San Matteo 22
22
La parabola dë le nosse. I Erodian. E i Sadducean.
1Anloura Gesu piand tourna la parola, a i ha proupost sti paragoun, disand:
2’L regno dël ciel a sëmia a un re ch’a l ha maridà so fieul.
3E a l ha mandà i so sërvitour për ciamé coui ch’a l erou stait arcedù a le nosse; ma a l han nen voulsù‐ie vëni.
4A l ha mandà tourna d’aitri sërvitour, disand: Di‐ie a coui ch’a l erou arcedù: Eccou, mè disnè a l è prount; i mè tor e mie bestie grasse a soun massà, tut a l è prount; vëni a nosse.
5Ma lour, sensa ëmbarassesëne, a soun ëndait via, chi a soua cassina, chi a so negossi.
6E i aitri a l han pià i so sërvitour, a l han strapassà‐ie, e a l han massà‐ie.
7Quand ’l re a l ha avù senti lon, a l è mountà sù le furie, e avend‐ie mandà soue troupe, a l ha fait meuiri sti assassin, e brusà soua sità.
8E peui a dis a i so sërvitour: Eh bin! le nosse a soun prounte, ma coui ch’a i erou arcedù a n’erou nen degn.
9Ande dounque a le viefourche dë le stra, e quanta gent ch’i treuvërì, ënvite‐ie a nosse.
10Anloura i so sërvitour a soun andait ënt le stra, e a l han arciampà tutti coui ch’a l han trouvà, boun e gram, dë manera chë ’l post dë le nosse a l è stait pien dë gent ch’a l erou a taula.
11E ’l re essend ëntrà për vëdi coui ch’a l erou a taula, a l ha vëdù un om ch’a l era nen vësti da festa.
12E a l ha di‐ie: Brav om, coum seus‐tu ëntrà sì, sensa essi vësti da festa? e a l è rëstà mut.
13Anloura ’l re a dis a i so sërvitour: Lie‐lou pè e man, pourte‐lou via, e campe‐lou ënt le tenebre dë fora; là a i sarà dë piour e dë rabbia.
14Përché a i n’a i è moutouben dë ciamà, ma pochi d’elett.
15Anloura i farisei a soun ëndà‐ssëne e a soun counsultà‐sse për poudei‐lou pësché ën parole;
16E a l han mandà‐ie i so dissepoul ënsem a d’Erodian, disand: Padroun, i savouma chë të seus sincer, chë t’insegnes la stra d’Iddiou in verità, e chë të guardes nëssun ën faccia; përché le apparense d’i om a të fan panen.
17Dis‐ne dounque cosa n’a dis‐tu dë sò‐ssi: E‐lou permes dë paghé l’impost a Cesare, o no?
18E Gesu ch’a counoussia soua malissia, a i dis: Ipocrita, përché më tente‐ve?
19Moustre‐me la mouneda dë l’impost; e a l han presentà‐ie un dëne.
20E a l ha di‐ie: Dë chi è‐la coula figura, e lon ch’a i è scrit a l’intourn.
21A i han rispost: Dë Cesare. Anloura a i dis: Rendi dounque a Cesare le cose ch’a soun dë Cesare; e a Iddiou, le cose ch’a soun d’Iddiou.
22E avend senti lon, a soun stupi‐ssëne, e lassand‐lou, a soun ëndait via.
23L’istess dì i sadducean, ch’a disou ch’a i è nëssune risurressioun, a soun vënù da chiel, e a l han ciamà‐ie,
24Disand: Padroun, Mose a l ha dit: Së queicadun a ven a meuiri sensa masëna, chë so fratel a pia soua foumna, e a darà dë masëna a so fratel.
25Oura a i era fra noui sett fratei, ’l pi vei a s’è maridà‐sse, e peui a l è mort, e coum a l avia nëssune masëna, a l ha lassà soua foumna a so fratel.
26L’istess a l è arrivà‐ne al secound, e peui al ters, fin al settim.
27E apress a lour la foumna dëcò a l è morta.
28A la risurressioun adounque, dë qual d’i sett è‐lou ch’a sarà foumna? përché tutti a l’han avù‐la.
29Ma Gesu rëspoundand, a i dis: I v’ëngane, përché ch’i counosse nen le Scriture, nè la poutensa d’Iddiou.
30Përché a la risurressioun nè a së pia nè a së da dë foumne in matrimoni, ma un è coum i angel d’Iddiou ënt ’l ciel.
31E riguard a la risurressioun d’i mort, eve nen let lon ch’Iddiou a l ha di‐ve, disand:
32I soun ’l Diou d’Abraam, e ’l Diou d’Isac, e ’l Diou dë Giacob; sicchè Iddiou a l è nen ’l Diou d’i mort, ma d’i viv.
33’L popoul ch’a l ha senti lon, a s’è maravià‐sse dë soua doutrina.
34E quand i farisei a l han senti ch’a l avia sarà la bouca ai sadducean, a soun radunà‐sse ënt un cert post.
35E un dë lour ch’a l era doutour dë la legge, a i ha proupost për butté‐lou a la preuve, disand:
36Padroun, qual è‐lou ’l pi grand coumandament dë la legge?
37Gesu a i dis: Të vourras ben al Sëgnour to Diou dë tut to cœur, dë tutta toua anima, e dë tut to sentiment;
38Coust‐ssi a l è ’l prim e ’l grand coumandament.
39E ’l secound parei a coul là, a l è: Të vourras ben a to prossim coum a ti istess.
40Da sti doui coumandament dipendou tutta la legge e i proufeta.
41E coum i farisei a s’erou radunà‐sse, Gesu a i ha proupost,
42Disand: Cosa n’a di‐ve dël Crist? dë chi è‐lou fieul? A i han rispost: Dë David.
43E a i dis: Coum è‐lou dounque chë David parland për l’Spirit, a lou ciama so Sëgnour? disand:
44’L Sëgnour a l ha dit a mè Sëgnour: Assetë‐te a mia dritta, fin a tant ch’i abbiou buttà i to nemis për essi ’l marcia‐pè d’i to pè.
45Së dounque David lou ciama so Sëgnour, coum è‐lou so fieul?
46E nëssun a i poudia rispoundi una soula parola, nè gnun a l ha pi nen ëncalà interroughé‐lou da coul dì là.
Currently Selected:
San Matteo 22: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
San Matteo 22
22
La parabola dë le nosse. I Erodian. E i Sadducean.
1Anloura Gesu piand tourna la parola, a i ha proupost sti paragoun, disand:
2’L regno dël ciel a sëmia a un re ch’a l ha maridà so fieul.
3E a l ha mandà i so sërvitour për ciamé coui ch’a l erou stait arcedù a le nosse; ma a l han nen voulsù‐ie vëni.
4A l ha mandà tourna d’aitri sërvitour, disand: Di‐ie a coui ch’a l erou arcedù: Eccou, mè disnè a l è prount; i mè tor e mie bestie grasse a soun massà, tut a l è prount; vëni a nosse.
5Ma lour, sensa ëmbarassesëne, a soun ëndait via, chi a soua cassina, chi a so negossi.
6E i aitri a l han pià i so sërvitour, a l han strapassà‐ie, e a l han massà‐ie.
7Quand ’l re a l ha avù senti lon, a l è mountà sù le furie, e avend‐ie mandà soue troupe, a l ha fait meuiri sti assassin, e brusà soua sità.
8E peui a dis a i so sërvitour: Eh bin! le nosse a soun prounte, ma coui ch’a i erou arcedù a n’erou nen degn.
9Ande dounque a le viefourche dë le stra, e quanta gent ch’i treuvërì, ënvite‐ie a nosse.
10Anloura i so sërvitour a soun andait ënt le stra, e a l han arciampà tutti coui ch’a l han trouvà, boun e gram, dë manera chë ’l post dë le nosse a l è stait pien dë gent ch’a l erou a taula.
11E ’l re essend ëntrà për vëdi coui ch’a l erou a taula, a l ha vëdù un om ch’a l era nen vësti da festa.
12E a l ha di‐ie: Brav om, coum seus‐tu ëntrà sì, sensa essi vësti da festa? e a l è rëstà mut.
13Anloura ’l re a dis a i so sërvitour: Lie‐lou pè e man, pourte‐lou via, e campe‐lou ënt le tenebre dë fora; là a i sarà dë piour e dë rabbia.
14Përché a i n’a i è moutouben dë ciamà, ma pochi d’elett.
15Anloura i farisei a soun ëndà‐ssëne e a soun counsultà‐sse për poudei‐lou pësché ën parole;
16E a l han mandà‐ie i so dissepoul ënsem a d’Erodian, disand: Padroun, i savouma chë të seus sincer, chë t’insegnes la stra d’Iddiou in verità, e chë të guardes nëssun ën faccia; përché le apparense d’i om a të fan panen.
17Dis‐ne dounque cosa n’a dis‐tu dë sò‐ssi: E‐lou permes dë paghé l’impost a Cesare, o no?
18E Gesu ch’a counoussia soua malissia, a i dis: Ipocrita, përché më tente‐ve?
19Moustre‐me la mouneda dë l’impost; e a l han presentà‐ie un dëne.
20E a l ha di‐ie: Dë chi è‐la coula figura, e lon ch’a i è scrit a l’intourn.
21A i han rispost: Dë Cesare. Anloura a i dis: Rendi dounque a Cesare le cose ch’a soun dë Cesare; e a Iddiou, le cose ch’a soun d’Iddiou.
22E avend senti lon, a soun stupi‐ssëne, e lassand‐lou, a soun ëndait via.
23L’istess dì i sadducean, ch’a disou ch’a i è nëssune risurressioun, a soun vënù da chiel, e a l han ciamà‐ie,
24Disand: Padroun, Mose a l ha dit: Së queicadun a ven a meuiri sensa masëna, chë so fratel a pia soua foumna, e a darà dë masëna a so fratel.
25Oura a i era fra noui sett fratei, ’l pi vei a s’è maridà‐sse, e peui a l è mort, e coum a l avia nëssune masëna, a l ha lassà soua foumna a so fratel.
26L’istess a l è arrivà‐ne al secound, e peui al ters, fin al settim.
27E apress a lour la foumna dëcò a l è morta.
28A la risurressioun adounque, dë qual d’i sett è‐lou ch’a sarà foumna? përché tutti a l’han avù‐la.
29Ma Gesu rëspoundand, a i dis: I v’ëngane, përché ch’i counosse nen le Scriture, nè la poutensa d’Iddiou.
30Përché a la risurressioun nè a së pia nè a së da dë foumne in matrimoni, ma un è coum i angel d’Iddiou ënt ’l ciel.
31E riguard a la risurressioun d’i mort, eve nen let lon ch’Iddiou a l ha di‐ve, disand:
32I soun ’l Diou d’Abraam, e ’l Diou d’Isac, e ’l Diou dë Giacob; sicchè Iddiou a l è nen ’l Diou d’i mort, ma d’i viv.
33’L popoul ch’a l ha senti lon, a s’è maravià‐sse dë soua doutrina.
34E quand i farisei a l han senti ch’a l avia sarà la bouca ai sadducean, a soun radunà‐sse ënt un cert post.
35E un dë lour ch’a l era doutour dë la legge, a i ha proupost për butté‐lou a la preuve, disand:
36Padroun, qual è‐lou ’l pi grand coumandament dë la legge?
37Gesu a i dis: Të vourras ben al Sëgnour to Diou dë tut to cœur, dë tutta toua anima, e dë tut to sentiment;
38Coust‐ssi a l è ’l prim e ’l grand coumandament.
39E ’l secound parei a coul là, a l è: Të vourras ben a to prossim coum a ti istess.
40Da sti doui coumandament dipendou tutta la legge e i proufeta.
41E coum i farisei a s’erou radunà‐sse, Gesu a i ha proupost,
42Disand: Cosa n’a di‐ve dël Crist? dë chi è‐lou fieul? A i han rispost: Dë David.
43E a i dis: Coum è‐lou dounque chë David parland për l’Spirit, a lou ciama so Sëgnour? disand:
44’L Sëgnour a l ha dit a mè Sëgnour: Assetë‐te a mia dritta, fin a tant ch’i abbiou buttà i to nemis për essi ’l marcia‐pè d’i to pè.
45Së dounque David lou ciama so Sëgnour, coum è‐lou so fieul?
46E nëssun a i poudia rispoundi una soula parola, nè gnun a l ha pi nen ëncalà interroughé‐lou da coul dì là.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835