San Matteo 23
23
I Scriba ipocrita.
1Anloura Gesu a l ha parlà al popoul, e a i so dissepoul,
2Disand: I scriba e i farisei a soun assëtà ënt la catedra dë Mose.
3Tutte le cose dounque ch’a vë diran d’ousservé, ousserve‐ie, e fe‐ie, ma nen le soue opere; përché ch’a diou, e a praticou nen.
4Përché a liou ënsem dë fass grev e insupportabil e a i buttou ados ai omini; ma a veulou nen bougé‐ie coun ’l dil.
5E a fan tutte soue opere për essi guardà da i omini; përché a portou dë filatteri (cioè dë bindei) pi larg chë i aiti, e dë frange pi lounghe a soue vëstimente.
6E a i pias le prime piasse ënt i fëstin, e i prim cadregoun ënt le sinagoghe;
7E le riverense sù i marcà, e d’essi ciamà da i omini: Nost Padroun, nost Padroun.
8Ma voui, lasse‐ve nen ciamé: Nost padroun; përché Crist soul a l è vost doutour; voui peui i si tutti fratei.
9E ciame nëssun sù la terra vost pare; përché un soul a l è vost Pare, a l è coul ch’a l è al ciel.
10E lasse‐ve nen ciamé doutour; përché Crist soul a l è vost doutour.
11Ma chë coul ch’a l è ’l pi grand fra voui, a sia vost sërvitour.
12Përché chiounque a veul campé‐sse sù, a sarà campà giù; e chiounque a së ten bass, a sarà aussà.
13Ma guai a voui aiti, scriba e farisei ipocrita, ch’i sare ’l regno dël ciel a i omini; përché gnanca voui istess i intre nen, e coun lon i veuli nen përmëti chë d’aitri a i introu.
14Guai a voui, scriba e farisei ipocrita; përché i butte ën maloura le ca dë le vidoue, fin coun pretest dë fé dë lounghe ourassioun, për coul moutiv i n’arsëvërì una pi grand coundanassioun.
15Guai a voui, scriba e farisei ipocrita; përché i couri e për mar e për terra për fé un proselita, e dop ch’a l è diventà‐lou, i lou rende fieul dë la gehenna doue volte pi chë voui.
16Guai a voui, coundoutour borgnou, ch’i die: Chiounque a l avrà giurà coun ’l nom dël tempio, a l è niente; ma chi avrà giurà coun ’l nom dë l’or dël tempio, a l è oubligà.
17Fol e borgnou! përché qual è‐lou ’l pi grand, o l’or, o ’l tempio ch’a fa chë l’or a l è sant?
18E chiounque, secound lon ch’i die, avrà giurà coun ’l nom dë l’altar, a l è niente; ma chi avrà giurà coun ’l nom dë lon ch’a l è uffert sù l’altar, a l è ligà.
19Fol e borgnou! përché qual è‐lou ’l pi grand, o lon ch’a l è uffert, o l’altar ch’a fa santa l’ufferta.
20Coul dounque ch’a giura coun ’l nom dë l’altar, a giura coun ’l nom dë l’altar, e dë tutte le cose ch’a i soun ënsima.
21E chiounque a giura coun ’l nom dël tempio, a giura coun ’l nom dël tempio, e dë coul ch’a i sta.
22E chiounque a giura coun ’l nom dël ciel, a giura coun ’l nom dël trono d’Iddiou, e dë coul ch’a i è assëtà.
23Guai a voui aiti, scriba e farisei ipocrita; përché i paghe la decima dë la menta, dë l’anet, e dël cumin; e i lasse sté le cose dë maggiour impourtansa dë la legge, cioè: La giustissia, la misericordia, e la fedeltà; bësougnava fé ste cose sì, e nen tralassé coule là.
24Coundoutour borgnou, difficoultous për ’l mouschin, e ch’i travoundi ’l gamel.
25Guai a voui aiti, scriba e farisei ipocrita; përché i nëtie ’l dëfora dë la sana e dël piat; ma për drinta a l è pien dë roubalissi e dë malfaite.
26Fariseo borgnou, nëtia prima për drinta la sana e ’l piat, për chë ’l dëfora a sia dëcò net.
27Guai a voui aiti, scriba e farisei ipocrita; përché i sëmie a le toumbe sbianchie, ch’a parëssou belle për dëfora, ma ch’a soun për drinta piene d’os dë mort e d’ogni sors dë pourcarie.
28Coussì i sëmie giust për fora a i omini; ma për drinta i si pien d’ipoucrisia e d’ingiustissia.
29Guai a voui aiti, scriba e farisei ipocrita; përché i drisse dë mounument in ounour d’i proufeta, e i ripare le toumbe d’i giust.
30E i die: S’i aveissou vivù dël temp dë nostri pare, i avriou nen countribùi coum lour a fé meuiri i proufeta.
31Coussì i fe testassioun countra dë voui, ch’i si i fieui dë coui ch’a l han fait meuiri i proufeta;
32E i furnisse dë coumpi la mësura d’i vostri pare.
33Serpent, rassa dë vipre! coum è‐lou mai ch’i schivërì ’l supplissi dë la gehenna?
34Përché eccou, i vë mandou dë proufeta, e dë savi, e dë scriba; i n’a massërì, i n’a buttërì sù la crouss, i n’a farì passé për le vërghe ënt vostre sinagoghe, e i i përseguitërì dë sità ën sità;
35Për ch’a vena ados a voui tut ’l sang giust ch’a l è stait spars sù la terra, dop ’l sang d’Abel ’l giust, fin al sang dë Zacaria, fieul dë Barachia, ch’i avi massà tra ’l tempio e l’altar.
36In verità i vë diou, chë tutte ste cose a venëran ados a sta generassioun.
37Gerusalem, Gerusalem, ch’i të masse i proufeta, e ch’i të lapida a roucassà coui ch’a të soun mandà, quante volte i heu voulsù raduné toue masëna, coum la ciuss a raduna i so poulastrin sout a soue ale? e i l’avi nen voulsù‐lou.
38Eccou, vostra ca fra poc a diventërà dëserta.
39Përché i vë diou, chë d’our in là i më vëdrì pi nen, fin a tant ch’i die: Benedett a sia coul ch’a ven a nom dël Sëgnour.
Currently Selected:
San Matteo 23: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
San Matteo 23
23
I Scriba ipocrita.
1Anloura Gesu a l ha parlà al popoul, e a i so dissepoul,
2Disand: I scriba e i farisei a soun assëtà ënt la catedra dë Mose.
3Tutte le cose dounque ch’a vë diran d’ousservé, ousserve‐ie, e fe‐ie, ma nen le soue opere; përché ch’a diou, e a praticou nen.
4Përché a liou ënsem dë fass grev e insupportabil e a i buttou ados ai omini; ma a veulou nen bougé‐ie coun ’l dil.
5E a fan tutte soue opere për essi guardà da i omini; përché a portou dë filatteri (cioè dë bindei) pi larg chë i aiti, e dë frange pi lounghe a soue vëstimente.
6E a i pias le prime piasse ënt i fëstin, e i prim cadregoun ënt le sinagoghe;
7E le riverense sù i marcà, e d’essi ciamà da i omini: Nost Padroun, nost Padroun.
8Ma voui, lasse‐ve nen ciamé: Nost padroun; përché Crist soul a l è vost doutour; voui peui i si tutti fratei.
9E ciame nëssun sù la terra vost pare; përché un soul a l è vost Pare, a l è coul ch’a l è al ciel.
10E lasse‐ve nen ciamé doutour; përché Crist soul a l è vost doutour.
11Ma chë coul ch’a l è ’l pi grand fra voui, a sia vost sërvitour.
12Përché chiounque a veul campé‐sse sù, a sarà campà giù; e chiounque a së ten bass, a sarà aussà.
13Ma guai a voui aiti, scriba e farisei ipocrita, ch’i sare ’l regno dël ciel a i omini; përché gnanca voui istess i intre nen, e coun lon i veuli nen përmëti chë d’aitri a i introu.
14Guai a voui, scriba e farisei ipocrita; përché i butte ën maloura le ca dë le vidoue, fin coun pretest dë fé dë lounghe ourassioun, për coul moutiv i n’arsëvërì una pi grand coundanassioun.
15Guai a voui, scriba e farisei ipocrita; përché i couri e për mar e për terra për fé un proselita, e dop ch’a l è diventà‐lou, i lou rende fieul dë la gehenna doue volte pi chë voui.
16Guai a voui, coundoutour borgnou, ch’i die: Chiounque a l avrà giurà coun ’l nom dël tempio, a l è niente; ma chi avrà giurà coun ’l nom dë l’or dël tempio, a l è oubligà.
17Fol e borgnou! përché qual è‐lou ’l pi grand, o l’or, o ’l tempio ch’a fa chë l’or a l è sant?
18E chiounque, secound lon ch’i die, avrà giurà coun ’l nom dë l’altar, a l è niente; ma chi avrà giurà coun ’l nom dë lon ch’a l è uffert sù l’altar, a l è ligà.
19Fol e borgnou! përché qual è‐lou ’l pi grand, o lon ch’a l è uffert, o l’altar ch’a fa santa l’ufferta.
20Coul dounque ch’a giura coun ’l nom dë l’altar, a giura coun ’l nom dë l’altar, e dë tutte le cose ch’a i soun ënsima.
21E chiounque a giura coun ’l nom dël tempio, a giura coun ’l nom dël tempio, e dë coul ch’a i sta.
22E chiounque a giura coun ’l nom dël ciel, a giura coun ’l nom dël trono d’Iddiou, e dë coul ch’a i è assëtà.
23Guai a voui aiti, scriba e farisei ipocrita; përché i paghe la decima dë la menta, dë l’anet, e dël cumin; e i lasse sté le cose dë maggiour impourtansa dë la legge, cioè: La giustissia, la misericordia, e la fedeltà; bësougnava fé ste cose sì, e nen tralassé coule là.
24Coundoutour borgnou, difficoultous për ’l mouschin, e ch’i travoundi ’l gamel.
25Guai a voui aiti, scriba e farisei ipocrita; përché i nëtie ’l dëfora dë la sana e dël piat; ma për drinta a l è pien dë roubalissi e dë malfaite.
26Fariseo borgnou, nëtia prima për drinta la sana e ’l piat, për chë ’l dëfora a sia dëcò net.
27Guai a voui aiti, scriba e farisei ipocrita; përché i sëmie a le toumbe sbianchie, ch’a parëssou belle për dëfora, ma ch’a soun për drinta piene d’os dë mort e d’ogni sors dë pourcarie.
28Coussì i sëmie giust për fora a i omini; ma për drinta i si pien d’ipoucrisia e d’ingiustissia.
29Guai a voui aiti, scriba e farisei ipocrita; përché i drisse dë mounument in ounour d’i proufeta, e i ripare le toumbe d’i giust.
30E i die: S’i aveissou vivù dël temp dë nostri pare, i avriou nen countribùi coum lour a fé meuiri i proufeta.
31Coussì i fe testassioun countra dë voui, ch’i si i fieui dë coui ch’a l han fait meuiri i proufeta;
32E i furnisse dë coumpi la mësura d’i vostri pare.
33Serpent, rassa dë vipre! coum è‐lou mai ch’i schivërì ’l supplissi dë la gehenna?
34Përché eccou, i vë mandou dë proufeta, e dë savi, e dë scriba; i n’a massërì, i n’a buttërì sù la crouss, i n’a farì passé për le vërghe ënt vostre sinagoghe, e i i përseguitërì dë sità ën sità;
35Për ch’a vena ados a voui tut ’l sang giust ch’a l è stait spars sù la terra, dop ’l sang d’Abel ’l giust, fin al sang dë Zacaria, fieul dë Barachia, ch’i avi massà tra ’l tempio e l’altar.
36In verità i vë diou, chë tutte ste cose a venëran ados a sta generassioun.
37Gerusalem, Gerusalem, ch’i të masse i proufeta, e ch’i të lapida a roucassà coui ch’a të soun mandà, quante volte i heu voulsù raduné toue masëna, coum la ciuss a raduna i so poulastrin sout a soue ale? e i l’avi nen voulsù‐lou.
38Eccou, vostra ca fra poc a diventërà dëserta.
39Përché i vë diou, chë d’our in là i më vëdrì pi nen, fin a tant ch’i die: Benedett a sia coul ch’a ven a nom dël Sëgnour.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835