San Matteo 16
16
Dëscours dë Gesu‐Crist coun i Farisei e i Sadducei; a preven dëcò chë fra poc a lou faran meuiri.
1Anloura i Farisei e i Sadducei a soun vënù da chiel, e për butté‐lou a le preuve, a l’han arcedù‐lou dë fé‐ie vëdi queich miracoul dë ’l ciel.
2Ma a l ha rispoundù, e a l ha di‐ie: A la seira, i die: A farà bel temp, përché ’l ciel a l é rouss.
3E a la matin, i die: A i sarà ëncheui tempoural, përché ’l ciel a l è rouss e scur. Ipocrita, i savi benissim giudiché dël temp, e i peuli nen giudiché d’i segn dë le stagioun.
4La nassioun cattiva e adultera a cour apress a un miracoul; ma a i n’a sarà nen councedù d’aiti fora coul dël proufeta Giona; e peui a l ha lassà‐ie, e a l è ëndait via.
5E quand i so dissepoul a soun arrivà sù l’autra riva, a s’erou dësmentià‐sse dë pié dë pan.
6E Gesu a i dis: Fe ament, e pie‐ve guarda dël crëssant d’i Farisei e d’i Sadducei.
7Oura a pensavou ënt lour istess, e a disiou: A l è për moutiv ch’i avouma nen pià dë pan.
8E Gesu ch’a counoussia lon ch’a pensavou, a i dis: Gent dë poca fede, cosa pense‐ve ëntra voui, dë lon ch’i avi nen pià dë pan?
9E‐lou poussibil ch’i capisse ëncoura nen, e ch’i v’arcorde nen d’i sinq pan d’i sinq mil om, e quante cavagne i l avi rabastà‐ne?
10Nè d’i sett pan d’i quat mil om, e quante courbelle i l avi rabastà‐ne?
11A l è miracoul ch’i capisse nen ch’a l è nen për riguard al pan, ch’i l hai di‐ve dë pié‐ve guarda dël crëssant d’i Farisei e d’i Sadducei.
12Anloura a l han capi ch’a l era nen dël crëssant dël pan ch’a l avia di‐ie dë pié‐sse guarda; ma dë la doutrina d’i Farisei e d’i Sadducei.
13E Gesu venand sù le fin dë Cesarea dë Filippo, a l ha interrougà i so dissepoul, disand: Chi è‐lou ch’a diou ch’i soun, mi, ’l Fieul dë l’om?
14E a i han rispost: Chi dis, chë të seus Giouan Batista; chi dis, Elia; e i aiti, Geremia, o l’un d’i proufeta.
15E a i dis: E voui, cosa veuli di ch’i soun mi?
16Simoun Pietrou a l ha rispost, e a l ha dit: Të seus ’l Crist, ’l Fieul dël Diou vivent.
17E Gesu a l ha rispoundù, e a l ha dit: Beato ti, Simoun, fieul dë Giona; përché a l è nè la carn nè ’l sang ch’a l ha fà‐te counossi lon, ma mè Pare ch’a l è al ciel.
18E i të diou dëcò, chë të seus Pietrou, e sù sta pera i fabrichëreu mia ciesa; e le forse dë l’infern a pourran nen di‐la countra chila.
19E i të dareu le ciav dël regno dël ciel; e ogni cosa chë t’avras ligà sù la terra, a sarà ligà ënt ’l ciel; e lon chë t’avras dësligà sù la terra, a sara dësligà ënt ’l ciel.
20Anloura a l ha prouibi assoulutament i so dissepoul dë di‐ie a nëssun ch’a fussa Gesu ’l Crist.
21Già da coul temp Gesu a s’è buttà‐sse a prevëni i so dissepoul, chë bësougnava ch’a ëndeissa a Gerusalem, e ch’a l avria moutouben da pati për part d’i ansian, e d’i principai sacrificatour e d’i scriba; ch’a lou fariou meuiri, e ch’a arsussitëria sù i tre dì.
22Ma Pietrou a l’ha pià‐lou da banda, e peui a s’è buttà‐sse a fé‐ie d’arpresentassioun, disand: Sëgnour, strabië‐te; tut lon a t’arrivërà nen.
23Ma chiel a s’è voultà‐sse, e a l ha di‐ie a Pietrou: Ënfora da mi, Satan, të më scandalise; përché të capisse nen le cose ch’a soun d’Iddiou, ma coule ch’a soun d’i omini.
24Anloura Gesu a dis a i so dissepoul: Së queicadun a veul vëni‐me apress, ch’a rinounsia a se istess, ch’a së caria ados la crouss, e ch’a më seguita.
25Përché chiounque a vourrà salvé soua vita, al la përdrà; ma chiounque, për l’amour dë mi, a përdrà soua vita, al la treuvërà.
26Ma che proufit farì‐lou coul om ch’a guadagnëria tut ’l mound, s’a fa la perdita dë soua anima? o cosa darà‐lou l’om ën cambi dë soua anima?
27Përché ’l Fieul dë l’om a dev vëni circoundà da la gloria dë so Pare coun i so angel, e anloura a rendërà a ognidun a tenour dë soue opere.
28In verità i vë diou, ch’a i è certi‐un ch’a soun sì present, ch’a meuriran nen, fin a tant ch’a l abbiou vëdù ’l Fieul dë l’om vëni ënt so regno.
Currently Selected:
San Matteo 16: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
San Matteo 16
16
Dëscours dë Gesu‐Crist coun i Farisei e i Sadducei; a preven dëcò chë fra poc a lou faran meuiri.
1Anloura i Farisei e i Sadducei a soun vënù da chiel, e për butté‐lou a le preuve, a l’han arcedù‐lou dë fé‐ie vëdi queich miracoul dë ’l ciel.
2Ma a l ha rispoundù, e a l ha di‐ie: A la seira, i die: A farà bel temp, përché ’l ciel a l é rouss.
3E a la matin, i die: A i sarà ëncheui tempoural, përché ’l ciel a l è rouss e scur. Ipocrita, i savi benissim giudiché dël temp, e i peuli nen giudiché d’i segn dë le stagioun.
4La nassioun cattiva e adultera a cour apress a un miracoul; ma a i n’a sarà nen councedù d’aiti fora coul dël proufeta Giona; e peui a l ha lassà‐ie, e a l è ëndait via.
5E quand i so dissepoul a soun arrivà sù l’autra riva, a s’erou dësmentià‐sse dë pié dë pan.
6E Gesu a i dis: Fe ament, e pie‐ve guarda dël crëssant d’i Farisei e d’i Sadducei.
7Oura a pensavou ënt lour istess, e a disiou: A l è për moutiv ch’i avouma nen pià dë pan.
8E Gesu ch’a counoussia lon ch’a pensavou, a i dis: Gent dë poca fede, cosa pense‐ve ëntra voui, dë lon ch’i avi nen pià dë pan?
9E‐lou poussibil ch’i capisse ëncoura nen, e ch’i v’arcorde nen d’i sinq pan d’i sinq mil om, e quante cavagne i l avi rabastà‐ne?
10Nè d’i sett pan d’i quat mil om, e quante courbelle i l avi rabastà‐ne?
11A l è miracoul ch’i capisse nen ch’a l è nen për riguard al pan, ch’i l hai di‐ve dë pié‐ve guarda dël crëssant d’i Farisei e d’i Sadducei.
12Anloura a l han capi ch’a l era nen dël crëssant dël pan ch’a l avia di‐ie dë pié‐sse guarda; ma dë la doutrina d’i Farisei e d’i Sadducei.
13E Gesu venand sù le fin dë Cesarea dë Filippo, a l ha interrougà i so dissepoul, disand: Chi è‐lou ch’a diou ch’i soun, mi, ’l Fieul dë l’om?
14E a i han rispost: Chi dis, chë të seus Giouan Batista; chi dis, Elia; e i aiti, Geremia, o l’un d’i proufeta.
15E a i dis: E voui, cosa veuli di ch’i soun mi?
16Simoun Pietrou a l ha rispost, e a l ha dit: Të seus ’l Crist, ’l Fieul dël Diou vivent.
17E Gesu a l ha rispoundù, e a l ha dit: Beato ti, Simoun, fieul dë Giona; përché a l è nè la carn nè ’l sang ch’a l ha fà‐te counossi lon, ma mè Pare ch’a l è al ciel.
18E i të diou dëcò, chë të seus Pietrou, e sù sta pera i fabrichëreu mia ciesa; e le forse dë l’infern a pourran nen di‐la countra chila.
19E i të dareu le ciav dël regno dël ciel; e ogni cosa chë t’avras ligà sù la terra, a sarà ligà ënt ’l ciel; e lon chë t’avras dësligà sù la terra, a sara dësligà ënt ’l ciel.
20Anloura a l ha prouibi assoulutament i so dissepoul dë di‐ie a nëssun ch’a fussa Gesu ’l Crist.
21Già da coul temp Gesu a s’è buttà‐sse a prevëni i so dissepoul, chë bësougnava ch’a ëndeissa a Gerusalem, e ch’a l avria moutouben da pati për part d’i ansian, e d’i principai sacrificatour e d’i scriba; ch’a lou fariou meuiri, e ch’a arsussitëria sù i tre dì.
22Ma Pietrou a l’ha pià‐lou da banda, e peui a s’è buttà‐sse a fé‐ie d’arpresentassioun, disand: Sëgnour, strabië‐te; tut lon a t’arrivërà nen.
23Ma chiel a s’è voultà‐sse, e a l ha di‐ie a Pietrou: Ënfora da mi, Satan, të më scandalise; përché të capisse nen le cose ch’a soun d’Iddiou, ma coule ch’a soun d’i omini.
24Anloura Gesu a dis a i so dissepoul: Së queicadun a veul vëni‐me apress, ch’a rinounsia a se istess, ch’a së caria ados la crouss, e ch’a më seguita.
25Përché chiounque a vourrà salvé soua vita, al la përdrà; ma chiounque, për l’amour dë mi, a përdrà soua vita, al la treuvërà.
26Ma che proufit farì‐lou coul om ch’a guadagnëria tut ’l mound, s’a fa la perdita dë soua anima? o cosa darà‐lou l’om ën cambi dë soua anima?
27Përché ’l Fieul dë l’om a dev vëni circoundà da la gloria dë so Pare coun i so angel, e anloura a rendërà a ognidun a tenour dë soue opere.
28In verità i vë diou, ch’a i è certi‐un ch’a soun sì present, ch’a meuriran nen, fin a tant ch’a l abbiou vëdù ’l Fieul dë l’om vëni ënt so regno.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835