San Matteo 9
9
Gesu‐Crist a guaris diverse maladie. A arsussita una fia morta.
1Anloura essend ëntrà ënt la barca, a l ha tournà passé ’l mar, e a l è vënù ënt soua sità.
2E eccou, a l han presentà‐ie un paralitic cougià ënt un let. E Gesu vëdand la fede dë sti‐ssì, a i dis al paralitic: Pia boun courage, mè fieul! i to pëcà a të soun përdounà.
3E eccou, queicadun d’i Scriba a disiou ënt lour: Coust‐ssi a bëstemia.
4Ma Gesu counëssand ’l so pensè, a i dis: Përché pense‐ve mal ënt vosti cœur?
5E di‐me ën po, è‐lou pi facil dë di: I to pëcà a të soun përdounà? o dë di: Aussë‐te, e marcia?
6Oura për ch’i sappie chë ’l Fieul dë l’om a l ha ’l pouter sù la terra dë përdouné i pëcà, a i dis anloura al paralitic: Aussë‐te, caria to let e vat‐ne a toua ca.
7E a s’è lëvà‐sse, e a l è ëndait a soua ca.
8E le troupe dë gent avend vëdù lolì, a l erou bel e stupie, e a dasiou gloria a Diou d’avei councedù una poutensa simil ai omini.
9Peui Gesu andasand pi anans, a l ha vëdù un om ch’a së ciamava Matte, assëtà al leug dël peage, e a i dis: Ven‐me apress; e chiel a s’è aussà‐sse e a l è ëndà‐ie apress.
10E mentre chë Gesu a l era a taula ënt la ca dë Matte, eccou, diversi dë coui dël peage, e dë gent grama, ch’a l erou vënù lì, a soun buttà‐sse a taula coun Gesu e i so dissepoul.
11I Farisei vëdand lolì, a l han di‐ie ai so dissepoul: Coum è‐lou chë vost padroun a mangia coun coui dël peage e dë grame gent?
12Ma Gesu, avend senti lon, a i dis: A l è pa coui ch’a stan ben ch’a l han da bësogn dël medic, ma a l è coui ch’a stan mal.
13Ma ënde, e ëmpare lon ch’a veulou di ste parole: I veui la misericordia e nen ’l sacrifissi; përché i soun nen vënù për ciamé al pentiment i giust, ma i pecatour.
14Anloura i dissepoul dë Giouan a soun vënù da chiel, e a l han di‐ie: Për cos’è‐lou chë noui autri e i Farisei i giunoumou souvent, e i to dissepoul a giunou nen?
15E Gesu a i ha rispost: Le gent dë la stansa dë l’spouss peulë‐ne essi ciagrin mentre l’spouss a l è coun lour? ma a venëran coui dì chë l’spouss a i sarà lëvà, e a l è anloura ch’a giunëran.
16E dëcò a i è nëssun ch’a butta un tacoun dë pann neuv a un vësti frust; përché lon ch’a së butta për tacouné, a scianca ’l vësti, e ’l pertus a së slarga.
17A së butta pa dëcò dë vin neuv ënt dë vass frust; sëdënò i vass a saoutou, e ’l vin a së versa, e i vass a soun përdù; ma a së butta ’l vin neuv ënt dë vass neuv, e a së counservou tut i doui.
18Mentre a i disia ste cose, eccou ch’a i arriva un sëgnour, ch’a s’è ëngënouià‐ssie al dënans, disand‐ie: Mia fia a l è già morta, ma ven, e posa toua man sù chila, e a vivrà.
19E Gesu essend‐se aussà, a l è ëndà‐ie apress coun i so dissepoul.
20E eccou, una foumna ch’a patia da doudess anni una perdita dë sang, a i ven da darè, e a i touca ’l bord dë soua vëstimenta.
21Përché a disia ënt chila: S’i peus mac touché soua vëstimenta, i sareu guaria.
22E Gesu essend‐se voultà, e guardand‐la, a i dis: Pia boun courage, mia fia! toua fede a l ha salvà‐te; e ënt coul moument la foumna a l è guaria.
23Quand dounque Gesu a l è arrivà a la ca dë coul sëgnour, e ch’a l ha vëdù i sounadour, e un troup dë gent ch’a fasiou un gran rumour,
24A l ha di‐ie: Artire‐ve, chë la fia a l è nen morta, ma a deurm; e a lou minciounavou.
25Sicché dop d’avei fait seurti tut coul troup, a l è ëntrà, a l ha pià la man dë la giouvënotta, e chila a s’è aussà‐sse.
26E la neuva a s’è sbardà‐ssëne për tut coul pais.
27E ën mentre chë Gesu a passava un po pi lountan, doui borgnou a soun buttà‐ssie apress, criand e disand: Fieul dë David, abbia coumpassioun dë noui.
28E quand ch’a l è arrivà ënt la ca, coui borgnou a soun approussimà‐ssie, e chiel a l ha di‐ie: Crëdi‐ve ch’i peussa fé lon ch’i më ciame? Lour a l han rispoundù‐ie: Si, verament, Sëgnour.
29Anloura a l ha toucà‐ie i eui, disand: Ch’a vë sia fait secound vostra fede.
30E i so eui a së soun duvert; e Gesu minacciand‐ie a l ha prouibi‐ie, disand: Pie‐ve guarda chë nëssun a lou sappia.
31Ma lour essend‐sëne andait, a l han fait couri soua nomina për tut coul pais.
32E coum a surtiou, eccou, a i presentou un om mut, e ëmpoussessà dal demoni.
33E quand chë ’l demoni a l è stait scassà fora, ’l mut a s’è buttà‐sse a parlé; e le gent a së stupiou, disand: Mai a s’è vëdù‐sse dë cose parie ën Israel.
34Ma i Farisei a disiou: A scassa i demoni coun ’l prinsi d’i demoni.
35Oura Gesu a së n’andasia ënt tutte le sità e ënt le terre, dasand d’insegnament ënt soue sinagoghe, e predicand ’l vangeli dël regno, e guariand tutte sors dë maladie, e tutte sors dë mangagne ënt ’l popoul.
36E vëdand i troup dë gent, a l han fà‐ie coumpassioun, përché ch’a l erou tutti spatarà e vagabound coum tante fee sensa bërge.
37E a l ha di‐ie ai so dissepoul: Sicur la mëssoun a l è grossa, ma a i è pochi manouai.
38Preghe dounque ’l Sëgnour dë la mëssoun, ch’a manda dë manouai a soua mëssoun.
Currently Selected:
San Matteo 9: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
