre dë dì e dë neuit ënt le mountagne, e ënt le sepulture, criand, e dasand‐se dë bot coun dë pere.
6Ma subit ch’a ved Gesu da lountan, a cour da chiel e a si campa ën gënouioun al dënans.
7E criand a tutta forsa, a dis: Cosa i è‐lou tra dë noui, Gesu, fieul dël soummo Diou? I të scoungiurou, për part d’Iddiou dë nen tourmenté‐me.
8Perché Gesu a i disia: Seurt d’ënt coul om, spirit ëndiaoulà.
9Anloura a l ha ciamà‐ie: Coum è‐lou chë të të ciame? E a rispound, e a dis: Mè nom a l è Legioun, përché ch’i souma diversi.
10E a lou scoungiurava, ch’a i mandeissa nen fora d’ënt coul pais.
11E a i era lì vësin a le mountagne un gran troup d’animai ën pastura.
12E tutti coui demoni a lou pregavou, disand: Mandëne ënt i animai, për ch’i introu ënt lour; e subit Gesu a l’ha përmëtùi‐lou.
13Anloura coui spirit ëndiaoulà essend surti, a soun ëntrà ënt i animai; e ’l troup, ch’a l era dë doui mila circa, a s’è campà‐sse da aut ën bas ënt ’l mar, e a soun stenzù ënt ’l mar.
14E coui ch’a l erou ën pastura d’i animai a soun scapà‐sse, e a l han pourtà‐ne la neuva ënt la sità e ënt i pais.
15E coui dë la sità a soun surti për vëdi lon ch’a l era arrivà, e a soun vënù da Gesu; e a l han vëdù l’endemounià, coul ch’a l avia la legioun, assëtà e vësti, e ënt so boun sens; e a soun stait pià da la paura.
16E coui ch’a l aviou vëdù ’l miracoul, a l’han countà‐ie lon ch’a l era arrivà‐ie al ëndemonià, e a i animai.
17Anloura a soun buttà‐sse a preghé‐lou ch’a s’artireissa d’ënt coul pais.
18E quand a l è stait ëntrà ënt ’l barchet, coul ch’a l era stait ëndemounià, a l’ha pregà‐lou dë përmëti ch’a fussa ënsem a chiel.
19Ma Gesu a l’ha nen përmëtùi‐lou, e a l ha di‐ie: Vatë‐ne a toua ca, dai tò, e counti‐ie le gran cose chë ’l Sëgnour a l ha fà‐te, e coum a l ha avù coumpassioun dë ti.
20Dounque a s’è ëndà‐ssëne, e a s’è buttà‐sse a publiché ënt Decapoli le gran cose chë Gesu a l avia fà‐ie, e tutti a së stupiou.
21E quand Gesu a l è tourna stait passà a l’ autra riva ënt ’l barchet, a s’è ëmbarounà‐sse dë gran turbe dë gent vësin a chiel, e a l era vësin al mar.
22E eccou, un d’i principai dë la sinagoga, për nom Giairo, a ven da chiel, e vëdand‐lou, a së campa a i so pè.
23E a lou pregava coun ardour, disand: Mia pëcita fia a l è sù ’l pounto dë mort; i të pregou dë vëni, e d’impouni‐ie le man për ch’a sia guaria, e ch’a viva.
24Dounque Gesu a s’è ëndà‐ssëne coun chiel, e dë gran troup dë gent a i ëndasiou apress, e a lou saravou tut d’ëntourn.
25E una dona ch’a l avia una perdita dë sang da doudess anni,
26E ch’a l avia pati moutoubin ënt le man dë diversi medic, e ch’a l avia spendù tut ’l fait‐sò, sensa fé gnun proufit, ma pitost pegiourand,
27Avend senti parlé dë Gesu, a l è vënùa ënt la foula për darè, e a l ha toucà soua vëstimenta.
28Përché a disia: Basta ch’i touca mac soua vëstimenta, i sareu guaria.
29E ënt coul moument la perdita dë sang a s’è fermà‐sse; e a s’è senti‐sse ënt so corp ch’a l era guaria dë so flagel.
30E subit Gesu, avend arcounëssù ënt chiel istess la virtù ch’a l era surtia da chiel, a s’è virà‐sse vers la gent, disand: Chi è‐lou ch’a l ha toucà mia vëstimenta?
31E i so dissepoul a l han di‐ie: Të vëde chë la turba a të sara tut d’ëntourn, e të die: Chi è‐lou ch’a l ha toucà‐me?
32Ma a guardava tut d’ëntourn për vëdi coula ch’a l avia fait lon.
33Alloura la foumna, piena dë paura e tutta tramouland, savend lò ch’a s’era fà‐sse ënt soua persouna, a ven e a së campa a i so pè, e a diciara tutta la verità.
34E a i dis: Mia fia, toua fede a l ha salvà‐te; vatë‐ne ën pass, e sia guaria dël to flagel.
35Mentre ch’a parlava ëncoura, a i è vënù‐ie dë gent dalla ca dël principal dë la sinagoga, ch’a l han di‐ie: Toua fia a l è morta, përché i das‐tu ëncoura dë pena al Padroun?
36Ma Gesu, avend tost senti lon ch’a disiou, a i dis al principal dë la sinagoga: Tem niente; cred mac.
37E a l ha përmëtù‐ie a nëssun d’ëndé‐ie apress, sëdënò a Pietrou, e a Giacou, e a Giouan ’l fratel dë Giacou.
38E peui a l è ëndait ënt la ca dël principal dë la sinagoga, e a ved ’l tumult, cioè, coui ch’a piouravou e ch’a sgariou.
39E essend ëntrà drinta, a l ha di‐ie: Përché ch’i fe tut ste tapage, e përché ch’i pioure? la pëcita fia a l è pa morta, ma a deurm.
40E a së burlavou dë chiel. Ma Gesu avend‐ie fait surti tutti, a pia ’l pare e la mare dë la pëcita fia, e coui ch’a l erou coun chiel, e a intra là doua ch’a i era la pëcita fia cougià.
41E piand la masëna për man, a i dis: Talitha cumi, che, essend spiegà, a veul di: Pëcita fia, i të diou, aussë‐te.
42E subit la pëcita fia a s’è aussa‐sse, e a l ha caminà; përché a l avia doudess anni; e lour a soun stait tut maravià.
43E a l ha coumandà‐ie espressament chë nëssun a lou saveissa; e peui a l ha dit ch’a i deissou da mangé.
Currently Selected:
San Marc 5: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
