San Matteo 18
18
L’umiltà. Parabola o paragoun dël bërge e dël debitour.
1Al’istess’oura i dissepoul a soun vënù da Gesu, e a l han ciamà‐ie, disand: Chi è‐lou, ’l pi grand ënt ’l regno dël ciel?
2E Gesu a l ha ciamà ’na masëna, a l’ha buttà‐la ën mes dë lour, e a l ha di‐ie:
3In verità i vë diou, chë s’i cambie nen, e chë s’i divente nen coum dë masëna, i intrërì nen ënt ’l regno dël ciel.
4In counseguensa chiounque diventërà umil, tal e qual coum a l è sta masëna sì, coul lì a l è ’l pi grand ënt ’l regno dël ciel.
5E chiounque ricev una paria masëna a mè nom, a më ricev.
6Ma chiounque scandalisa una dë ste masëna ch’a crëdou ënt mi, a saria mei për chiel ch’a i staccheissou una pera da mulin al col, e ch’a lou campeissou ënt ’l mar.
7Guai al mound për moutiv d’i scandoul; përché a së peul nen a manc ch’a i arriva dë scandoul; però, guai a coul om ch’a l è causa dël scandoul.
8Së toua man ossia to pè a të fa brouncié, taië‐ie, e campë‐ie via; përché a l è mei chë t’intres sop o stroupià d’un bras ënt la vita, chë d’avei doui pè o doue man, e essi campà ënt ’l feu ch’a së dëstissa nen.
9E së to eui a të fa brouncié, gavë‐lou, e campë‐lou via; përché a l è mei chë t’intres ënt la vita mac coun un eui, chë d’avei‐ne doui, e essi campà ënt l’infern.
10Pie‐ve guarda dë fé dë dëspresie a qualounque dë ste masëna; përché i vë diou ch’ ënt ’l ciel i so angel a guardou sempre la ciera dë mè Pare ch’a l è ënt ’l ciel.
11Përché ’l Fieul dë l’om a l è vënù për salvé lon ch’a l era pers.
12Cosa n’a di‐ve? S’un om a l ha sent fee, e s’una dë lour a ven a stravié‐sse, lassë‐lou nen le nouranta e neuv, për ëndé sù le mountagne a sërché coula ch’a s’è stravià‐sse?
13E s’a ven a trouvé‐la, in verità i vë diou, ch’a n’ha pi dë goi, chë dë le nouranta e neuv ch’a soun nen përdùsse.
14Coussì la voulountà dë vost Pare ch’a l è al ciel a l è nen ch’un soul dë sti fioulin a perissa.
15Së to fratel a l ha ouffendù‐te; va, e treuvie da di da quatr’eui; s’a të scouta, t’has guadagnà to fratel.
16Ma s’a të scouta nen, pia ëncoura ënsem a ti un o doui aiti; për ch’ënt la bouca dë doui o tre testimoni ogni parola a staga.
17S’a veul peui nen gnanca scouté‐ie, dis‐lou a la ciesa; e s’a veul nen scouté fin a la ciesa, ten‐lou për un pagan e për un poc‐vaia.
18In verità i vë diou, chë tut lon ch’i avrì ligà sù la terra, a sarà ligà ënt ’l ciel; e tut lon ch’i avrì dësligà sù la terra, a sarà dësligà ënt ’l ciel.
19I vë diou dëcò, chë së doui dë voui aiti a s’accordou sù la terra, qualounque cosa ch’a ciamëran a i sarà dait da mè Pare ch’a l è al ciel.
20Përché là douv’ a soun doui o tre radunà a mè nom, i soun mi dëcò ënsem a lour.
21Anloura Pietrou avësinand‐se, a l ha ciamà‐ie: Sëgnour, vaire volte, së mè fratel a m’ouffend, è‐lou ch’i soun oubligà dë përdouné‐lou? Sarà‐lou fin a sett volte?
22Gesu a i ha rispost: I të diou nen fin a sett volte, ma fin a sett volte sëttanta volte.
23In counseguensa ’l regno dël ciel a sëmia a un re, ch’a l ha voulsù regoulé i count coun i so sërvitour.
24E quand a l ha avù prinsipià a counté, a l han presentà‐iëne un ch’a i dëvia dess mila talent.
25E për causa ch’a l avia nen dë che paghé, so sëgnour a l ha dait ourdin ch’a fussa vendù, chiel, soua foumna e soue masëna, e tut lon ch’a l avia, e chë dë sta manera ’l debit a fussa pagà.
26Ma stou sërvitour ëngënouià dënans a chiel a lou pregava a man giounte, disand: Sëgnour! për carità, usa dë passiensa ëncoura ën poc, e i saldëreu ’l tut.
27Anloura ’l padroun dë stou sërvitour, toucà dë coumpassioun, a l’ha lassà‐lou ëndé, e a l ha grassià‐ie ’l debit.
28Ma stou sërvitour essend surti, a l ha ëncountrà un d’i so camërada dë sërvissi ch’a i dëvia sent dëne; e a l’ha ëmpugnnà‐lou, dë manera tal ch’a lou strangoulava, disand‐ie: Paghë‐me lon chë të më deve.
29Ma so coumpagn dë sërvissi campand‐se ën gënouioun, a lou pregava, disand: Për carità ëncoura un poc dë passiensa, e i të paghëreu tut lon ch’i të devou.
30Ma a l’ha nen voulsù‐lou scouté, a l è ëndà‐ssëne, e a l’ha fà‐lou butté ën prësoun, fin a tant chë’l debit a l è stait saldà.
31Oura i aitri so coumpagn dë sërvissi vëdand lon ch’a l era arrivà, a l ha rincrëssù‐ie, a soun ëndait e a l han countà al padroun tut ’l fatto.
32Anloura so padroun a l’ha fà‐lou vëni, e a l ha di‐ie: Gram sërvitour chë të seus, i l heu grassià‐te tut stou debit përché chë të l has ciamà‐me për carità;
33Dëvis‐tu nen dëcò avei pietà dë to coumpagn dë sërvissi, coum i aviou avù pietà dë ti?
34E so padroun ën colera, a l’ha dà‐lou ën man ai sërvient, fin a tant ch’a l ha avù pagà tut lon ch’a i dëvia.
35Coussì a vë farà mè Pare ch’a l è al ciel, s’i përdoune nen dë boun cœur ognidun a so fratel i so mancament.
Currently Selected:
San Matteo 18: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
