San Marc 4
4
La parabola dë Gesu‐Crist dë coul ch’a sëmena, dë la sëmens, e dë la grana dë sënëvra: a së butta ën mar, e a apasia la tempesta.
1Peui a s’è tournà‐sse butté a insegné vësin al mar, e a s’ëmbarounava dë gran gent d’ëntourn a chiel, dë manera ch’a l è mountà ënt un barchet, e essend‐se assëtà ënt ’l barchet sù ’l mar, tut ’l popoul a l è rëstà sù la riva dël mar.
2E a i moustrava moutoubin dë cose coun dë paragoun, e a i disia ënt soue istrussioun:
3Scoute, eccou, un om dë campagna a l è surti për sëmëné.
4E a l è arrivà chë sëmënand, una part dë la sëmens a l è toumbà al loung dë la stra, e a i è vënù‐ie i ousei dël ciel, e a l’han mangià‐la tutta.
5Un’ autra part a l è toumbà ënt dë leug giairin, doua ch’a i era nen vaire dë terra, e a l è nassùa subit, përché ch’a ëntrava nen ën creuss ënt la terra.
6Ma quand a i è surti‐ie ’l soul, a l è rëstà brusà; e sicoum a l avia panen dë radis, a l è rëstà sëca.
7Un ’autra part a l è toumbà ën mes a dë spine, e le spine a soun cressùe, e a l han stensù‐la, e a l ha rendù nëssun frut.
8E un’ autra part a l è toumbà ënt una terra bouna, e a l ha dait so frut, mountand e crëssand; dë tal manera ch’ un gran a l ha pourtà‐ne tranta, un autr’ sëssanta, e un autr’ sent.
9E a l ha di‐ie: Coul ch’a l ha d’ourie për senti, ch’a ëntenda!
10E quand a l è stait ën particoular, coui ch’a l erou d’ëntourn a chiel, coun i doudess, a l’han interrougà‐lou riguard a coula parabola.
11E chiel a l ha di‐ie: A voui aitri a v’è permes dë counossi ’l segret dël regno d’Iddiou; ma a coui ch’a soun fora, tutte le cose a së trattou coun dë parabole.
12Afin chë vëdand a vëdou, e ch’a sciairou nen; e chë sentand a sentou, e ch’a capissou nen; për paura ch’a së counvërtissou, e ch’i so pëcà a i siou përdounà.
13Peui a l ha di‐ie: E‐lou ch’i capisse nen cousta parabola? e coum è‐lou dounque ch’i capirè tutte le parabole?
14Coul ch’a sëmena, a l è coul ch’a sëmena la parola.
15E eccou, coui ch’a rësseivou la sëmens al loung dë la stra, a l è coui ch’a i sëmenou drinta la parola; ma dop ch’a l’han senti‐la, Satan a ven immediat, e a porta via la parola sëmënà ënt i so cœur.
16Për l’istess, coui ch’a rësseivou la sëmens ënt dë leug ch’a i è dë pere, a soun coui chë avend senti la parola, a la rësseivou tost coun piasi.
17Ma a l han gnune radis ënt lour istess, e a soun mac për un temp, dë manera chë l’afflissioun e la persecussioun essend arrivà, përché dë la parola, a soun subit scandalisà.
18E coui ch’a rësseivou la sëmens ën mes a le spine, a soun coui ch’a sentou la parola.
19Ma i crussi dë ste mound, e l’ ingann dë le richesse, e le cupidità d’i aitre cose, essend ëntrà ënt i so spirit, a stensou la parola, e a resta sensa frut.
20Ma coui ch’a l han rëssëvù la sëmens ënt una bouna terra, a soun coui ch’a sentou la parola, e ch’a la rësseivou, e ch’a portou dë frut; un tranta, e l’ autr’ sëssanta, e l’ autr’ sent.
21Ma a disia dëcò: A së portë‐lou ’l ciair për butté‐lou souta ’na mina, o souta un let? l è‐lou nen për butté‐lou sù ’l candële?
22Përché a i è niente dë segret ch’a së sappia nen, e a i è niente dë strëmà ch’a vena nen al dëscuvert.
23Së queicadun a l ha d’ourie për senti, ch’a ëntenda.
24A l ha ëncoura di‐ie: Pie varda a lon ch’i senti; dë l’istessa mesura ch’i misurërì, a vë misurëran dëcò; ma a voui aitri ch’i ëntende, a vë sarà giountà.
25Përché a coul ch’a l ha, a i sarà dait; e a coul ch’a l ha niente, anche lon ch’a l ha a i lou levëran.
26A disia dëcò: ’L regno d’Iddiou a l è coume se un om, dop d’ avei campà dë sëmens ënt terra, a durmeissa, e a së lëveissa dë neuit e dë dì.
27E chë la sëmens a germougleissa e a crësseissa, sensa ch’a sappia ’l coum.
28Përché la terra a proudu da chila istessa prima l’erba, e peui le spi, e peui ’l fourment ënt le spi.
29E quand ’l gran a l è madur, un i butta subit la mansoira, përché chë la mëssoun a l è prounta.
30A disia ëncoura: A cosa coumparasiounëroum‐ne ’l regno d’Iddiou, o pure coun che paragoun poudroum‐ne rapresenté‐lou?
31 A l è dë son, coume dël gran dë sënëvra, ’l qual, quand a së sëmena ënt terra, a l è propi la pi pëcita dë tutte le sëmens ch’a së campou ënt terra.
32Ma dop ch’a l è sëmënà, a leva, e a ven pi grand chë tutte i autre piante, e a butta fora dë gran branc, talmente ch ’i ousei dël ciel a peulou fé i so ni souta soua oumbra.
33Coussì, coun diversi paragoun dë coula sors, a i announsiava la parola d’Iddiou, secound ch’a poudiou intendë‐la.
34E a i parlava nen sensa paragoun; ma ën particoular a spiegava tut a i so dissepoul.
35Oura ënt l’istess dì, essend vënùa la seira, a l ha di‐ie: Passouma dë là dë l’acqua.
36E lassand la turba, a soun mënassë‐lou ënsem a lour, chiel essënd già ënt ’l barchet; e a i era dëcò d’aitre pëcite barchet ënsem a chiel.
37E a s’è lëvà‐sse un turubi dë vent coussì fort, chë le ounde a së campavou ënt ’l barchet, dë manera ch’a coumensava già a ëmpi‐sse.
38Ma chiel a l era a la poupa, ch’a durmia s’un cussin; e a l’han dësvià‐lou, e a l han di‐ie: Padroun, a të n’a fa‐lou niente ch’i vadou a peri?
39Ma chiel, essend dësvià, a l ha crià‐ie al vent, e a l ha dit al mar: Tas‐te, sta ferm; e ’l vent a l ha cessà, e tut l’è stait chiet.
40Peui a l ha di‐ie: Përché eve tanta paura? Coum è‐lou ch ’i eve niente dë fede?
41E lour a soun senti‐sse una gran tëma, e a së disiou un a l’ autr’: Ma chi è‐lou coust‐ssi, chë fin al vent e ’l mar a i ubbidissou?
Currently Selected:
San Marc 4: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
