San Matteo 17
17
Trasfigurassioun dë Gesu‐Crist.
1E sess dì apress, Gesu a l ha pià Pietrou, Giacou, e Giouan so fratel, e a l ha mënà‐ie da part sù ’na mountagna auta.
2E a l è stait trasfigurà ën prësensa dë lour; e so moustas a lusia coum ’l soul; e soue vëstimente a soun rëstà bianche coum la luce.
3E eccou, a l han vëdù Mose e Elia ch’a dëscouriou ënsem a chiel.
4Anloura Pietrou piand la parola, a l ha dit a Gesu: Sëgnour, a ne va ben ch’i stagou ënsi‐ssi, së të veules, foumë‐ie tre tende: Una për ti, una për Mose, e una për Elia.
5E mentre ch’a parlava ëncoura, eccou una nuvoula ch’a lusia a i ha cuvert dë soua oumbra; e peui una vouss ch’a vënia da la nuvoula, disand: Coust‐ssi a l è mè Fieul ch’i amou tant, a l è ënt chiel ch’i soun coumpiasù‐me; scoute‐lou.
6I dissepoul senti ch’a l han avù lon, a soun cascà ’l moustas ën terra, e a soun rëstà bel e spaventà.
7Ma Gesu avësinand‐se a l ha toucà‐ie, disand: Lëve‐ve, e tëmi nen.
8E lour aussand i eui, a l han pinen vëdù nëssun, sëdënò Gesu soul.
9E mentre ch’a calavou da la mountagna, Gesu a l ha coumandà‐ie, disand: Parle a nëssun dë la visioun, fin a tant chë ’l Fieul dë l’om a sia arsussità d’i mort.
10E i so dissepoul a l han, interrougà‐ie, disand: Për cos’ è‐lou ch’i scriba a disiou, chë bësogna ch’Elia a vena prima?
11E Gesu rispoundand, a l ha dit: A l è vera ch’Elia a venërà prima, e ch’a ristabilirà ogni cosa.
12Ma i vë diou ch’Elia a l è già vënù, e a l’han nen counoussù‐lou; ma a l han fà‐ie tut lon ch’a l han voulsù: Coussì ’l Fieul dël l’om a dev dëcò pati ën causa dë lour.
13Anloura i dissepoul a l han capi ch’a l era dë Giouan Batista ch’a l avia parlà‐ie.
14E quand a soun stait vënù davësin a la furfa, un om a s’è fà‐sse anans, e a s’è buttà‐sse ën gënouioun dënans a Gesu,
15E a l ha di‐ie: Sëgnour! për carità, ven a l’agiut dë mè fieul, a l è lunatic, e miserabilment afflit; përché a toumba souvens ënt ’l feu, e souvens ënt l’acqua.
16E i l’heu presentà‐lou a i to dissepoul, ma a l’han nen poudù‐lou guari.
17E Gesu rëspoundand, a dis: O rassa incredul e perversa, fin a quand è‐lou ch’i sarai coun voui? fin a quand è‐lou ch’i avreu da suppourté‐ve? Mëne‐mëlou sì.
18E Gesu a l ha censurà fortement ’l demoni, ’l qual a l è surti da coula masëna, e dël coulp stou fioulin a l è stait guari.
19Anloura i dissepoul a soun vënù ën particoular da Gesu, e a l han di‐ie: Për qual causa è‐lou ch’i avouma nen poudù‐lou campé fora?
20E Gesu a i ha rispost: A l è përché ch’i veuli nen crëdi; përché i vë diou in verità, chë s’i aveisse dë fede, për manera dë parlé, gros mac coum una grana dë sëmens dë sënëvra, i dirie a sta mountagna: Fa‐te ën là, e a së tramudëria, e a i saria panen d’impoussibil për voui.
21Ma sta sors dë demoni, për fé‐ie seurti, bësogna preghé e giuné.
22E coum a së trouvavou ën Galilea, Gesu a i dis: A arrivërà chë ’l Fieul dë l’om a sarà tradi e dait ën man d’i omini;
23E ch’a lou faran meuiri; ma sù i tre dì a arsussitërà. E i so dissepoul a soun rëstà‐ne ben ciagrin.
24E quand a soun stait arrivà a Capernaum, coui ch’a rëssëviou ’l tribut a soun indirissà‐sse a Pietrou, e a l han di‐ie: Vost padroun paghë‐lou nen l’impost?
25A l ha rispost: Si. E quand a l è stait ëntrà ënt la ca, Gesu a l’ha prevënù‐lou, disand: Cosa n’a dis‐tu, Simoun? I re dë la terra, da chi è‐lou ch’a piou o taia o impost? E‐lou da soue masëna, o dai fourëste?
26Pietrou a dis: Dai fourëste. Gesu a i ha rispost: Sicchè i fieui a n’a soun esent.
27Ma për chë ste gent‐sì a n’a siou nen scandalisà, va‐tëne al mar, campa to amoun e pia ’l prim pess ch’a mountërà; e duvert chë t’i avras la goula, t’i treuvëras una pëcita mouneda; pië‐la, e da‐la a coui dël peage e për mi e për ti.
Currently Selected:
San Matteo 17: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
