San Luca 7
7
Gesu‐Crist a guaris ’l sërvitour d’un capitani, e a arsussita ’l fieul d’una vidoua; a fa testassioun dë chiel istess, e dë Gianbatista. A assolv una dona pecatriss.
1E quand a l ha avù terminà tut coul dëscours ën prësensa dël popoul ’l qual lou scoutava, a l è ëntrà ën Capernaum.
2Oura ’l sërvitour d’un cert capitani, al qual a l era carissim, a l era malavi, e vësin dë meuiri.
3E quand a l ha avù senti parlé dë Gesu, a l ha mandà‐ie queicadun d’i ansian d’i Ebreou, për preghé‐lou dë vëni a guari so sërvitour.
4E essend vënù da Gesu, a l’han pregà‐lou coun istansa, disand‐ie ch’a l era degn ch’a i fussa accourdà lon.
5Për moutiv ch’a stima nostra nassioun, e a l ha fà‐ne fabriché una sinagoga.
6Gesu dounque a l è ëndait ënsem a lour; e coum a l era già a poca lountanansa dë la ca, ’l capitani a l ha mandà‐ie al incountr’ i so amis, për di‐ie: Sëgnour, pië‐te nen tanta pena, përché i soun nen degn chë t’intres ënt mia ca;
7Për coul moutiv dëcò i soun nen crëdù‐me degn d’andé mi istess da ti; ma dis una parola, e mè sërvitour a sarà guari.
8Përché mi istess i soun un om coustitui sout a un aut, e i heu sout a mi dë gent dë guerra; e i diou a un: Va, e a va; e a un aut: Ven, e a ven; e a mè sërvitour: Fa lon, e a lou fa.
9Senti chë Gesu a l ha avù lon, a l è stà‐ne maravià; e voultand‐se, a dis a la troupa ch’a i era apress: I vë diou, ch’i heu nen trouvà tanta fede, fin ën Israel.
10E quand coui ch’a l erou stait mandà, a soun stait dë ritourn a la ca, a l han trouvà ’l sërvitour ch’a l era stait malavi ch’a stasia ben.
11E ’l dì apress a l è arrivà chë Gesu andasia a una sità ciamà Nain, e diversi d’i so dissepoul e una gran furfa a andasiou ënsem a chiel.
12E coum a s’avësinava da la porta dë la sità, eccou, a së pourtava fora un mort, fieul unic dë soua mare laqual a l era vidoua; e una gran furfa dë la sità a l era coun chila.
13E quand ’l Sëgnour a l’ha vëdù‐la, a l è stait pià da la coumpassioun për chila; e a l ha di‐ie: Pioura nen.
14Peui essend‐se avësinà, a l ha toucà la cassia; e coui ch’a la pourtavou a soun fermà‐sse, e a dis: Giouvënot, i të diou, levë‐te.
15E ’l mort a s’è lëvà‐sse drit, e a s’è buttà‐sse a parlé; e a l’ha rendù‐lou a soua mare.
16E a soun tutti stait intimori, e a glourificavou Iddiou, disand: Certament un gran proufeta a s’è lëvà‐sse fra noui; e për sicur Diou a l ha visità so popoul.
17E la vouss a s’è spantiàssëne ënt tutta la Giudea, e ënt tut ’l pais d’ëntourn.
18E tutte ste cose essend staite rappourtà a Giouan da i so dissepoul,
19Giouan a l ha ciamà doui d’i so dissepoul, e a l ha mandà‐ie da Gesu, për‐di‐ie: Seus‐tu coul ch’a dëvia vëni, o s’i avouma da spëté‐ne un aut?
20E essend vënù da chiel, a l han di‐ie: Giouan Batista a l ha mandà‐ne da ti, për di‐te: Seus‐tu coul ch’a dëvia vëni, o s’i avouma da spëté‐ne un aut?
21Oura ënt l’istess temp a l ha guari diverse përsoune dë maladie e dë flagei, e dë malign spirit; e a l ha dait la vista a diversi borgnou.
22E peui Gesu a i ha rispost, e a l ha di‐ie: Ande, e counte a Giouan lon ch’i avi vëdù e senti, ch’i borgnou a tournou a sciairé; ch’i sop a caminou; ch’i leprous a soun nëtià; ch’i ciorgn a sentou; ch’i mort a arsussitou; e chë l’evangeli a l è predicà ai pover.
23Ma beato è chiounque a sarà nen stait scandalisà për causa dë mi.
24E peui quand i espress dë Giouan a soun stait parti, a s’è buttà‐sse a di dë Giouan a le troupe: Cosa se‐ve andait a vëdi al dësert? Una cana soupatà dal vent?
25Ma cosa se‐ve andait a vëdi? Un om ben vësti? Guarde, a l è ënt i palas d’i re ch’a së treuvou coui ch’a soun vësti coun magnificensa, e ch’a vivou ënt le delissie.
26Ma cosa se‐ve andait a vëdi? Un proufeta? Si, i vë diou, e pi ch’un proufeta.
27A l è dë chiel ch’a l è scrit: Eccou, i mandou mè espress dënans a toua faccia, e a preparërà toua stra dënans a ti.
28Përché i vë diou chë fra coui ch’a soun nassù da dona, a i è nëssun proufeta pi grand chë Giouan Batista; e però ’l pi pëcit ënt ’l regno d’ Iddiou a l è pi grand chë chiel.
29E tut ’l popoul ch’a sentia lon, e coui dël peage ch’a l erou stait batësà dël batesim dë Giouan, a l han giustificà Diou.
30Ma i Farisei e i doutour dë la legge, i quai a l erou nen stait batësà da chiel, a l han rendù a so risguard l’intensioun dë Diou inutil.
31Anloura Nossëgnour a dis: A chi è‐lou ch’i peus paragouné i omini dë sta generassioun, e a cosa è‐lou ch’a sëmiou?
32A sëmiou a le masëna ch’a soun assëtà al marcà, e ch’a criou i un a i aiti, e ch’a diou: I avouma sounà dël flaut, e i avi nen ballà; i v’avouma cantà d ’arie, da fé piouré, e i avi nen piourà.
33Përché Gianbatista a l è vënù mangiand panen dë pan, e buvand panen dë vin; e voui i die: A l ha un demoni.
34’L Fieul dë l’om a l è vënù mangiand e buvand; e voui i die: Eccou un mangiatour e un bëvitour, un amis dë coui dël peage e dë la grama gent.
35Ma la sapiensa a l è staita giustificà da tutti i so fieui.
36Oura un d’i farisei a l’ha arcedù‐lou dë mangé a soua ca; e a l è ëntrà ënt la ca dë coul fariseo, e a s’è buttà‐sse a taula.
37E eccou, a i era ënt la sità una foumna dë cattiva vita, laqual, avend savù ch’a l era a taula ënt la ca dël fariseo, a l ha pourtà un vass d’alabastr pien d’un euli dë boun oudour.
38E tënand‐se për darè ai so pè, e piourand, a s’è buttà‐sse a bagné‐ie dë soue lagrime, e a i suava coun i so cavei, e a i basava i pè, e a i ounsia dë coul euli dë boun oudour.
39Ma ’l fariseo ch’a l’avia arcedù‐lou, vëdand lon, a s’è pensà‐sse: Së coust‐ssi a fussa proufeta, certament a savria chi e qual a l è sta dona ch’a lou touca, përché a l è dë cattiva vita.
40E Gesu piand la parola, a i dis: Simoun, i heu queicosa da di‐te; e a l ha di‐ie: Padroun, dis‐lou.
41Un creditour a l avia doui debitour; un a i dëvia sinq sent dëne, e l’ aut sinquanta.
42E coum a l aviou nen dë che paghé, a l ha fà‐ie quitansa a tutti doui. Dis ën po, ’l qual dë lour a i vourrà ’l pi dë bin.
43E Simoun rispoundand, a l ha di‐ie: I pensou ch’a l è coul al qual a l ha fait ’l pi quitansa; e Gesu a i dis: Ben dit.
44Anloura voultand‐se vers a la foumna, a dis a Simoun: Vëdës‐tu sta dona? I soun ëntrà ënt toua ca, e të l has nen dà‐me d’ acqua për lavé‐me i pè; ma chila a l ha bagnà i mè pè dë soue lagrime, e a l ha suà‐ie coun i so cavei.
45Të l has nen dà‐me un basin; ma chila, dop ch’i soun ëntrà, a l ha nen tralassà dë basé‐me i pè.
46T’has nen ounzù mia testa d’euli; ma chila a l ha ounzù i mè pè d’un euli dë boun oudour.
47Për coul moutiv i të diou, ch’i so pëcà, i quai a soun grand, a i soun përdounà; përché a l ha amà moutouben; e coul al qual a së përdouna dë manc, a ama dë manc.
48E peui a dis a la dona: I to pëcà a të soun përdounà.
49E coui ch’a l erou ënsem a chiel a taula a soun buttà‐sse a di fra lour: Chi è‐lou coust‐ssi, ’l qual assolv fin ai pëcà.
50Ma a dis a la foumna: Toua fede a l ha salvà‐te; Vatë‐ne ën pass.
Currently Selected:
San Luca 7: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
