San Luca 8
8
La Parabola dë coul ch’a sëmena, & c. Gesu a calma un tempoural, e a arsussita la fia dë Giairo.
1Oura a l è arrivà dop dë lon ch’a andasia dë sità ën sità, e dë pais ën pais, predicand e publicand ’l regno d’Iddiou; e i doudess a l erou ënsem a chiel.
2E queich done dëcò ch’a l avia liberà da dë spirit malign, e da dë maladie; Maria, ch’a së ciamava Madëlena, da laqual a l erou surti sett demoni.
3E Gioanna foumna dë Chuzas, ’l qual a l era ’l fatour d’Erod; e Susanna, e diverse aitre lequai a l’agiutavou d’i so ben.
4E coum una gran furfa a së radunava, e chë diversi a andasiou da chiel da tutte le sità, a l ha di‐ie sta parabola:
5Un om a l è surti për sëmëné soua sëmens: e ën sëmënand, una part a l è toumbà al loung dë la stra, e a l è staita trëpignà, e i ousei dël ciel a l’han mangià‐la tutta.
6E un’autra part a l è toumbà ënt un teren giairin; e brouià ch’a l ha avù, a l è sëcà, për moutiv ch’a l avia panen d’umid.
7E un’autra part a l è toumbà ënt le spine; e le spine a l han crëssù ënsem a chila, e a l’han fà‐la meuiri.
8E un’autra part a l è toumbà ënt una bouna terra; e quand a l è staita ën spi, a l ha rendù dë frut sent volte tant. Ën disand ste cose, a criava: Chi ha d’ourie për senti, ch’a senta.
9E i so dissepoul a l’han interrougà‐lou, për savei lon ch’a voulia di sta parabola.
10E a l ha rispost: A v’è dait a voui dë counossi i segret dël regno d’Iddiou; ma a i aiti mac ën parabole, për chë ën vëdand a vëdou nen, e chë ën sentand a capissou nen.
11Guarde sì la parabola: La sëmens, a l è la parola d’Iddiou.
12E coui ch’a l han ricevù la sëmens al loung dë la stra, a l è coui ch’a scoutou la parola, ma inseguit a ven ’l demoni, ’l qual a i leva la parola da i so cœur, dë paura chë ën crëdand a siou salvà.
13E coui ch’a l han ricevù la sëmens ënt un teren ch’a i è dë pere, a l è coui i quai, avend senti la parola, a l’han ricevù‐la coun piasi; ma a l han panen dë radis; a crëdou për un temp; ma al temp dë la tentassioun, a së ritirou.
14E lon ch’a l è toumbà fra le spine, a l è coui i quai avend senti la parola, e essend‐sëne andait, a soun stent da i crussi, da le richesse, e da i piasi dë sta vita; e a portou panen dë fruta ch’a sia madura.
15Ma lon ch’a l è toumbà ënt una bouna terra, a l è coui i quai, avend senti la parola, a së la tenou ënt un cœur ounest e boun, e a porta dë frut coun passiensa.
16Nëssun, dop ch’a l ha aviscà ’l ciair, al lou creuv d’un vass, nè gnanca a lou butta nen sout a un let; ma a lou butta sù ’l candële, për chë coui ch’a introu a vëdou ’l ciair.
17Për moutiv ch’a i è gnun segret ch’a në sia dëscuvert, e për strëmà ch’a sia una cosa, a ven a essi counoussùa, e al ciair.
18Guarde dounque coum i scoute; përché a coul ch’a l ha, a i sarà dait: ma a coul ch’a l ha panen, fin a lon ch’a së pensa d’avei, a i sarà lëvà.
19Anloura soua mare e i so fratei a soun vënù da chiel; ma a poudiou nen abbourdé‐lou për causa dë la furfa.
20E a l’han rappourtài‐lou, disand: Toua mare e i to fratei a soun là fora, ch’a desiderou dë vëdë‐te.
21Ma a l ha rispost, e a l ha di‐ie: Mia mare e i mè fratei a soun coui ch’a scoutou la parola d’Iddiou, e ch’a la buttou ën pratica.
22Oura a l è arrivà ch’un dì a l è mountà ënt una nav ënsem ai so dissepoul; e a l ha di‐ie: Passouma a l’autra riva dël lac; e a soun parti.
23E coum a navigavou, a s’è ëndurmi‐sse; e coum un vent fortissim a s’è lëvà‐sse sù ’l lac, la nav a s’è ëmpi‐sse d’ acqua, e a l erou ën gran pericoul.
24Anloura a soun vënù da chiel, e a l’han dësvià‐lou, disand: Padroun! padroun! i souma pers. Ma chiel, essend‐se lëvà, a l ha parlà da padroun al vent e a le acque; e a soun apasià‐sse, e la calma a l è tournà vëni.
25Anloura a l ha di‐ie: Douv’è‐la vostra fede? E lour aiti, pien dë timour e d’amirassioun, a disiou tra lour: Ma chi è‐lou coust‐ssi, ch’a coumanda fin ai vent e a l’acqua, e a i ubbidissou?
26Peui a navigavou vers ’l pais d’i Gadarenian, ’l qual a l è vis‐a‐vi dë la Galilea.
27E quand a l è stait calà a terra, a i è vënù‐ie a l’incountr un om dë coula sità là, ’l qual già da un temp a l era ëmpousessà dai demoni, e a l era nen cuvert dë vëstimente, e a stasia nen ënt le ca, ma ënt i sepulcri.
28E avend vëdù Gesu, a s’è buttà‐sse a crié, e a s’è campà‐sse ën terra dënans a chiel, disand a auta vouss: Cosa i è‐lou fra mi e ti, Gesu, Fieul dël Diou Souvran? I të pregou, tourmentë‐me nen.
29Përché a coumandava al spirit impur dë seurti fora da coul om, përché ch’a s’era ëmpoussessà dë chiel già da un pes: e ben chë coul om a fussa ligà dë cadene e tënù ai fer, a roumpia i so legam, e a l era pourtà via dal demoni ënt i dësert.
30E Gesu a l ha ciamà‐ie: Coum has‐tu nom? e a l ha di‐ie: Legioun; përché diversi demoni a l erou ëntrà ënt chiel.
31Ma a lou pregavou ch’a i deissa nen ourdin d’ëndé ënt l’infern.
32Oura a i era lì un gros troup d’animai ch’a pasturavou sù la mountagna, e a lou pregavou ch’a i deissa licensa d’ intré ënt cousti crin; e a l’ha dài‐la.
33E i demoni, surtand da coul om, a soun ëntrà ënt i crin; e ’l troup a s’è campàsse da aut in bas ënt ’l lac, e a l è stait stent.
34E quand coui ch’a i erou ën pastura a l han vëdù lon ch’a l era arrivà, a soun scapà‐sse, e a soun andait a counté‐lou ënt la sità e ënt le campagne.
35E le gent a surtiou për vëdi lon ch’a l era arrivà, e a soun vënù da Gesu; e a l han trouvà l’om dal qual i demoni a l erou surti, assëtà ai pè dë Gesu, vësti, e sù so boun giudissi; e a l han avù paura.
36E coui ch’a l aviou vëdù lon, a l han countà‐ie coum l’ ëndemonià a l era stait liberà.
37Anloura tutta sta furfa, vënùa da diversi leug vësin d’i Gadarenian, a l’han pregà‐lou dë ritiré‐sse da lì; për moutiv ch’a l erou fortement intimori: A l è dounque tournà mounté ënt la nav, e a s’è tournà‐ssëne.
38E l’om dal qual i demoni a l erou surti, a lou pregava d’essi ënsem a chiel; ma Gesu a l’ha mandà‐lou via, disand‐ie:
39Tourna a toua ca, e counta le gran cose ch’Iddiou a l ha fà‐te. A l è dounque ëndait publicand për tutta la sità tutte le cose chë Gesu a l avia fà‐ie.
40E quand Gesu a l è stait dë ritourn, la furfa a l’ha ricevù‐lou coun piasi; përché tutti a lou spëtavou.
41E eccou, un om ciamà Giairo, ’l qual a l era ’l principal dë la sinagoga, a l è vënù, e campand‐se ai pè dë Gesu, a l’ha pregà‐lou dë vëni a soua ca.
42Për moutiv ch’a l avia una fia unica, dë l’età dë doudess anni incirca, laqual a l era për meuiri; e coum a andasia, la furfa a lou pressava.
43E una foumna laqual già da doudess anni a l avia una perdita dë sang, e ch’a l avia spendù tut ’l fat‐sò ënt i medic, sensa ch’a l aveissa poudù essi guaria da nëssun;
44Avësinand‐se da chiel për darè, a l ha toucà ’l bord dë soua vëstimenta; e dal coulp la perdita dë sang a s’è fermà‐sse.
45E Gesu a dis: Chi è‐lou ch’a l ha toucà‐me? e coum tutti a negavou ch’a fussa lour, Pietrou a i dis, e coui dëcò ch’a i erou ënsem: Padroun, la furfa a të sara tut d’ëntourn e a të scarpisa, e të dies: Chi è‐lou ch’a l ha toucà‐me?
46Ma Gesu a dis: Queicadun a l ha toucà‐me; përché i soun accourzù‐me ch’una virtù a l è surtia da mi.
47Anloura la foumna vëdand chë lolì a l era nen stà‐ie strëmà, a l è vënùa tutta tramoulant, e campand‐se ai so pè, a l ha diciarà‐ie ën prësensa dë tut ’l popoul për qual moutiv a l’avia toucà‐lou, e coum a l era staita guaria dal moument.
48E chiel a l ha di‐ie: Fia, fa‐te animo, toua fede a l ha guari‐te: Vatë‐ne ën pass.
49E coum a parlava ancoura, queicadun a l è vënù da la ca dël principal dë la sinagoga, e a l ha di‐ie: Toua fia a l è morta; da pi nen incomoud al Padroun.
50Ma Gesu avend senti lon, a l ha rispost al pare dë la fia, disand: Tem nen; fa mac chë t’abbie fede, e a sarà guaria.
51E quand a l è stait arrivà a la ca, a l ha mac lassà intré Pietrou, e Giacou e Giouan, coun ’l pare e la mare dë la fia.
52Oura tutti a la piouravou, e dë doulour a së dasiou dë bot sù l’stomi; ma a l ha di‐ie: Pioure nen, a l è nen morta, ma a deurm.
53E a riiou dë chiel, përché a saviou bin ch’a l era morta.
54Ma chiel, avend‐ie tutti buttà fora, e avend pià la man dë la fia, a l ha crià, disand: Fia, levë‐te.
55E so spirit a l è tournà vëni, e chila a s’è lëvà‐sse subit; e chiel a l ha dait ourdin ch’a i deissou da mangé.
56E ’l pare e la mare dë la fia a soun stà‐ne maravià; ma a l ha coumandà‐ie dë di a nëssun lon ch’a l era stait fait.
Currently Selected:
San Luca 8: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
