San Luca 10
10
Gesu‐Crist a manda dënans i sëttant e doui a prediché e guari; arlegrà in spirit a loda ’l Pare. A insegna a un doutour dë la legge chi sia ’l prossim.
1Oura apress a ste cose, Nossëgnour a l ha ëncoura stabili‐ne sëttanta aitri, e a l ha mandà‐ie da doui a doui prima dë chiel, in tutte le sità e tutti i pais doua a dëvia andé chiel.
2E a i disia: La mëssoun a l è granda; ma a i è pochi manouai; preghe dounque ’l Sëgnour dë la mëssoun, ch’a poussa dë manouai ënt soua mëssoun.
3Ande, eccou, i vë mandou coum tanti agnei ën mes ai lu.
4Pourte nè boursa, nè sac, nè scarpe, e salute nëssun për la stra.
5E ën qualounque ca ch’i intre, coumense a di: La pass a sia a sta ca!
6S’a i è là queicadun ch’a sia degn dë pass, vostra pass a riposërà sù chiel; sëdënò, a tournërà a voui.
7E ste ënt coula ca, mangiand e bëvand dë lon ch’a vë sarà presentà; përché ’l manoual a l è degn dë soua paga. Passe nen da ca ën ca.
8E ën qualounque sità ch’i intre, e ch’a vë risseivou; mange dë lon ch’a vë sara presentà.
9E i malavi ch’a i saran, guari‐ie, e di‐ie: ’L regno d’Iddiou a l è davësin dë voui.
10Ma ën qualounque sità ch’i intre, s’a vë risseivou nen, seurti ënt soue countrà, e di parei:
11I soupatouma countra voui aiti la pouver dë vostra sità, laqual pouver a s’è tacà‐sse a noui; però, i avi da savei chë ’l regno d’Iddiou à v’è davësin.
12E i vë diou, ch’ënt coul dì là coui dë Sodoma a saran trattà coun minour rigour chë coula sità lì.
13Guai a ti Corazin, guai a ti Betsaida! përché s’i miracoul ch’a soun fà‐sse ën mes dë voui a fussou fà‐sse ënt Tir e ënt Sidoun, a i è un pes ch’a sariou penti‐sse, cuverte d’un sac, e assëtà sù la sëner.
14Për coul moutiv Tir e Sidoun a saran trattà coun minour rigour chë voui al dì dël giudissi.
15E ti Capernaum, ti chë të seus staita elevà fin al ciel, të saras abassà fin ënt l’infern.
16Coul ch’a vë scouta, a më scouta; e coul ch’a vë rigetta, a më rigetta mi; e coul ch’a më rigetta, a rigetta coul ch’a l ha mandà‐me.
17Oura i sëttanta a soun tournà‐ssëne allegrament, ën disand: Sëgnour, a to nom, fin ai demoni a soun sout a noui.
18E chiel a l ha di‐ie: I erou a guardé Satan cascand giù dal ciel coum un sludi.
19Eccou, i vë dag la facoultà dë marcié ados a le serp e ai scourpioun, e ados a ogni forsa dël nemis; e niente a sarà capace dë fé‐ve dë mal.
20Però arlegre‐ve nen dë lon ch’i spirit a soun sout a voui, ma pitost arlegre‐ve dë lon ch’i vostri nom a soun scrit ënt ’l ciel.
21Ënt coul moument appount Gesu a s’è arlegrà‐sse ën spirit, e a dis: I të laudou, o Pare, Sëgnour dël ciel e dë la terra, dë lon chë t’has nascost ste cose ai savi e ai dot, e chë të l has moustrà‐ie a le masëna. A l è coussì, o Pare, përché ch’a l è coussì ch’a l ha piasù‐te.
22Ogni cosa a m’è staita daita ën man da mè Pare; e nëssun a counos chi sia ’l Fieul, sëdënò ’l Pare; nè chi sia ’l Pare, sëdënò ’l Fieul, e coul a chi ’l Fieul a l avrà ben voulsù‐lou moustré.
23Peui voultand‐se vers ai so dissepoul, a l ha di‐ie ën particoular: Beati a soun i eui ch’a vëdou lon ch’i vëde voui aiti.
24Përché i vë diou, chë diversi proufeta e diversi re a l han desiderà dë vëdi le cose ch’i vëde voui aiti, e a l han nen vëdù‐ie, e dë senti le cose ch’i senti voui aiti, e a l han nen senti‐ie.
25Anloura eccou, un doutour dë la legge a s’è lëvà‐sse për butté‐lou a le preuve, e a i dis: Padroun, cos’è‐lou ch’i devou fé për avei la vita eterna?
26E chiel a l ha di‐ie: Cos’è‐lou ch’a l è scrit ënt la legge? cosa i lesës‐tu?
27E a l ha rispost, e dit: T’amëras ’l Sëgnour to Diou dë tut to cœur, e dë tutta toua anima, e dë tut to poussibil, e dë tutta toua facoultà dë pensè; e to prossim coum ti istess.
28E a l ha di‐ie: T’has rispost benissim; fa lon e të vivras.
29Ma chiel vouland giustifiché‐sse, a dis a Gesu: E chi è‐lou mè prossim?
30E Gesu rispoundand, a i dis: Un om a calava da Gerusalem a Gerico, e a l è toumbà ënt le man d’i lader, i quai a l’han spui‐lou, e dop ch’a l’han avù‐lou feri dë diversi coulp, a soun ëndà‐ssëne, lassand‐lou mes mort.
31Appount e a caso, un sacrificatour a calava për l’istessa stra, e quand a l’ha vëdù‐lou a s’è stravià‐sse.
32Un Levita dëcò essend arrivà ënt coul post, e vëdand st’om‐sì, a l ha fà‐ne l’istess, passand da l’autra banda.
33Ma un Samaritan fasand soua stra, a l è vënù da chiel, e vëdand‐lou, a l è stait toucà dë coumpassioun;
34E avësinand‐se, a l ha bindà‐ie soue piaghe, e a l ha versà‐ie d’euli e dë vin; peui a l’ha buttà‐lou sù soua propria mountura, e a l’ha mënà‐lou ënt l’ouberge, e a l ha avù‐ne cura.
35E all indouman ën partand, a l ha tirà fora doui dëne, e a l ha dà‐ie a l’ostou, ën disand‐ie: Abbia cura dë chiel; e tut lon chë të spendëras dë pi, i të lou rendëreu a mè ritourn.
36’L qual dounque dë sti tre të sëmië‐lou essi stait ’l prossim dë coul ch’a l era toumbà ënt le man d’i lader?
37A l ha rispost: A l è coul ch’a l ha usà dë misericordia vers a chiel. Gesu dounque a i dis: Va, e ti dëcò fa‐ne altretant.
38E a l è arrivà mentre ch’a së n’andasiou, ch’a l è ëntrà ënt un paisot; e una foumna, ch’a l avia nom Martra, a l’ha ricevù‐lou ënt soua ca.
39E a l avia una sourela ciamà Maria, laqual tënand‐se assëtà ai pè dë Gesu, a scoutava soua parola.
40Ma Martra laqual a l era ën faccende; a l è vënùa da Gesu, e a l ha di‐ie: Sëgnour, të fa‐lou nen pena chë mia sourela a më lassa servi tutta soula; dis‐ie dounque ch’a më daga un po d’agiut.
41E Gesu rëspoundand, a i dis: Martra, Martra, të të das dë crussi e dë tribulassioun për moutouben dë cose;
42Ma una cosa a l è necessaria; e Maria a l ha elett la bouna part, laqual a i sarà nen lëvà.
Currently Selected:
San Luca 10: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
