San Luca 9
9
Missioun d’i Apostoul. La Trasfigurassioun. Gesu a veul ch’i sò a i vadou apress sensa guardé ën darè.
1Peui avend radunà i so doudess dissepoul, a l ha dà‐ie poutensa e autourità sù tutti i demoni, e dë guari i malavi.
2E a l ha mandà‐ie a prediché ’l regno d’Iddiou, e a guari i malavi.
3E a l ha di‐ie: Pourte niente për ’l viage, nè bastoun, nè sac, nè pan, nè dëne; E abbie nen doue veste pr’un.
4E in qualounque ca ch’i intre, ste‐ie fin a tant ch’i parte da lì.
5E për tut doua a vë ricevëran nen, partand da coula sità lì, soupate la pouver d’i vostri pè, ën testimouniansa countra dë lour.
6Lour aitri dounque essend parti, a andasiou dë pais ën pais, evangelisand, e guariand dapërtut.
7Oura Erod ’l tetrarca a l ha senti parlé dë tutte le cose chë Gesu a fasia; e a savia nen cosa pensé dë lon chë queicadun a disiou, chë Giouan a l era arsussità d’i mort.
8E certi un, ch’Elia a l era coumpars; e d’aitri, ch’un d’i proufeta d’i temp antic a l era arsussità.
9E Erod a l ha dit: I heu fait taié la testa a Giouan. Chi è‐lou dounque coust‐ssi dë chi i sentou di dë cose parie? E a proucurava dë vëdë‐lou.
10E peui i apostoul essend dë ritourn a l han countà‐ie tutte le cose ch’a l aviou faite. E Gesu a l ha mënà‐ie via ënsem a chiel, e a s’è ritirà‐sse da banda ënt un leug dësert, davësin dë la sità ciamà Betsaida.
11E le troupe avend savù lon, a soun andà‐ie apress; e a l ha ricevù‐ie, e a i parlava dël regno d’Iddiou, e a guaria coui ch’a l aviou da manca d’essi guari.
12Oura coum a së fasia già tard, i doudess a soun vënù, e a l han di‐ie: Manda via sta furfa, për ch’a së n’a vadou ënt le bourgià e ënt i paisot d’ëntourn, për ritiré‐ssie, e trouvé da mangé; përché i souma sì ënt un post dësert.
13Ma chiel a l ha di‐ie: De‐ie voui aiti da mangé. E a l han dit: I avouma nen dë pi dë sinq pan e dë doui pess; sëdënò ch’i vadou noui a coumpré dë roba për tut stou popoul;
14Përché a l erou circa sinq mil’om. E chiel a dis ai so dissepoul: Fe‐ie rangé për coumpagnie dë sinquanta l’una.
15E coussì a l han fait, e a l han fà‐ie rangé tutti.
16Peui a l ha pià i sinq pan e i doui pess, e guardand vers ’l ciel, a l ha benedi‐ie, e buttà‐ie a toc; e a l ha distribùi‐ie ai so dissepoul, për ch’a i butteissou dënans a coula furfa.
17E tutti a l han mangià‐ne, e a l han avù‐ne abbastansa, e a s’è pourtà‐ssëne via doudess cavagne piene d’i toc dë pan ch’a l erou stait d’avans.
18Oura a l è arrivà chë coum a l era ënt un leug da part për preghé, e ch’i dissepoul a l erou ënsem a chiel, a l ha interrougà‐ie, disand: Chi è‐lou chë le troupe a disou ch’i soun mi?
19A i han rispost: Giouan Batista; d’aitri, Elia; e d’aitri, ch’un d’i proufeta dël temp passà a l è arsussità.
20A i dis anloura: E voui aiti, chi è‐lou ch’i die ch’i soun mi? E Pietrou rëspoundand, a i dis: Të seus ’l Crist d’Iddiou.
21Ma usand dë minaccie, a l ha coumandà‐ie dë di‐lou a nëssun.
22E a l ha di‐ie: Bësogna chë ’l Fieul dë l’om a patissa moutouben, e ch’a sia rifudà dai ansian, e dai principai sacrificatour, e da i Scriba, e ch’a lou fassou meuiri, e ch’a arsussita sù i tre dì.
23E peui a disia a tutti: Së queicadun a veul vëni‐me apress, ch’a rinounsia a se stess; ch’ogni dì a së butta ados soua crouss, e ch’a më seguita.
24Përché chiounque a vourrà salvé soua vita, al la përdrà; ma chiounque a përdrà soua vita për amour dë mi, al la salvërà.
25E a cosa servë‐lou a un om dë guadagné tut ’l mound, s’a së dësfa, e së perd chiel istess?
26Përché chiounque a l avrà avù ounta dë mi e dë mie parole, ’l Fieul dë l’om a l avrà ounta dë chiel, quand a venërà ënt soua gloria, e dël Pare e d’i sant angel.
27E i vë diou in verità chë fra coui ch’a soun sì present, a i n’a i è ch’a meuirëran nen fin a tant ch’a l abbiou vëdù ’l regno d’Iddiou.
28E circa eut dì apress ste parole, a l è arrivà, ch’a l ha pià ënsem a chiel Pietrou, e Giouan, e Giacou, e ch’a l è mountà sù una mountagna për preghé.
29E mentre ch’a pregava, la fourma dë soua ciera a l è diventà tut’autra, e soua vëstimenta a l è rëstà bianca, dë manera ch’a lusia coum un sludi.
30E eccou, doui përsounage, cioè Mose e Elia, a parlavou ënsem a chiel.
31E a soun coumpars circoundà dë gloria, e a parlavou dë soua mort, laqual a dëvia pati a Gerusalem.
32Oura Pietrou e coui ch’a i erou ënsem, a l erou accablà da la seugn; e dësvià ch’a soun stait, a l han vëdù soua gloria, e i doui përsounage ch’a i erou ënsem.
33E a l è arrivà, mentre chë sti përsounage a së separavou da chiel, chë Pietrou a dis a Gesu: Padroun, i stouma benissim sì; foumë‐ie dounque tre tende, una për ti, una për Mose, e una për Elia; a savia gnanca lon ch’a disia.
34E mentre ch’a disia ste cose, a i è vënù‐ie una nuvoula laqual a i ha cuvert dë soua oumbra; e coum a intravou ënt la nuvoula, a l han avù paura.
35E una vouss a l è vënùa da la nuvoula, disand: Coust‐ssi a l è mè Fieul dilett: scoute‐lou.
36E mentre ch’a së fasia coula vouss, Gesu a s’è trouvà‐sse soul. E a soun tutti stait chiet, e a l han dit a nëssun, ënt coul temp là, niente dë lon ch’a l aviou vëdù.
37Oura ’l dì apress a l è arrivà, chë lour essend calà da la mountagna, una gran troupa a l è vënù‐ie a l’incountr’.
38E eccou, un om dë la troupa, a s’è buttà‐sse a crié, disand: Padroun, i të pregou, guarda un po mè fieul, përché i heu mac coul lì.
39E eccou, un spirit a lou ciapa, subit a lou fa crié, e a lou soupata coun vioulensa, fasand‐ie fé scuma, e coun pena a lou lassa sté, dop ch’a l’ha avù‐lou ravioulà.
40Oura i heu ben pregà i to dissepoul dë scassé‐lou fora, ma a l han nen poudù.
41E Gesu rëspoundand, a dis: O generassioun incredula e perversa, fin a quand è‐lou ch’i sareu ënsem a voui, e ch’i avreu da suppourté‐ve? Menëme sì to fieul.
42E mentre ch’a s’avësinava, ’l demoni a l’ha soupatà‐lou coun vioulensa coum s’a l’aveissa voulsù‐lou scianché a toc; ma Gesu a l ha censurà l’spirit impur, e a l ha guari ’l fioulin, e a l’ha rendù‐lou a so pare.
43E tutti a soun stait stupi dë la magnifica virtù d’Iddiou. E coum tutti a së stupiou dë tut lon ch’a fasia, a l ha dit ai so dissepoul.
44Voui aiti, scoute bin sti dëscours, përché a arrivërà chë ’l Fieul dë l’om a sarà dait ënt le man d’i omini.
45Ma a l han nen capi sta parola, e a i era talment scura, ch’a la capiou nen; e a tëmiou d’interroughé‐lou riguard a coula parola.
46Peui a soun buttà‐sse a countendi, për savei ’l qual dë lour a l era ’l pi grand.
47Ma Gesu vëdand ’l sentiment d’i so cœur, a l ha pià una masëna, e a l’ha buttà‐la davësin a chiel;
48E peui a l ha di‐ie: Chiounque a ricevrà sta masëna a mè nom, a më ricev; e chiounque më ricevrà, a ricev coul ch’a l ha mandà‐me; përché coul ch’a l è ’l pi pëcit fra tutti voui aiti, a l è coul ch’a sarà grand.
49E Giouan piand la parola, a dis: Padroun, i avouma vëdù queicadun ch’a scassava i demoni a to nom, e i l’avouma impedi‐lou për causa ch’a të seguita nen coun noui.
50Ma Gesu a i dis: Impedi‐lou nen; përehé coul ch’a l è nen countra noui, a l è për noui.
51Oura a l è arrivà quand i temp dë soua elevassioun a së coumpiou, ch’a s’è fà‐sse animo d’andé a Gerusalem.
52E a l ha mandà dënans a chiel d’espress, i quai essend parti, a soun ëntrà ënt un pais d’i Samaritan, për preparé‐ie d’allog.
53Ma a l’han nen ricevù‐lou, përché ch’a sëmiava ch’a andeissa a Gerusalem.
54E quand Giacou e Giouan, i so dissepoul, a l han vëdù lon, a l han dit: Sëgnour, veus‐tu ch’i diouma coum a l ha fait Elia, chë ’l feu a cala giù dal ciel, e a i brusa.
55Ma Gesu voultand‐se a l ha censurà‐ie, disand‐ie: I savi nen dë qual spirit i si.
56Përché ’l Fieul dë l’om a l è nen vënù për fé perdi le anime d’i omini, ma për salvé‐ie. Coussì a soun ëndà‐ssëne a un aut pais.
57E a l è arrivà mentre ch’a l erou për stra, ch’un cert om a i dis: I të seguitëreu, Sëgnour, dapërtut doua t’andëras.
58Ma Gesu a i ha rispost: Le voulp a l han dë tane, e i ousei dël ciel a l han dë ni; ma ’l Fieul dë l’om a l ha gnanca doua ripousé soua testa.
59Peui a dis a un aut: Seguitë‐me; e coust‐ssi a dis: Lassë‐me, prima, andé a sepeli mè pare.
60E Gesu a l ha di‐ie: Lassa i mort a sepeli i so mort; ma ti, va, e predica ’l regno d’Iddiou.
61Un aut ëncoura a i dis: Sëgnour, i të seguitëreu, ma lassë‐me, prima, licensié‐me da coui dë mia ca.
62Ma Gesu a i ha rispost: Chiounque a da man a la sëloira, e a guarda ën darè, a l è nen boun për ’l regno d’Iddiou.
Currently Selected:
San Luca 9: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
