San Matteo 17
17
Trasfigurassioun dë Gesu‐Crist.
1E sess dì apress, Gesu a l ha pià Pietrou, Giacou, e Giouan so fratel, e a l ha mënà‐ie da part sù ’na mountagna auta.
2E a l è stait trasfigurà ën prësensa dë lour; e so moustas a lusia coum ’l soul; e soue vëstimente a soun rëstà bianche coum la luce.
3E eccou, a l han vëdù Mose e Elia ch’a dëscouriou ënsem a chiel.
4Anloura Pietrou piand la parola, a l ha dit a Gesu: Sëgnour, a ne va ben ch’i stagou ënsi‐ssi, së të veules, foumë‐ie tre tende: Una për ti, una për Mose, e una për Elia.
5E mentre ch’a parlava ëncoura, eccou una nuvoula ch’a lusia a i ha cuvert dë soua oumbra; e peui una vouss ch’a vënia da la nuvoula, disand: Coust‐ssi a l è mè Fieul ch’i amou tant, a l è ënt chiel ch’i soun coumpiasù‐me; scoute‐lou.
6I dissepoul senti ch’a l han avù lon, a soun cascà ’l moustas ën terra, e a soun rëstà bel e spaventà.
7Ma Gesu avësinand‐se a l ha toucà‐ie, disand: Lëve‐ve, e tëmi nen.
8E lour aussand i eui, a l han pinen vëdù nëssun, sëdënò Gesu soul.
9E mentre ch’a calavou da la mountagna, Gesu a l ha coumandà‐ie, disand: Parle a nëssun dë la visioun, fin a tant chë ’l Fieul dë l’om a sia arsussità d’i mort.
10E i so dissepoul a l han, interrougà‐ie, disand: Për cos’ è‐lou ch’i scriba a disiou, chë bësogna ch’Elia a vena prima?
11E Gesu rispoundand, a l ha dit: A l è vera ch’Elia a venërà prima, e ch’a ristabilirà ogni cosa.
12Ma i vë diou ch’Elia a l è già vënù, e a l’han nen counoussù‐lou; ma a l han fà‐ie tut lon ch’a l han voulsù: Coussì ’l Fieul dël l’om a dev dëcò pati ën causa dë lour.
13Anloura i dissepoul a l han capi ch’a l era dë Giouan Batista ch’a l avia parlà‐ie.
14E quand a soun stait vënù davësin a la furfa, un om a s’è fà‐sse anans, e a s’è buttà‐sse ën gënouioun dënans a Gesu,
15E a l ha di‐ie: Sëgnour! për carità, ven a l’agiut dë mè fieul, a l è lunatic, e miserabilment afflit; përché a toumba souvens ënt ’l feu, e souvens ënt l’acqua.
16E i l’heu presentà‐lou a i to dissepoul, ma a l’han nen poudù‐lou guari.
17E Gesu rëspoundand, a dis: O rassa incredul e perversa, fin a quand è‐lou ch’i sarai coun voui? fin a quand è‐lou ch’i avreu da suppourté‐ve? Mëne‐mëlou sì.
18E Gesu a l ha censurà fortement ’l demoni, ’l qual a l è surti da coula masëna, e dël coulp stou fioulin a l è stait guari.
19Anloura i dissepoul a soun vënù ën particoular da Gesu, e a l han di‐ie: Për qual causa è‐lou ch’i avouma nen poudù‐lou campé fora?
20E Gesu a i ha rispost: A l è përché ch’i veuli nen crëdi; përché i vë diou in verità, chë s’i aveisse dë fede, për manera dë parlé, gros mac coum una grana dë sëmens dë sënëvra, i dirie a sta mountagna: Fa‐te ën là, e a së tramudëria, e a i saria panen d’impoussibil për voui.
21Ma sta sors dë demoni, për fé‐ie seurti, bësogna preghé e giuné.
22E coum a së trouvavou ën Galilea, Gesu a i dis: A arrivërà chë ’l Fieul dë l’om a sarà tradi e dait ën man d’i omini;
23E ch’a lou faran meuiri; ma sù i tre dì a arsussitërà. E i so dissepoul a soun rëstà‐ne ben ciagrin.
24E quand a soun stait arrivà a Capernaum, coui ch’a rëssëviou ’l tribut a soun indirissà‐sse a Pietrou, e a l han di‐ie: Vost padroun paghë‐lou nen l’impost?
25A l ha rispost: Si. E quand a l è stait ëntrà ënt la ca, Gesu a l’ha prevënù‐lou, disand: Cosa n’a dis‐tu, Simoun? I re dë la terra, da chi è‐lou ch’a piou o taia o impost? E‐lou da soue masëna, o dai fourëste?
26Pietrou a dis: Dai fourëste. Gesu a i ha rispost: Sicchè i fieui a n’a soun esent.
27Ma për chë ste gent‐sì a n’a siou nen scandalisà, va‐tëne al mar, campa to amoun e pia ’l prim pess ch’a mountërà; e duvert chë t’i avras la goula, t’i treuvëras una pëcita mouneda; pië‐la, e da‐la a coui dël peage e për mi e për ti.
Currently Selected:
San Matteo 17: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
San Matteo 17
17
Trasfigurassioun dë Gesu‐Crist.
1E sess dì apress, Gesu a l ha pià Pietrou, Giacou, e Giouan so fratel, e a l ha mënà‐ie da part sù ’na mountagna auta.
2E a l è stait trasfigurà ën prësensa dë lour; e so moustas a lusia coum ’l soul; e soue vëstimente a soun rëstà bianche coum la luce.
3E eccou, a l han vëdù Mose e Elia ch’a dëscouriou ënsem a chiel.
4Anloura Pietrou piand la parola, a l ha dit a Gesu: Sëgnour, a ne va ben ch’i stagou ënsi‐ssi, së të veules, foumë‐ie tre tende: Una për ti, una për Mose, e una për Elia.
5E mentre ch’a parlava ëncoura, eccou una nuvoula ch’a lusia a i ha cuvert dë soua oumbra; e peui una vouss ch’a vënia da la nuvoula, disand: Coust‐ssi a l è mè Fieul ch’i amou tant, a l è ënt chiel ch’i soun coumpiasù‐me; scoute‐lou.
6I dissepoul senti ch’a l han avù lon, a soun cascà ’l moustas ën terra, e a soun rëstà bel e spaventà.
7Ma Gesu avësinand‐se a l ha toucà‐ie, disand: Lëve‐ve, e tëmi nen.
8E lour aussand i eui, a l han pinen vëdù nëssun, sëdënò Gesu soul.
9E mentre ch’a calavou da la mountagna, Gesu a l ha coumandà‐ie, disand: Parle a nëssun dë la visioun, fin a tant chë ’l Fieul dë l’om a sia arsussità d’i mort.
10E i so dissepoul a l han, interrougà‐ie, disand: Për cos’ è‐lou ch’i scriba a disiou, chë bësogna ch’Elia a vena prima?
11E Gesu rispoundand, a l ha dit: A l è vera ch’Elia a venërà prima, e ch’a ristabilirà ogni cosa.
12Ma i vë diou ch’Elia a l è già vënù, e a l’han nen counoussù‐lou; ma a l han fà‐ie tut lon ch’a l han voulsù: Coussì ’l Fieul dël l’om a dev dëcò pati ën causa dë lour.
13Anloura i dissepoul a l han capi ch’a l era dë Giouan Batista ch’a l avia parlà‐ie.
14E quand a soun stait vënù davësin a la furfa, un om a s’è fà‐sse anans, e a s’è buttà‐sse ën gënouioun dënans a Gesu,
15E a l ha di‐ie: Sëgnour! për carità, ven a l’agiut dë mè fieul, a l è lunatic, e miserabilment afflit; përché a toumba souvens ënt ’l feu, e souvens ënt l’acqua.
16E i l’heu presentà‐lou a i to dissepoul, ma a l’han nen poudù‐lou guari.
17E Gesu rëspoundand, a dis: O rassa incredul e perversa, fin a quand è‐lou ch’i sarai coun voui? fin a quand è‐lou ch’i avreu da suppourté‐ve? Mëne‐mëlou sì.
18E Gesu a l ha censurà fortement ’l demoni, ’l qual a l è surti da coula masëna, e dël coulp stou fioulin a l è stait guari.
19Anloura i dissepoul a soun vënù ën particoular da Gesu, e a l han di‐ie: Për qual causa è‐lou ch’i avouma nen poudù‐lou campé fora?
20E Gesu a i ha rispost: A l è përché ch’i veuli nen crëdi; përché i vë diou in verità, chë s’i aveisse dë fede, për manera dë parlé, gros mac coum una grana dë sëmens dë sënëvra, i dirie a sta mountagna: Fa‐te ën là, e a së tramudëria, e a i saria panen d’impoussibil për voui.
21Ma sta sors dë demoni, për fé‐ie seurti, bësogna preghé e giuné.
22E coum a së trouvavou ën Galilea, Gesu a i dis: A arrivërà chë ’l Fieul dë l’om a sarà tradi e dait ën man d’i omini;
23E ch’a lou faran meuiri; ma sù i tre dì a arsussitërà. E i so dissepoul a soun rëstà‐ne ben ciagrin.
24E quand a soun stait arrivà a Capernaum, coui ch’a rëssëviou ’l tribut a soun indirissà‐sse a Pietrou, e a l han di‐ie: Vost padroun paghë‐lou nen l’impost?
25A l ha rispost: Si. E quand a l è stait ëntrà ënt la ca, Gesu a l’ha prevënù‐lou, disand: Cosa n’a dis‐tu, Simoun? I re dë la terra, da chi è‐lou ch’a piou o taia o impost? E‐lou da soue masëna, o dai fourëste?
26Pietrou a dis: Dai fourëste. Gesu a i ha rispost: Sicchè i fieui a n’a soun esent.
27Ma për chë ste gent‐sì a n’a siou nen scandalisà, va‐tëne al mar, campa to amoun e pia ’l prim pess ch’a mountërà; e duvert chë t’i avras la goula, t’i treuvëras una pëcita mouneda; pië‐la, e da‐la a coui dël peage e për mi e për ti.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835