San Marc 12
12
La parabola d’i vignoulant; la pera arbuttà da coui ch’a fabricou; ’l tributo douvù a Cesare; interrougassioun d’i Sadducean relativament a la risurressioun; ’l qual è ’l pi gran coumandament; David a l ha arcounëssù ’l Messia për so Sëgnour; la vidoua ch’a butta doue pëcite mounede a la bussoula dë le limozne.
1Peui a s’è buttà‐sse a di‐ie coun una parabola: Queicadum a l ha piantà una vigna, e a l’ha ënvirounà‐la d’una bussounà, e a l ha fà‐ie una tampa për un torc, e a l ha fabricà‐ie una tour; peui a l ha fittà‐la a dë vignoulant, e a l è ëndà‐ssëne fora.
2Arrivà la stagioun dë l’ua, a l ha mandà un sërvitour ai vignoulant, për arseivi da lour dël frut dë la vigna.
3Ma lour a l’han pià‐lou, a l han dà‐ie dë bot, e a l’han mandà‐lou via a veuid.
4A l ha mandà‐ie ëncoura un aut sërvitour; e lour campand‐ie dë pere, a l han fiacà‐ie la testa, e a l’han mandà‐lou via, dop d’avei‐lou trattà vërgougnousament.
5A l ha mandà‐ne ëncoura un aut, chë lour a l han massà; e diversi aitri, chë i un a l han dà‐ie, e i aitri a l han massà‐ie.
6Ma avend ëncoura un fieul, so predilet, a l’ha dëcò mandài‐lou për l’ultim, disand: A rispetëran mè fieul.
7Ma coui vignoulant a l han dit tra dë lour: Coust‐ssi a l è l’erede: Vëni, massoumë‐lou, e l’eredità a l è nosta.
8Dounque avend‐lou pià, a l’han massà‐lou, e a l’han campà‐lou fora dë la vigna.
9Cosa farà‐lou dounque ’l Sëgnour dë la vigna? a venërà, e a farà peri i vignoulant, e a darà la vigna a d’i aiti.
10E l eve nen lësù coula scritura: La pera ch’a l han arbuttà coui ch’a fabricavou, a l è rëstà la pera principal dë l’angoul?
11Sò‐ssi a l è stait fait dal Sëgnour, e a l è una cosa maraviousa dënans a nosti eui.
12Anloura a l han tirà a pié‐lou, ma a l han avù paura dël popoul; përché a soun accourzù‐sse ch’a l avia dit coul paragoun countra dë lour; e përché dë lon, a l’han lassà‐lou, e a soun ëndà‐ssëne.
13Ma a l han mandà‐ie queicadun d’i farisei e d’i Erodian, për ciapé‐lou ënt i so discours;
14I quai essend vënù, a l han di‐ie: Padroun, i savouma chë të seus sincer, e chë të guarde nëssun ën faccia; përché t’has nëssun riguard a l’apparensa d’i omini, ma t’insegne la stra d’Iddiou secound la verità: E‐lou permes dë paghé ’l tribut a Cesare, o nen? lou paghëroum‐ne, o lou paghëroum‐ne nen?
15Ma Gesu counëssand soua ipoucrisia, a l ha di‐ie: Përché veuli tenté‐me? Pourte‐me un dëne, ch’i lou vëda.
16E a l han presentài‐lou. Anloura a l ha di‐ie: Dë chi è‐la sta figura, e sta inscrissioun? A l han rispoundù‐ie: Dë Cesare.
17E Gesu rëspoundand a l ha di‐ie: De‐ie a Cesare le cose ch’a soun dë Cesare, e a Diou coule ch’a soun dë Diou; e a soun rëstà‐ne stupi.
18Anloura i sadducean, ch’a diou ch’a i è nëssune risurressioun, a soun vënù da chiel, e a l’han interrougà‐lou, disand:
19Padroun, Mose a l ha lassà‐ne për scrit: Chë së ’l fratel dë queicadun a l è mort, e ch’a l ha lassà soua foumna, e ch’a l ha lassà nëssune masëna, so fratel a pia soua foumna, e ch’a daga dë prole a so fratel.
20Oura a i era sett fratei, d’i quai ’l pi vei a l ha pià una foumna, e essend mort a l ha lassà nëssune masëna.
21E ’l secound a l’ha pià‐la, e a l è mort, e chiel a l ha dëcò lassà nëssune masëna; e ’l ters për l’istess.
22I sett adounque a l’han pià‐la e a l han lassà nëssune masëna; la foumna a l è dëcò morta l’ultima dë tutti.
23Dounque a la risurressioun, quand ch’a saran arsussità, dë qual fra lour aitri sarà‐la foumna? përché i sett a l’han avù‐la për foumna.
24E Gesu rëspoundand, a l ha di‐ie: ’L moutiv për ’l qual i si ënt l’errour, a l è ch’i counossi nen le scriture, nè ’l pouter d’Iddiou.
25Përché, quand ch’a saran arsussità d’i mort, a piëran nëssune foumne, e a i daran nëssune foumne ën matrimoni; ma a saran parei d’angel ch’a soun ënt ’l ciel.
26E ën quant ai mort, për fé‐ve vëdi ch’a arsussitou, eve nen lësù ënt ’l liber dë Mose, coum a l è ch’Iddiou a l ha parlà‐ie ënt ’l bussoun, disand: I soun ’l Diou d’Abraam, ’l Diou d’Isaac, e ’l Diou dë Giacob?
27A l è nen ’l Diou d’i mort, ma ’l Diou d’i vivent. I si dounque ënt un gran errour.
28E un d’i scriba, ch’a l avia senti‐ie a dësputé, vëdand ch’a l avia rëspoundù‐ie ben, a s’è avëssinà‐sse dë chiel, e a l ha ciamà‐ie, qual a l era ’l prim dë tutti i coumandament?
29E Gesu a l ha rispoundù‐ie: ’L prim dë tutti i coumandament a l è: Scouta, Israel, ’l Sëgnour nost Diou, a l è ’l soul Sëgnour;
30E t’amëras ’l Sëgnour to Diou dë tut to cœur, dë tutta toua anima, dë tut to pensè, e dë tutta toua forsa. Coul lì a l è ’l prim coumandament.
31E ’l secound, ch’a l è simil al prim, a l è coust‐ssi: T’amëras to prossim coum ti stess. A i è nëssun autr’ coumandament pi grand chë coui lì.
32E ’l scriba a l ha di‐ie: Padroun, t’has dit benissim, secound la verità, ch’a i è un Diou soul, e ch’a i n’a i è pa nëssun aiti chë chiel;
33E chë d’amé‐lou dë tut so cœur, dë tutta soua intelligensa, dë tutta soua anima, e dë tutta soua forsa, e d’amé so prossim coum se stess, a l è pi chë tutti i olocausti e i sacrifissi.
34E Gesu vëdand chë coul scriba a l avia rispost coun prudensa, a l ha di‐ie: Të seus nen lountan dal regno d’Iddiou. E nëssun a ëncalava pi interroughé‐lou.
35E coum Gesu a insegnava ënt ’l tempio, a l ha pià la parola, e a l ha dit: Coum è‐lou ch’i Scriba a diou chë ’l Crist a l è ’l fieul dë David?
36Përché David chiel istess a l ha dit për l’Spirit Sant: ’L Sëgnour a l ha dit a mè Sëgnour: Setë‐te a mia dritta, fin ch’i abbiou buttà i to inimis për ’l marcia‐pè d’i to pè.
37Dounque da già chë David chiel istess a lou ciama so Sëgnour, coum è‐lou ch’a l è so fieul? E dë gran troup dë gent a piavou piasi a senti‐lou.
38A i disia dëcò insegnand‐ie: Pie‐ve guarda d’i Scriba, ch’a piou piasi dë spassëgé coun dë veste lounghe, e ch’a i pias le inchinade ënt i marcà,
39E le prime cadreghe ënt le sinagoghe, e i prim post ënt i festin;
40Ch’a divorou dë pianta le ca dë le vidoue, anche souta ’l pretest dë fé d’ourassioun lounghe. A n’a arsëvëran una coundanassioun pi granda.
41E Gesu, essend astà vis‐a‐vi dë la boussoula dë le limozne, a tënia d’ament coum ’l popoul a buttava dë dëne ënt la bussoula.
42E diversi rich a buttavou moutouben; e a i è vënù‐ie una povra vidoua, ch’a l ha buttà‐ie doue pëcite mounede, ch’a fan la quarta part d’un sold.
43E Gesu avend ciamà i so dissepoul, a l ha di‐ie: In verità i vë diou, chë coula povra vidoua a l ha buttà dë pi a la bussoula ch’i aiti ch’a l han buttà‐ie.
44Përché tutti a l han buttà‐ie dë so avans; ma cousta‐ssi a l ha buttà‐ie dë soua miseria tut lon ch’a l avia, tutta soua sussistensa.
Currently Selected:
San Marc 12: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
