San Matteo 18
18
L’umiltà. Parabola o paragoun dël bërge e dël debitour.
1Al’istess’oura i dissepoul a soun vënù da Gesu, e a l han ciamà‐ie, disand: Chi è‐lou, ’l pi grand ënt ’l regno dël ciel?
2E Gesu a l ha ciamà ’na masëna, a l’ha buttà‐la ën mes dë lour, e a l ha di‐ie:
3In verità i vë diou, chë s’i cambie nen, e chë s’i divente nen coum dë masëna, i intrërì nen ënt ’l regno dël ciel.
4In counseguensa chiounque diventërà umil, tal e qual coum a l è sta masëna sì, coul lì a l è ’l pi grand ënt ’l regno dël ciel.
5E chiounque ricev una paria masëna a mè nom, a më ricev.
6Ma chiounque scandalisa una dë ste masëna ch’a crëdou ënt mi, a saria mei për chiel ch’a i staccheissou una pera da mulin al col, e ch’a lou campeissou ënt ’l mar.
7Guai al mound për moutiv d’i scandoul; përché a së peul nen a manc ch’a i arriva dë scandoul; però, guai a coul om ch’a l è causa dël scandoul.
8Së toua man ossia to pè a të fa brouncié, taië‐ie, e campë‐ie via; përché a l è mei chë t’intres sop o stroupià d’un bras ënt la vita, chë d’avei doui pè o doue man, e essi campà ënt ’l feu ch’a së dëstissa nen.
9E së to eui a të fa brouncié, gavë‐lou, e campë‐lou via; përché a l è mei chë t’intres ënt la vita mac coun un eui, chë d’avei‐ne doui, e essi campà ënt l’infern.
10Pie‐ve guarda dë fé dë dëspresie a qualounque dë ste masëna; përché i vë diou ch’ ënt ’l ciel i so angel a guardou sempre la ciera dë mè Pare ch’a l è ënt ’l ciel.
11Përché ’l Fieul dë l’om a l è vënù për salvé lon ch’a l era pers.
12Cosa n’a di‐ve? S’un om a l ha sent fee, e s’una dë lour a ven a stravié‐sse, lassë‐lou nen le nouranta e neuv, për ëndé sù le mountagne a sërché coula ch’a s’è stravià‐sse?
13E s’a ven a trouvé‐la, in verità i vë diou, ch’a n’ha pi dë goi, chë dë le nouranta e neuv ch’a soun nen përdùsse.
14Coussì la voulountà dë vost Pare ch’a l è al ciel a l è nen ch’un soul dë sti fioulin a perissa.
15Së to fratel a l ha ouffendù‐te; va, e treuvie da di da quatr’eui; s’a të scouta, t’has guadagnà to fratel.
16Ma s’a të scouta nen, pia ëncoura ënsem a ti un o doui aiti; për ch’ënt la bouca dë doui o tre testimoni ogni parola a staga.
17S’a veul peui nen gnanca scouté‐ie, dis‐lou a la ciesa; e s’a veul nen scouté fin a la ciesa, ten‐lou për un pagan e për un poc‐vaia.
18In verità i vë diou, chë tut lon ch’i avrì ligà sù la terra, a sarà ligà ënt ’l ciel; e tut lon ch’i avrì dësligà sù la terra, a sarà dësligà ënt ’l ciel.
19I vë diou dëcò, chë së doui dë voui aiti a s’accordou sù la terra, qualounque cosa ch’a ciamëran a i sarà dait da mè Pare ch’a l è al ciel.
20Përché là douv’ a soun doui o tre radunà a mè nom, i soun mi dëcò ënsem a lour.
21Anloura Pietrou avësinand‐se, a l ha ciamà‐ie: Sëgnour, vaire volte, së mè fratel a m’ouffend, è‐lou ch’i soun oubligà dë përdouné‐lou? Sarà‐lou fin a sett volte?
22Gesu a i ha rispost: I të diou nen fin a sett volte, ma fin a sett volte sëttanta volte.
23In counseguensa ’l regno dël ciel a sëmia a un re, ch’a l ha voulsù regoulé i count coun i so sërvitour.
24E quand a l ha avù prinsipià a counté, a l han presentà‐iëne un ch’a i dëvia dess mila talent.
25E për causa ch’a l avia nen dë che paghé, so sëgnour a l ha dait ourdin ch’a fussa vendù, chiel, soua foumna e soue masëna, e tut lon ch’a l avia, e chë dë sta manera ’l debit a fussa pagà.
26Ma stou sërvitour ëngënouià dënans a chiel a lou pregava a man giounte, disand: Sëgnour! për carità, usa dë passiensa ëncoura ën poc, e i saldëreu ’l tut.
27Anloura ’l padroun dë stou sërvitour, toucà dë coumpassioun, a l’ha lassà‐lou ëndé, e a l ha grassià‐ie ’l debit.
28Ma stou sërvitour essend surti, a l ha ëncountrà un d’i so camërada dë sërvissi ch’a i dëvia sent dëne; e a l’ha ëmpugnnà‐lou, dë manera tal ch’a lou strangoulava, disand‐ie: Paghë‐me lon chë të më deve.
29Ma so coumpagn dë sërvissi campand‐se ën gënouioun, a lou pregava, disand: Për carità ëncoura un poc dë passiensa, e i të paghëreu tut lon ch’i të devou.
30Ma a l’ha nen voulsù‐lou scouté, a l è ëndà‐ssëne, e a l’ha fà‐lou butté ën prësoun, fin a tant chë’l debit a l è stait saldà.
31Oura i aitri so coumpagn dë sërvissi vëdand lon ch’a l era arrivà, a l ha rincrëssù‐ie, a soun ëndait e a l han countà al padroun tut ’l fatto.
32Anloura so padroun a l’ha fà‐lou vëni, e a l ha di‐ie: Gram sërvitour chë të seus, i l heu grassià‐te tut stou debit përché chë të l has ciamà‐me për carità;
33Dëvis‐tu nen dëcò avei pietà dë to coumpagn dë sërvissi, coum i aviou avù pietà dë ti?
34E so padroun ën colera, a l’ha dà‐lou ën man ai sërvient, fin a tant ch’a l ha avù pagà tut lon ch’a i dëvia.
35Coussì a vë farà mè Pare ch’a l è al ciel, s’i përdoune nen dë boun cœur ognidun a so fratel i so mancament.
Currently Selected:
San Matteo 18: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
San Matteo 18
18
L’umiltà. Parabola o paragoun dël bërge e dël debitour.
1Al’istess’oura i dissepoul a soun vënù da Gesu, e a l han ciamà‐ie, disand: Chi è‐lou, ’l pi grand ënt ’l regno dël ciel?
2E Gesu a l ha ciamà ’na masëna, a l’ha buttà‐la ën mes dë lour, e a l ha di‐ie:
3In verità i vë diou, chë s’i cambie nen, e chë s’i divente nen coum dë masëna, i intrërì nen ënt ’l regno dël ciel.
4In counseguensa chiounque diventërà umil, tal e qual coum a l è sta masëna sì, coul lì a l è ’l pi grand ënt ’l regno dël ciel.
5E chiounque ricev una paria masëna a mè nom, a më ricev.
6Ma chiounque scandalisa una dë ste masëna ch’a crëdou ënt mi, a saria mei për chiel ch’a i staccheissou una pera da mulin al col, e ch’a lou campeissou ënt ’l mar.
7Guai al mound për moutiv d’i scandoul; përché a së peul nen a manc ch’a i arriva dë scandoul; però, guai a coul om ch’a l è causa dël scandoul.
8Së toua man ossia to pè a të fa brouncié, taië‐ie, e campë‐ie via; përché a l è mei chë t’intres sop o stroupià d’un bras ënt la vita, chë d’avei doui pè o doue man, e essi campà ënt ’l feu ch’a së dëstissa nen.
9E së to eui a të fa brouncié, gavë‐lou, e campë‐lou via; përché a l è mei chë t’intres ënt la vita mac coun un eui, chë d’avei‐ne doui, e essi campà ënt l’infern.
10Pie‐ve guarda dë fé dë dëspresie a qualounque dë ste masëna; përché i vë diou ch’ ënt ’l ciel i so angel a guardou sempre la ciera dë mè Pare ch’a l è ënt ’l ciel.
11Përché ’l Fieul dë l’om a l è vënù për salvé lon ch’a l era pers.
12Cosa n’a di‐ve? S’un om a l ha sent fee, e s’una dë lour a ven a stravié‐sse, lassë‐lou nen le nouranta e neuv, për ëndé sù le mountagne a sërché coula ch’a s’è stravià‐sse?
13E s’a ven a trouvé‐la, in verità i vë diou, ch’a n’ha pi dë goi, chë dë le nouranta e neuv ch’a soun nen përdùsse.
14Coussì la voulountà dë vost Pare ch’a l è al ciel a l è nen ch’un soul dë sti fioulin a perissa.
15Së to fratel a l ha ouffendù‐te; va, e treuvie da di da quatr’eui; s’a të scouta, t’has guadagnà to fratel.
16Ma s’a të scouta nen, pia ëncoura ënsem a ti un o doui aiti; për ch’ënt la bouca dë doui o tre testimoni ogni parola a staga.
17S’a veul peui nen gnanca scouté‐ie, dis‐lou a la ciesa; e s’a veul nen scouté fin a la ciesa, ten‐lou për un pagan e për un poc‐vaia.
18In verità i vë diou, chë tut lon ch’i avrì ligà sù la terra, a sarà ligà ënt ’l ciel; e tut lon ch’i avrì dësligà sù la terra, a sarà dësligà ënt ’l ciel.
19I vë diou dëcò, chë së doui dë voui aiti a s’accordou sù la terra, qualounque cosa ch’a ciamëran a i sarà dait da mè Pare ch’a l è al ciel.
20Përché là douv’ a soun doui o tre radunà a mè nom, i soun mi dëcò ënsem a lour.
21Anloura Pietrou avësinand‐se, a l ha ciamà‐ie: Sëgnour, vaire volte, së mè fratel a m’ouffend, è‐lou ch’i soun oubligà dë përdouné‐lou? Sarà‐lou fin a sett volte?
22Gesu a i ha rispost: I të diou nen fin a sett volte, ma fin a sett volte sëttanta volte.
23In counseguensa ’l regno dël ciel a sëmia a un re, ch’a l ha voulsù regoulé i count coun i so sërvitour.
24E quand a l ha avù prinsipià a counté, a l han presentà‐iëne un ch’a i dëvia dess mila talent.
25E për causa ch’a l avia nen dë che paghé, so sëgnour a l ha dait ourdin ch’a fussa vendù, chiel, soua foumna e soue masëna, e tut lon ch’a l avia, e chë dë sta manera ’l debit a fussa pagà.
26Ma stou sërvitour ëngënouià dënans a chiel a lou pregava a man giounte, disand: Sëgnour! për carità, usa dë passiensa ëncoura ën poc, e i saldëreu ’l tut.
27Anloura ’l padroun dë stou sërvitour, toucà dë coumpassioun, a l’ha lassà‐lou ëndé, e a l ha grassià‐ie ’l debit.
28Ma stou sërvitour essend surti, a l ha ëncountrà un d’i so camërada dë sërvissi ch’a i dëvia sent dëne; e a l’ha ëmpugnnà‐lou, dë manera tal ch’a lou strangoulava, disand‐ie: Paghë‐me lon chë të më deve.
29Ma so coumpagn dë sërvissi campand‐se ën gënouioun, a lou pregava, disand: Për carità ëncoura un poc dë passiensa, e i të paghëreu tut lon ch’i të devou.
30Ma a l’ha nen voulsù‐lou scouté, a l è ëndà‐ssëne, e a l’ha fà‐lou butté ën prësoun, fin a tant chë’l debit a l è stait saldà.
31Oura i aitri so coumpagn dë sërvissi vëdand lon ch’a l era arrivà, a l ha rincrëssù‐ie, a soun ëndait e a l han countà al padroun tut ’l fatto.
32Anloura so padroun a l’ha fà‐lou vëni, e a l ha di‐ie: Gram sërvitour chë të seus, i l heu grassià‐te tut stou debit përché chë të l has ciamà‐me për carità;
33Dëvis‐tu nen dëcò avei pietà dë to coumpagn dë sërvissi, coum i aviou avù pietà dë ti?
34E so padroun ën colera, a l’ha dà‐lou ën man ai sërvient, fin a tant ch’a l ha avù pagà tut lon ch’a i dëvia.
35Coussì a vë farà mè Pare ch’a l è al ciel, s’i përdoune nen dë boun cœur ognidun a so fratel i so mancament.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835