San Matteo 9
9
Gesu‐Crist a guaris diverse maladie. A arsussita una fia morta.
1Anloura essend ëntrà ënt la barca, a l ha tournà passé ’l mar, e a l è vënù ënt soua sità.
2E eccou, a l han presentà‐ie un paralitic cougià ënt un let. E Gesu vëdand la fede dë sti‐ssì, a i dis al paralitic: Pia boun courage, mè fieul! i to pëcà a të soun përdounà.
3E eccou, queicadun d’i Scriba a disiou ënt lour: Coust‐ssi a bëstemia.
4Ma Gesu counëssand ’l so pensè, a i dis: Përché pense‐ve mal ënt vosti cœur?
5E di‐me ën po, è‐lou pi facil dë di: I to pëcà a të soun përdounà? o dë di: Aussë‐te, e marcia?
6Oura për ch’i sappie chë ’l Fieul dë l’om a l ha ’l pouter sù la terra dë përdouné i pëcà, a i dis anloura al paralitic: Aussë‐te, caria to let e vat‐ne a toua ca.
7E a s’è lëvà‐sse, e a l è ëndait a soua ca.
8E le troupe dë gent avend vëdù lolì, a l erou bel e stupie, e a dasiou gloria a Diou d’avei councedù una poutensa simil ai omini.
9Peui Gesu andasand pi anans, a l ha vëdù un om ch’a së ciamava Matte, assëtà al leug dël peage, e a i dis: Ven‐me apress; e chiel a s’è aussà‐sse e a l è ëndà‐ie apress.
10E mentre chë Gesu a l era a taula ënt la ca dë Matte, eccou, diversi dë coui dël peage, e dë gent grama, ch’a l erou vënù lì, a soun buttà‐sse a taula coun Gesu e i so dissepoul.
11I Farisei vëdand lolì, a l han di‐ie ai so dissepoul: Coum è‐lou chë vost padroun a mangia coun coui dël peage e dë grame gent?
12Ma Gesu, avend senti lon, a i dis: A l è pa coui ch’a stan ben ch’a l han da bësogn dël medic, ma a l è coui ch’a stan mal.
13Ma ënde, e ëmpare lon ch’a veulou di ste parole: I veui la misericordia e nen ’l sacrifissi; përché i soun nen vënù për ciamé al pentiment i giust, ma i pecatour.
14Anloura i dissepoul dë Giouan a soun vënù da chiel, e a l han di‐ie: Për cos’è‐lou chë noui autri e i Farisei i giunoumou souvent, e i to dissepoul a giunou nen?
15E Gesu a i ha rispost: Le gent dë la stansa dë l’spouss peulë‐ne essi ciagrin mentre l’spouss a l è coun lour? ma a venëran coui dì chë l’spouss a i sarà lëvà, e a l è anloura ch’a giunëran.
16E dëcò a i è nëssun ch’a butta un tacoun dë pann neuv a un vësti frust; përché lon ch’a së butta për tacouné, a scianca ’l vësti, e ’l pertus a së slarga.
17A së butta pa dëcò dë vin neuv ënt dë vass frust; sëdënò i vass a saoutou, e ’l vin a së versa, e i vass a soun përdù; ma a së butta ’l vin neuv ënt dë vass neuv, e a së counservou tut i doui.
18Mentre a i disia ste cose, eccou ch’a i arriva un sëgnour, ch’a s’è ëngënouià‐ssie al dënans, disand‐ie: Mia fia a l è già morta, ma ven, e posa toua man sù chila, e a vivrà.
19E Gesu essend‐se aussà, a l è ëndà‐ie apress coun i so dissepoul.
20E eccou, una foumna ch’a patia da doudess anni una perdita dë sang, a i ven da darè, e a i touca ’l bord dë soua vëstimenta.
21Përché a disia ënt chila: S’i peus mac touché soua vëstimenta, i sareu guaria.
22E Gesu essend‐se voultà, e guardand‐la, a i dis: Pia boun courage, mia fia! toua fede a l ha salvà‐te; e ënt coul moument la foumna a l è guaria.
23Quand dounque Gesu a l è arrivà a la ca dë coul sëgnour, e ch’a l ha vëdù i sounadour, e un troup dë gent ch’a fasiou un gran rumour,
24A l ha di‐ie: Artire‐ve, chë la fia a l è nen morta, ma a deurm; e a lou minciounavou.
25Sicché dop d’avei fait seurti tut coul troup, a l è ëntrà, a l ha pià la man dë la giouvënotta, e chila a s’è aussà‐sse.
26E la neuva a s’è sbardà‐ssëne për tut coul pais.
27E ën mentre chë Gesu a passava un po pi lountan, doui borgnou a soun buttà‐ssie apress, criand e disand: Fieul dë David, abbia coumpassioun dë noui.
28E quand ch’a l è arrivà ënt la ca, coui borgnou a soun approussimà‐ssie, e chiel a l ha di‐ie: Crëdi‐ve ch’i peussa fé lon ch’i më ciame? Lour a l han rispoundù‐ie: Si, verament, Sëgnour.
29Anloura a l ha toucà‐ie i eui, disand: Ch’a vë sia fait secound vostra fede.
30E i so eui a së soun duvert; e Gesu minacciand‐ie a l ha prouibi‐ie, disand: Pie‐ve guarda chë nëssun a lou sappia.
31Ma lour essend‐sëne andait, a l han fait couri soua nomina për tut coul pais.
32E coum a surtiou, eccou, a i presentou un om mut, e ëmpoussessà dal demoni.
33E quand chë ’l demoni a l è stait scassà fora, ’l mut a s’è buttà‐sse a parlé; e le gent a së stupiou, disand: Mai a s’è vëdù‐sse dë cose parie ën Israel.
34Ma i Farisei a disiou: A scassa i demoni coun ’l prinsi d’i demoni.
35Oura Gesu a së n’andasia ënt tutte le sità e ënt le terre, dasand d’insegnament ënt soue sinagoghe, e predicand ’l vangeli dël regno, e guariand tutte sors dë maladie, e tutte sors dë mangagne ënt ’l popoul.
36E vëdand i troup dë gent, a l han fà‐ie coumpassioun, përché ch’a l erou tutti spatarà e vagabound coum tante fee sensa bërge.
37E a l ha di‐ie ai so dissepoul: Sicur la mëssoun a l è grossa, ma a i è pochi manouai.
38Preghe dounque ’l Sëgnour dë la mëssoun, ch’a manda dë manouai a soua mëssoun.
Currently Selected:
San Matteo 9: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
San Matteo 9
9
Gesu‐Crist a guaris diverse maladie. A arsussita una fia morta.
1Anloura essend ëntrà ënt la barca, a l ha tournà passé ’l mar, e a l è vënù ënt soua sità.
2E eccou, a l han presentà‐ie un paralitic cougià ënt un let. E Gesu vëdand la fede dë sti‐ssì, a i dis al paralitic: Pia boun courage, mè fieul! i to pëcà a të soun përdounà.
3E eccou, queicadun d’i Scriba a disiou ënt lour: Coust‐ssi a bëstemia.
4Ma Gesu counëssand ’l so pensè, a i dis: Përché pense‐ve mal ënt vosti cœur?
5E di‐me ën po, è‐lou pi facil dë di: I to pëcà a të soun përdounà? o dë di: Aussë‐te, e marcia?
6Oura për ch’i sappie chë ’l Fieul dë l’om a l ha ’l pouter sù la terra dë përdouné i pëcà, a i dis anloura al paralitic: Aussë‐te, caria to let e vat‐ne a toua ca.
7E a s’è lëvà‐sse, e a l è ëndait a soua ca.
8E le troupe dë gent avend vëdù lolì, a l erou bel e stupie, e a dasiou gloria a Diou d’avei councedù una poutensa simil ai omini.
9Peui Gesu andasand pi anans, a l ha vëdù un om ch’a së ciamava Matte, assëtà al leug dël peage, e a i dis: Ven‐me apress; e chiel a s’è aussà‐sse e a l è ëndà‐ie apress.
10E mentre chë Gesu a l era a taula ënt la ca dë Matte, eccou, diversi dë coui dël peage, e dë gent grama, ch’a l erou vënù lì, a soun buttà‐sse a taula coun Gesu e i so dissepoul.
11I Farisei vëdand lolì, a l han di‐ie ai so dissepoul: Coum è‐lou chë vost padroun a mangia coun coui dël peage e dë grame gent?
12Ma Gesu, avend senti lon, a i dis: A l è pa coui ch’a stan ben ch’a l han da bësogn dël medic, ma a l è coui ch’a stan mal.
13Ma ënde, e ëmpare lon ch’a veulou di ste parole: I veui la misericordia e nen ’l sacrifissi; përché i soun nen vënù për ciamé al pentiment i giust, ma i pecatour.
14Anloura i dissepoul dë Giouan a soun vënù da chiel, e a l han di‐ie: Për cos’è‐lou chë noui autri e i Farisei i giunoumou souvent, e i to dissepoul a giunou nen?
15E Gesu a i ha rispost: Le gent dë la stansa dë l’spouss peulë‐ne essi ciagrin mentre l’spouss a l è coun lour? ma a venëran coui dì chë l’spouss a i sarà lëvà, e a l è anloura ch’a giunëran.
16E dëcò a i è nëssun ch’a butta un tacoun dë pann neuv a un vësti frust; përché lon ch’a së butta për tacouné, a scianca ’l vësti, e ’l pertus a së slarga.
17A së butta pa dëcò dë vin neuv ënt dë vass frust; sëdënò i vass a saoutou, e ’l vin a së versa, e i vass a soun përdù; ma a së butta ’l vin neuv ënt dë vass neuv, e a së counservou tut i doui.
18Mentre a i disia ste cose, eccou ch’a i arriva un sëgnour, ch’a s’è ëngënouià‐ssie al dënans, disand‐ie: Mia fia a l è già morta, ma ven, e posa toua man sù chila, e a vivrà.
19E Gesu essend‐se aussà, a l è ëndà‐ie apress coun i so dissepoul.
20E eccou, una foumna ch’a patia da doudess anni una perdita dë sang, a i ven da darè, e a i touca ’l bord dë soua vëstimenta.
21Përché a disia ënt chila: S’i peus mac touché soua vëstimenta, i sareu guaria.
22E Gesu essend‐se voultà, e guardand‐la, a i dis: Pia boun courage, mia fia! toua fede a l ha salvà‐te; e ënt coul moument la foumna a l è guaria.
23Quand dounque Gesu a l è arrivà a la ca dë coul sëgnour, e ch’a l ha vëdù i sounadour, e un troup dë gent ch’a fasiou un gran rumour,
24A l ha di‐ie: Artire‐ve, chë la fia a l è nen morta, ma a deurm; e a lou minciounavou.
25Sicché dop d’avei fait seurti tut coul troup, a l è ëntrà, a l ha pià la man dë la giouvënotta, e chila a s’è aussà‐sse.
26E la neuva a s’è sbardà‐ssëne për tut coul pais.
27E ën mentre chë Gesu a passava un po pi lountan, doui borgnou a soun buttà‐ssie apress, criand e disand: Fieul dë David, abbia coumpassioun dë noui.
28E quand ch’a l è arrivà ënt la ca, coui borgnou a soun approussimà‐ssie, e chiel a l ha di‐ie: Crëdi‐ve ch’i peussa fé lon ch’i më ciame? Lour a l han rispoundù‐ie: Si, verament, Sëgnour.
29Anloura a l ha toucà‐ie i eui, disand: Ch’a vë sia fait secound vostra fede.
30E i so eui a së soun duvert; e Gesu minacciand‐ie a l ha prouibi‐ie, disand: Pie‐ve guarda chë nëssun a lou sappia.
31Ma lour essend‐sëne andait, a l han fait couri soua nomina për tut coul pais.
32E coum a surtiou, eccou, a i presentou un om mut, e ëmpoussessà dal demoni.
33E quand chë ’l demoni a l è stait scassà fora, ’l mut a s’è buttà‐sse a parlé; e le gent a së stupiou, disand: Mai a s’è vëdù‐sse dë cose parie ën Israel.
34Ma i Farisei a disiou: A scassa i demoni coun ’l prinsi d’i demoni.
35Oura Gesu a së n’andasia ënt tutte le sità e ënt le terre, dasand d’insegnament ënt soue sinagoghe, e predicand ’l vangeli dël regno, e guariand tutte sors dë maladie, e tutte sors dë mangagne ënt ’l popoul.
36E vëdand i troup dë gent, a l han fà‐ie coumpassioun, përché ch’a l erou tutti spatarà e vagabound coum tante fee sensa bërge.
37E a l ha di‐ie ai so dissepoul: Sicur la mëssoun a l è grossa, ma a i è pochi manouai.
38Preghe dounque ’l Sëgnour dë la mëssoun, ch’a manda dë manouai a soua mëssoun.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835