San Matteo 10
10
I doudess Apostoul ciamà.
1Anloura Gesu avend ciamà i so doudess dissepoul, a l ha dà‐ie la poutensa sù i spirit dë l’infern për scassé‐ie fora dë coui ch’a l erou ëmpoussessà, e për guari tutte sors dë maladie, e tutte sors dë mangagne.
2E cousti a soun i nom d’i doudess apostoul: ’L prim a l è Simoun, ch’a i diou Pietrou, e Andrea so fratel, Giacou, fieul dë Zebedeo, e Giouan so fratel;
3Flip e Bërtroume; Toumà, e Matte, coul dël peage; Giacou, fieul d’Alfeou, e Lebbeou, për stranom Taddeou;
4Simoun dë Cana, e Giuda Iscariot, coul istess ch’a l’ha peui tradi‐lou.
5Gesu a l ha mandà coui doudess, e a l ha coumandà‐ie, disand: Ënde nen dai pagan, e intre nen ënt nëssuna sità d’i Samaritan;
6Ma pitost ënde da le pecore përdùe dë la ca d’Israel.
7E quand i sarì parti, prediche, disand: ’L regno d’Iddiou a s’approssima.
8Guari i malavi, fe poulit i leprous, arsussite i mort, scasse i demoni d’ënt i ëmpoussessà; i l’avi ricevù‐lou gratis, de‐lou gratis.
9Fe gnune prouvisioun nè d’or nè d’argent, nè dë mouneda ënt voste senture.
10Nè dë sac për ’l viage, nè dë doue veste, nè dë scarpe, nè dë bastoun; përché ’l lavourant a merita soua cibaria.
11E ënt qualounque sità o pais ch’i vade, ënfourme‐ve chi ch’a l è degn d’allougé‐ve; e ste coun chiel fin ch’i parte da lì.
12E quand i intrërì ënt queich ca, salute‐la.
13E së coula ca a n’è degna, chë vosta pass a vena sù chila; ma së a n’è nen degna, chë vosta pass a tourna da voui.
14Ma quand queicadun a vë ricevrà nen, e a scoutërà nen voste parole, soupate, mentre ch’i parte da coula ca o da coula sità, la pouver d’i vosti pè.
15I vë diou ën verità, chë coui dël pais dë Sodoma e dë Gomorra a saran trattà coun pi poc rigour al dì dël giudissi chë coula sità.
16Eccou, i vë mandou coum tanti agnei ën mes a i lu; guarde dounque d’essi prudent coum dë serp, e innoucent coum dë couloumbe.
17E pie‐ve guarda d’i omini; përché a vë daran ënt le man d’i councisteuri, e a vë daran la frusta ënt soue sinagoghe.
18E i sarì mënà dënans a i gouvernatour e anche dënans a i re, përché dë mi, për dé‐ie testimouniansa dë mi e dëcò a le nassioun.
19Ma quand a vë piëran, butte‐ve nen ën pena dë lon ch’i avrì da di, nè dël coum ch’i parlërì, përché ënt coul moument istess a vë sarà dait lon ch’i avrì da di.
20Përché a l è nen voui ch’i parle, ma a l è l’Spirit dë vost Pare ch’a parla ënt voui.
21Oura ’l fratel a darà so fratel a la mort, e’l pare soua masëna; e le masëna a i daran ëncountra ai so pare e a soue mare, e a i faran meuiri.
22E i sarì oudià da tutti për causa dë mè nom; ma chiounque a tenërà boun fin a la fin, a sarà salv.
23Oura quand i sarì moulestà ënt una sità, scape ënt un’auta; chë ën verità i vë lou diou, ch’i avrì nen fini dë percouri tutte le sità d’Israel, chë ’l Fieul dë l’om a sia vënù.
24’L dissepoul a l è nen al dësoura dël magister, nè ’l sërvitour al dësoura dë so padroun.
25A basta al dissepoul d’essi parei dë so magister, e al sërvitour parei dë so padroun; s’a l han ciamà ’l pare dë famia Beelzebul, quantou pi a ciamëran‐ne parei i so doumestic?
26Coussì tëmi‐ie nen. A i è niente dë strëmà ch’a vena nen al dëscuvert, nè niente dë segret ch’a vena pa a essi counoussù.
27Lon ch’i vë diou ënt l’ scur, di‐lou al ciair; e lon ch’i vë diou ënt l’ouria, prediche‐lou sù i cuvert dë le ca.
28E tëmi nen coui ch’a massou ’l corp, e ch’a peulou nen massé l’anima; ma pitost tëmi coul ch’a peul perdi e l’anima e ’l corp campand‐ie ënt l’infern.
29A së vend‐lou nen doue passëre për un sold? e pura a i n’a i è pa una dë lour ch’a casca ën terra, sensa la voulountà dë vost Pare.
30E fin a i cavei dë vosta testa a soun tutti countà.
31Dounque tëmi dë nen; i vali dë pi chë diverse passëre.
32Chiounque adounque ch’a më counfessërà dënans ai omini, i lou counfessëreu dëcò dënans a mè Pare, ch’a l è ënt ’l ciel.
33Ma chi së sia ch’a m’arneghërà dënans ai omini, i lou arneghëreu dëcò dënans a mè Pare, ch’a l è ënt ’l ciel.
34Crëdi nen ch’i sia vënù a pourté la pass sù la terra; i soun nen vënù‐ie a pourté la pass, ma la spa.
35Përché i soun vënù a butté ën divisioun ’l fieul countra ’l pare, e la fia countra soua mare, e la nora countra soua madona.
36E fin a i doumestic d’un om a saran i so nemis.
37Coul ch’a i è pi car so pare e soua mare chë ne mi, a l è nen degn dë mi; e coul ch’a i è pi car so fieul o soua fia chë ne mi, a l è nen degn dë mi.
38E chi së sia ch’a pia nen soua crouss, e ch’a ven nen apress a mi, a l è nen degn dë mi.
39Coul ch’a l’avrà counsërvà soua vita, al la përdrà; ma coul ch’a l’avrà pers soua vita për amour dë mi, al la tournërà trouvé.
40Coul ch’a vë ricev, a më ricev; e coul ch’a më ricev, a ricev coul ch’a l ha mandà‐me.
41Coul ch’a ricev un proufeta ën qualità dë proufeta, a ricevrà la mercede d’un proufeta; e coul ch’a ricev un giust ën qualità dë giust, a ricevrà la ricoumpensa d’un giust.
42E chiounque a l avrà dait da beivi mac un bicer d’acqua frësca a un dë cousti pëcit ën qualità dë dissepoul, i vë diou ën verità, ch’a përdrà nen soua ricoumpensa.
Currently Selected:
San Matteo 10: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
