San Marc 11
11
Gesu‐Crist a fa soua entrada ënt Gerusalem; a maledis un fie; a scassa d’ënt ’l tempio i venditour e i compratour. La fede a peul traspourté dë mountagne. ’L përdoun dë le ingiurie. Batesim dë Giouan.
1E coum a s’approussimavou dë Gerusalem, essend vësin dë Betfage, e dë Betania, vers ’l mount d’i ulivè, a l ha mandà doui d’i so dissepoul,
2E a l ha di‐ie: Ëndevë‐ne a coula bourgià ch’a l è vis‐a‐vi dë voui; e ënt ’l ëntré‐ie, i treuvërì un asnet stacà, sù ’l qual nëssun om a s’è mai assëtà‐ssie; dëstache‐lou, e mëne‐lou sì.
3E së queicadun a vë dis: Përché fe‐ve lolì? Die chë ’l Sëgnour a n’ha da bësogn; e subit a lou mandërà ënsissi.
4Dounque a soun parti, e a l han trouvà l’asnet ch’a l era stacà dëfora, vësin a la porta, ën mes a doui stra, e a l’han dëstacà‐lou.
5E queicadun dë coui ch’a l erou ënsilì, a l han di‐ie: Përché ch’i dëstache coul asnet?
6E lour a i han rispoundù‐ie coum a l’avia coumandà Gesu, e a l han lassà‐ie fé.
7Dounque a l han mënà l’asnet a Gesu, e a l han buttà soue vëstimente dë lour ënsima dë l’asnet, e chiel a s’è assëtà‐ssie ados.
8E diversi a stendiou soue vëstimente sù la stra, e d’aitri a taiavou dë branc dai erbou, e a i spantiavou për la stra.
9E coui ch’a ëndasiou dënans, e coui ch’a vëniou apress, a criavou, disand: Hosanna! Benedett sia coul ch’a ven al nom dël Sëgnour!
10Benedett sia ’l regno dë David nost pare, ch’a ven al nom dël Sëgnour; hosanna ënt i leug i pi aut!
11Gesu a l è ëntrà coussì ënt Gerusalem, e al tempio; e dop d’avei guardà da tutte part, coum a l era già tard, a l è surti coun i doudess, për ëndé a Betania.
12E ’l dì apress, tournand da Betania, a l ha avù fam.
13E vëdand da lountan un fie ch’a l avia dë feuie, a l è ëndait a vëdi s’a l’avria trouvà‐ie queicosa; ma essend‐ie vënù, a l ha trouvà‐ie nen aut chë dë feuie, përché a l era nen la stagioun dë le fie.
14E Gesu piand la parola, a l ha dit al fie: Chë mai pi gnun a mangia dë frut da ti. E i so dissepoul a l’han senti‐lou.
15Dounque a soun vënù a Gerusalem; e quand Gesu a l è stait ëntrà ënt ’l tempio, a s’è buttà‐sse a scassé fora coui ch’a vendiou e coui ch’a coumpravou ënt ’l tempio, e a l ha stravacà le taule d’i cambista, e le cadreghe dë coui ch’a vendiou dë coulombot.
16E a përmëtia nen chë nëssun a pourteissa gnun vass për ’l tempio.
17E a i insegnava, disand‐ie: E‐lou nen scrit: Mia ca a së ciamërà una ca dë preghiera për tutte le nassioun? ma voui i eve fà‐ne una caverna dë lader.
18E i Scriba e i principai sacrificatour avend senti lon, a sërcavou coum a fariou për perdë‐lou; përché a lou tëm‐iou, ën causa chë tut ’l popoul a l avia d’amirassioun për soua doutrina.
19E la seira essend vënùa a l è surti da la sità.
20E la matin, mentre ch’a passavou vësin al fie, a l han vëdù ch’a l era rëstà sec fin a la radis.
21E Pietrou essend‐se arcourdà dë lon ch’a s’era passà‐sse, a l ha dit a Gesu: Padroun, eccou, ’l fie chë të l has maledet, a l è tut sec.
22E Gesu rispoundand, a l ha di‐ie: Crëdi ën Diou.
23Përché in verità i vë diou, chë chiounque ch’a i dirà a coula mountagna: Chitta toua piassa, e campë‐te ënt ’l mar, e ch’a l avrà gnun dubi ënt so cœur, ma ch’a crëdërà chë lò ch’a dis a së farà, tut lon ch’a l avrà dit a i sarà fait.
24A l è përché dë lon ch’i vë diou: Tut lon ch’i ciamërì ën pregand, crëdi ch’i lou arsëvërì, e a vë sarà fait.
25Ma quand ch’i vë presentërì për fé vosta preghiera, s’i l eve queicosa countra queicadun, përdoune‐ie, për chë vost Pare ch’a l è ënt ’l ciel, a vë përdouna dëcò vosti mancament.
26Ma s’i përdoune nen, vost Pare ch’a l è ënt ’l ciel, a vë përdounërà pa dëcò vosti mancament.
27A soun ancoura tournà a Gerusalem; e mentre ch’a caminava ënt ’l tempio, i principai sacrificatour, e i scriba, e i ansian a soun vënù da chiel,
28E a l han di‐ie: Coun che autourità fas‐tu ste cose, e chi è‐lou coul ch’a l ha dà‐te st’autourità, për fé le cose chë të fas?
29E Gesu rëspoundand, a l ha di‐ie: I v’interroughëreu dëcò d’una cosa, e de‐me risposta; peui i vë dirai për che autourità ch’i fas ste cose.
30’L batesim dë Giouan erë‐lou dël ciel, o d’i omini? rëspoundi‐me.
31E a rasounavou tra dë lour, disand: Së i diouma: Dël ciel, chiel a ne dirà: Përchè dounque ch’i eve nen crëdù‐lou?
32E së i diouma: D’i omini, i ouma da tëmi ’l popoul; përché tutti a crëdiou chë Giouan a l era stait un proufeta ver.
33Anloura, për risposta, a l han di‐ie a Gesu: I savouma nen; e Gesu rëspoundand, a l ha di‐ie: I vë dirai pa dëcò për che autourità i fas ste cose.
Currently Selected:
San Marc 11: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
