San Matteo 23
23
I Scriba ipocrita.
1Anloura Gesu a l ha parlà al popoul, e a i so dissepoul,
2Disand: I scriba e i farisei a soun assëtà ënt la catedra dë Mose.
3Tutte le cose dounque ch’a vë diran d’ousservé, ousserve‐ie, e fe‐ie, ma nen le soue opere; përché ch’a diou, e a praticou nen.
4Përché a liou ënsem dë fass grev e insupportabil e a i buttou ados ai omini; ma a veulou nen bougé‐ie coun ’l dil.
5E a fan tutte soue opere për essi guardà da i omini; përché a portou dë filatteri (cioè dë bindei) pi larg chë i aiti, e dë frange pi lounghe a soue vëstimente.
6E a i pias le prime piasse ënt i fëstin, e i prim cadregoun ënt le sinagoghe;
7E le riverense sù i marcà, e d’essi ciamà da i omini: Nost Padroun, nost Padroun.
8Ma voui, lasse‐ve nen ciamé: Nost padroun; përché Crist soul a l è vost doutour; voui peui i si tutti fratei.
9E ciame nëssun sù la terra vost pare; përché un soul a l è vost Pare, a l è coul ch’a l è al ciel.
10E lasse‐ve nen ciamé doutour; përché Crist soul a l è vost doutour.
11Ma chë coul ch’a l è ’l pi grand fra voui, a sia vost sërvitour.
12Përché chiounque a veul campé‐sse sù, a sarà campà giù; e chiounque a së ten bass, a sarà aussà.
13Ma guai a voui aiti, scriba e farisei ipocrita, ch’i sare ’l regno dël ciel a i omini; përché gnanca voui istess i intre nen, e coun lon i veuli nen përmëti chë d’aitri a i introu.
14Guai a voui, scriba e farisei ipocrita; përché i butte ën maloura le ca dë le vidoue, fin coun pretest dë fé dë lounghe ourassioun, për coul moutiv i n’arsëvërì una pi grand coundanassioun.
15Guai a voui, scriba e farisei ipocrita; përché i couri e për mar e për terra për fé un proselita, e dop ch’a l è diventà‐lou, i lou rende fieul dë la gehenna doue volte pi chë voui.
16Guai a voui, coundoutour borgnou, ch’i die: Chiounque a l avrà giurà coun ’l nom dël tempio, a l è niente; ma chi avrà giurà coun ’l nom dë l’or dël tempio, a l è oubligà.
17Fol e borgnou! përché qual è‐lou ’l pi grand, o l’or, o ’l tempio ch’a fa chë l’or a l è sant?
18E chiounque, secound lon ch’i die, avrà giurà coun ’l nom dë l’altar, a l è niente; ma chi avrà giurà coun ’l nom dë lon ch’a l è uffert sù l’altar, a l è ligà.
19Fol e borgnou! përché qual è‐lou ’l pi grand, o lon ch’a l è uffert, o l’altar ch’a fa santa l’ufferta.
20Coul dounque ch’a giura coun ’l nom dë l’altar, a giura coun ’l nom dë l’altar, e dë tutte le cose ch’a i soun ënsima.
21E chiounque a giura coun ’l nom dël tempio, a giura coun ’l nom dël tempio, e dë coul ch’a i sta.
22E chiounque a giura coun ’l nom dël ciel, a giura coun ’l nom dël trono d’Iddiou, e dë coul ch’a i è assëtà.
23Guai a voui aiti, scriba e farisei ipocrita; përché i paghe la decima dë la menta, dë l’anet, e dël cumin; e i lasse sté le cose dë maggiour impourtansa dë la legge, cioè: La giustissia, la misericordia, e la fedeltà; bësougnava fé ste cose sì, e nen tralassé coule là.
24Coundoutour borgnou, difficoultous për ’l mouschin, e ch’i travoundi ’l gamel.
25Guai a voui aiti, scriba e farisei ipocrita; përché i nëtie ’l dëfora dë la sana e dël piat; ma për drinta a l è pien dë roubalissi e dë malfaite.
26Fariseo borgnou, nëtia prima për drinta la sana e ’l piat, për chë ’l dëfora a sia dëcò net.
27Guai a voui aiti, scriba e farisei ipocrita; përché i sëmie a le toumbe sbianchie, ch’a parëssou belle për dëfora, ma ch’a soun për drinta piene d’os dë mort e d’ogni sors dë pourcarie.
28Coussì i sëmie giust për fora a i omini; ma për drinta i si pien d’ipoucrisia e d’ingiustissia.
29Guai a voui aiti, scriba e farisei ipocrita; përché i drisse dë mounument in ounour d’i proufeta, e i ripare le toumbe d’i giust.
30E i die: S’i aveissou vivù dël temp dë nostri pare, i avriou nen countribùi coum lour a fé meuiri i proufeta.
31Coussì i fe testassioun countra dë voui, ch’i si i fieui dë coui ch’a l han fait meuiri i proufeta;
32E i furnisse dë coumpi la mësura d’i vostri pare.
33Serpent, rassa dë vipre! coum è‐lou mai ch’i schivërì ’l supplissi dë la gehenna?
34Përché eccou, i vë mandou dë proufeta, e dë savi, e dë scriba; i n’a massërì, i n’a buttërì sù la crouss, i n’a farì passé për le vërghe ënt vostre sinagoghe, e i i përseguitërì dë sità ën sità;
35Për ch’a vena ados a voui tut ’l sang giust ch’a l è stait spars sù la terra, dop ’l sang d’Abel ’l giust, fin al sang dë Zacaria, fieul dë Barachia, ch’i avi massà tra ’l tempio e l’altar.
36In verità i vë diou, chë tutte ste cose a venëran ados a sta generassioun.
37Gerusalem, Gerusalem, ch’i të masse i proufeta, e ch’i të lapida a roucassà coui ch’a të soun mandà, quante volte i heu voulsù raduné toue masëna, coum la ciuss a raduna i so poulastrin sout a soue ale? e i l’avi nen voulsù‐lou.
38Eccou, vostra ca fra poc a diventërà dëserta.
39Përché i vë diou, chë d’our in là i më vëdrì pi nen, fin a tant ch’i die: Benedett a sia coul ch’a ven a nom dël Sëgnour.
Currently Selected:
San Matteo 23: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
