San Matteo 20
20
’L paragoun dël pare dë famia. La mare d’i fieui dë Zebedeo. Gesu‐Crist a guaris doui borgnou.
1Përché ’l regno dël ciel a sëmia a un pare dë famia, ch’a l è surti a la pounta dël dì për assicuré‐sse dë manouai për travaié a soua vigna.
2E quand a l ha avù pategià coun i manouai a un dëne al dì, a l ha mandà‐ie a soua vigna.
3E sù le tre oure, essend surti, a l ha vëdù‐ne d’aiti ch’a l erou ën piassa dë bada;
4E a i dis: Andevë‐ne dëcò a mia vigna, e i vë dareu lon ch’a l è dë rasoun.
5E a soun ëndà‐ie. E peui a l è tournà seurti sù le sess e sù le neuv oure, e a l ha fà‐ne altretant.
6E essend surti, sù le oundess oure, a l ha trouvà‐ne d’aiti ch’a fasiou panen, e a l ha di‐ie: Përché ste‐ve sì tut ’l dì dë bada?
7E a i han rispost: A l è përché chë nëssun a l ha arcedù‐ne. E a i dis: Andevë‐ne dëcò a mia vigna, e i ricevërì lon ch’a sarà dë rasoun.
8E la seira essend vënùa, ’l padroun dë la vigna a l ha dit a so fatour: Ciama i manouai, e paghe‐ie so salari, a prinsipié da i ultim fin ai prim.
9Anloura coui ch’a l erou stait assigurà sù le oundess oure, essend vënù, a l han ricevù ognidun un dëne.
10Oura quand i prim a soun vënù a s’aspëtavou a riceivi dë pi; ma a l han dëcò avù ognidun un dëne.
11E ricevù ch’a l’han avù‐lou, a mourmouravou countra ’l pare dë famia,
12Disand: I ultim a l han mac travaià un’oura, e t’i has trattà‐ie al par dë noui, ch’i avouma pourtà tut ’l fas dël dì e ’l calour.
13E a l ha rispost a un dë lour, e a l ha di‐ie: Mè car, i të fas nëssun tort, has‐tu nen fait pat coun mi a un dëne?
14Pia lon ch’a l è tò, e vatë‐ne; ma s’i veui dé a coust ultim tant coum a ti,
15E‐lou ch’a m’è nen permes dë fé lon ch’i veui dël fait‐mè? To eui è‐lou malign dë lon ch’i soun boun?
16Coussì i ultim a saran i prim, e i prim a saran i ultim; përché a i n’a i è moutouben dë ciamà, ma pochi elett.
17E Gesu mountand a Gerusalem, a l ha pià da banda sù la stra i so doudess dissepoul, e a l ha di‐ie:
18Eccou, i mountouma a Gerusalem, e ’l Fieul dë l’om a sarà dait ën man ai principai sacrificatour e ai scriba, e a lou coundanëran a mort.
19A lou daran ën man ai gentii (ossia pagan) për sbërfiéssëne, frusté‐lou, e butté‐lou sù la crouss; ma sù i tre dì a arsussitërà.
20Anloura la mare d’i fieui dë Zebedeo a l è vënùa da chiel coun i so fieui, campand‐se ën gënouioun, e ciamand una grassia.
21E a i dis: Cosa veus‐tu? Chila a i dis: Da ourdin chë i mè doui fieui ch’a soun sì, a siou assëtà, un a toua man dritta, l’aut a toua sënistra ënt to regno.
22E Gesu a l ha rispost, e a l ha dit: I savi nen lon ch’i ciame; è‐lou ch’i peuli beivi la sana ch’i devou beivi mi, e essi batësà dël batesim dël qual i devou mi essi batësà? a i han rispost: I lou poudouma.
23E a i dis: A l è vera ch’i beivërì mia sana, e ch’i sarì batësà dël batesim dël qual i sareu batësà; ma d’essi assëtà a mia dritta o a mia sënistra, a touca nen a mi a councedë‐lou, ma a sarà dait a coui ai quai stou favour a l è riservà da mè Pare.
24I dess aitri dissepoul ch’a l han senti lon, a n’a soun stait nec countra i doui fratei.
25Ma Gesu a l ha ciamà‐ie, e a l ha di‐ie: I savi ch’i prinsi dë le nassioun a i trattou da patroun, e ch’i grandi a usou d’autourità sù lour.
26Ma a andarà nen coussì tra dë voui; ansi, chiounque a vourrà essi grand tra dë voui, ch’a sia vost sërvitour;
27E chiounque a vourrà essi ’l prim tra dë voui, ch’a sia vost sërvitour;
28L’istess coum ’l Fieul dë l’om a l è nen vënù për essi sërvi, ma për servi, e për dé soua vita in riscat për diversi.
29E coum a partiou da Gerico, una gran furfa a i andasia apress.
30E eccou, doui borgnou ch’a l erou assëtà al loung dë la stra, avend senti chë Gesu a passava, a soun buttà‐sse a crié, disand: Sëgnour, fieul dë David! usa dë carità ënvers a noui!
31E la furfa a i trouvava da di, për ch’a steissou chiet; ma a criavou ëncoura pi fort: Sëgnour, fieul dë David! usa dë carità ënvers a noui!
32E Gesu a s’è fermà‐sse, a l ha ciamà‐ie, e a l ha dit: Cosa veuli ch’i vë fassou?
33A l han di‐ie: Sëgnour, ch’i nostri eui a siou duvert.
34E Gesu toucà dë coumpassioun, a l ha toucà‐ie i eui, e dël coulp i so eui a l han tournà sciaré, e a l’han seguità‐lou.
Currently Selected:
San Matteo 20: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
San Matteo 20
20
’L paragoun dël pare dë famia. La mare d’i fieui dë Zebedeo. Gesu‐Crist a guaris doui borgnou.
1Përché ’l regno dël ciel a sëmia a un pare dë famia, ch’a l è surti a la pounta dël dì për assicuré‐sse dë manouai për travaié a soua vigna.
2E quand a l ha avù pategià coun i manouai a un dëne al dì, a l ha mandà‐ie a soua vigna.
3E sù le tre oure, essend surti, a l ha vëdù‐ne d’aiti ch’a l erou ën piassa dë bada;
4E a i dis: Andevë‐ne dëcò a mia vigna, e i vë dareu lon ch’a l è dë rasoun.
5E a soun ëndà‐ie. E peui a l è tournà seurti sù le sess e sù le neuv oure, e a l ha fà‐ne altretant.
6E essend surti, sù le oundess oure, a l ha trouvà‐ne d’aiti ch’a fasiou panen, e a l ha di‐ie: Përché ste‐ve sì tut ’l dì dë bada?
7E a i han rispost: A l è përché chë nëssun a l ha arcedù‐ne. E a i dis: Andevë‐ne dëcò a mia vigna, e i ricevërì lon ch’a sarà dë rasoun.
8E la seira essend vënùa, ’l padroun dë la vigna a l ha dit a so fatour: Ciama i manouai, e paghe‐ie so salari, a prinsipié da i ultim fin ai prim.
9Anloura coui ch’a l erou stait assigurà sù le oundess oure, essend vënù, a l han ricevù ognidun un dëne.
10Oura quand i prim a soun vënù a s’aspëtavou a riceivi dë pi; ma a l han dëcò avù ognidun un dëne.
11E ricevù ch’a l’han avù‐lou, a mourmouravou countra ’l pare dë famia,
12Disand: I ultim a l han mac travaià un’oura, e t’i has trattà‐ie al par dë noui, ch’i avouma pourtà tut ’l fas dël dì e ’l calour.
13E a l ha rispost a un dë lour, e a l ha di‐ie: Mè car, i të fas nëssun tort, has‐tu nen fait pat coun mi a un dëne?
14Pia lon ch’a l è tò, e vatë‐ne; ma s’i veui dé a coust ultim tant coum a ti,
15E‐lou ch’a m’è nen permes dë fé lon ch’i veui dël fait‐mè? To eui è‐lou malign dë lon ch’i soun boun?
16Coussì i ultim a saran i prim, e i prim a saran i ultim; përché a i n’a i è moutouben dë ciamà, ma pochi elett.
17E Gesu mountand a Gerusalem, a l ha pià da banda sù la stra i so doudess dissepoul, e a l ha di‐ie:
18Eccou, i mountouma a Gerusalem, e ’l Fieul dë l’om a sarà dait ën man ai principai sacrificatour e ai scriba, e a lou coundanëran a mort.
19A lou daran ën man ai gentii (ossia pagan) për sbërfiéssëne, frusté‐lou, e butté‐lou sù la crouss; ma sù i tre dì a arsussitërà.
20Anloura la mare d’i fieui dë Zebedeo a l è vënùa da chiel coun i so fieui, campand‐se ën gënouioun, e ciamand una grassia.
21E a i dis: Cosa veus‐tu? Chila a i dis: Da ourdin chë i mè doui fieui ch’a soun sì, a siou assëtà, un a toua man dritta, l’aut a toua sënistra ënt to regno.
22E Gesu a l ha rispost, e a l ha dit: I savi nen lon ch’i ciame; è‐lou ch’i peuli beivi la sana ch’i devou beivi mi, e essi batësà dël batesim dël qual i devou mi essi batësà? a i han rispost: I lou poudouma.
23E a i dis: A l è vera ch’i beivërì mia sana, e ch’i sarì batësà dël batesim dël qual i sareu batësà; ma d’essi assëtà a mia dritta o a mia sënistra, a touca nen a mi a councedë‐lou, ma a sarà dait a coui ai quai stou favour a l è riservà da mè Pare.
24I dess aitri dissepoul ch’a l han senti lon, a n’a soun stait nec countra i doui fratei.
25Ma Gesu a l ha ciamà‐ie, e a l ha di‐ie: I savi ch’i prinsi dë le nassioun a i trattou da patroun, e ch’i grandi a usou d’autourità sù lour.
26Ma a andarà nen coussì tra dë voui; ansi, chiounque a vourrà essi grand tra dë voui, ch’a sia vost sërvitour;
27E chiounque a vourrà essi ’l prim tra dë voui, ch’a sia vost sërvitour;
28L’istess coum ’l Fieul dë l’om a l è nen vënù për essi sërvi, ma për servi, e për dé soua vita in riscat për diversi.
29E coum a partiou da Gerico, una gran furfa a i andasia apress.
30E eccou, doui borgnou ch’a l erou assëtà al loung dë la stra, avend senti chë Gesu a passava, a soun buttà‐sse a crié, disand: Sëgnour, fieul dë David! usa dë carità ënvers a noui!
31E la furfa a i trouvava da di, për ch’a steissou chiet; ma a criavou ëncoura pi fort: Sëgnour, fieul dë David! usa dë carità ënvers a noui!
32E Gesu a s’è fermà‐sse, a l ha ciamà‐ie, e a l ha dit: Cosa veuli ch’i vë fassou?
33A l han di‐ie: Sëgnour, ch’i nostri eui a siou duvert.
34E Gesu toucà dë coumpassioun, a l ha toucà‐ie i eui, e dël coulp i so eui a l han tournà sciaré, e a l’han seguità‐lou.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835